Semua Bab ตัวร้าย สิ้นลาย CAGED: Bab 41 - Bab 50

ร่างเล็กถูกจับยกออกจากตักมาวางลงบนโซฟา ก่อนคนตัวสูงจะหยัดกายลุกขึ้นยืน ดวงตาคู่สวยจับจ้องปลายนิ้วที่กำลังปลดตะขอกางเกงแล้วค่อย ๆ รูดซิปลง“หันหลังไป”เธอเชื่อฟังอย่างว่าง่ายด้วยการขยับตัวหันหลังในท่าคุกเข่า แขนเรียวพาดบนพนักพิงของโซฟา แล้วแอ่นสะโพกรออีกฝ่ายภาพก้นกลมที่กำลังหันมารอรับแท่งเนื้อ ทำให้คลื่นพอใจไม่น้อย เมื่อถอดกางเกงออกจนพ้นท่อนขา เขาขยับตัวไปใกล้ แล้วจับเอาแก่นกายตีเบา ๆ บนผิวเนียนเด้งสามสี่ครั้ง ร่างหนาโน้มทาบลงมาใกล้แผ่นหลังบาง กดริมฝีปากพรมจูบ“อื้อ~”มือหนาสอดไปใต้ร่าง บีบขยำอกคู่ใหญ่ขณะที่ริมฝีปากลากเลียเชื่องช้า เสียงครางหวานของเธอเป็นเหมือนสิ่งที่เขาโปรดปรานรองลงมาจากร่องคับแน่นปลายสีเข้มไร้เครื่องป้องกันแตะลงบนกลีบชื้นอย่างเชื่องช้า ก่อนจะถูวนแล้วค่อย ๆ กดดันเข้าไปทีละนิด เพียงแค่ส่วนหัวก็ทำให้ร่างเล็กสะดุ้งปล่อยเสียงประท้วงลอดริมฝีปากที่สั่นระริก“อ๊า พี่คลื่น ถะ ถุงยาง”“รู้แล้ว”ลมหายใจร้อนเป่ากระทบบนแผ่นหลังเนียน ร่างสูงหยัดตัวตรง ก่อนจะเอื้อมไปหยิบเอาซองถุงยางอนามัยที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงออกมา แล้วสวมลงบนแก่นกายแข็งขืน จากนั้นก็นำไปจ่อตรงร่องชื้น ค่อย ๆ สอดด

ช่วงกลางดึก คนตัวเล็กกำลังนั่งดูซีรีส์ ตรงหน้ามีคุกกี้ที่นับหนึ่งให้มาวางตั้งเอาไว้ ดวงตากลมจับจ้องไปยังจอทีวีไม่กะพริบ โดยไม่สนใจโทรศัพท์ที่ชาร์จทิ้งไว้ภายในห้องฉากที่กำลังฉายเป็นภาพในครอบครัวอบอุ่น ทำให้ฌานินจุกตรงกลางอก เพราะเธอจำไม่ได้แล้วว่าความรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยในครอบครัวเป็นยังไง อ้อมกอดที่ทำให้สบายใจมากที่สุดมีเพียงอ้อมกอดของแม่ทว่าสายเลือดย่อมตัดไม่ขาด เธอยังจำคำเตือนของผู้เป็นพ่อได้และเริ่มกังวลว่าที่เงียบหายไปอย่างนี้อาจจะมีเรื่องเกิดขึ้น ไหนจะหนี้ที่เคยบอกว่าค้างเสี่ยจรันเอาไว้ ตอนนี้เธอมีเงินมากพอจะจ่ายส่วนนั้นให้แล้วร่างเล็กลุกขึ้นจากโซฟาเดินไปทางห้องนอนแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ก่อนจะเห็นข้อความของคลื่นที่บอกว่าจะเข้ามาหาช่วงกลางดึก มันคือราคาที่เธอต้องจ่าย หลังได้รับของพวกนั้น ไม่มีเวลาให้สนใจมากนัก เพราะมีเรื่องอื่นคิดวนภายในหัว นิ้วเรียวแตะไปยังเบอร์ของผู้เป็นพ่อก่อนจะกดโทรออกเสียงรอสายดังขึ้น ลากผ่านเวลาไปจนกระทั่งเงียบลง ฌานินเริ่มกังวลที่คนเป็นพ่อไม่รับสาย จึงกดโทรออกซ้ำอีกครั้ง และอีกครั้ง แต่ก็ไร้การตอบรับแม้พ่อจะเคยทำเรื่องไม่ดี ใช่ว่าเธอจะไม่ห่วงเลย ในหัว

บนโต๊ะอาหาร“ลูกชายคนเล็กหน้าเหมือนท่านเลยนะคะ ดูสิ หล่อสมคำร่ำลือ” เสียงของคุณหญิงรตีเอ่ยขึ้น ข้างกายมีลูกสาวทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลนั่งเคียง“คำร่ำลือที่เขาว่า ได้บอกหรือเปล่าครับ ว่าผมเป็นคนประเภทไหน”เพียงแค่ถ้อยคำนั้นหลุดจากปาก สายตาดุดันของผู้เป็นพ่อก็ตวัดจ้องลูกชายทันควัน พร้อมตวาดเรียกชื่อเสียงเข้ม“คลื่น”“ดุจังเลยครับ ขนผมลุกซู่เลยนะพ่อ”“พี่คลื่นชอบกินอะไรเป็นพิเศษเหรอคะ เดี๋ยวขิมจะหัดทำ”สายตาคมที่เผยความไม่จริงจังก่อนหน้าเปลี่ยนเป็นเข้มขรึม หลังได้ยินคำถามเมื่อครู่จากหญิงสาวที่นั่งตรงกันข้าม“ไม่มีของโปรด” คลื่นตอบอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะตักอาหารใส่จาน แต่ยังไม่ทันได้ตักเข้าปาก เสียงจากเจ้าของคฤหาสน์ที่นั่งตรงมุมหัวโต๊ะก็เอ่ยในเชิงคำสั่ง“ตักให้น้องด้วยสิ”“น้องมีมือนะครับ”“ขิมตักเองก็ได้ค่ะคุณลุง” ใบหน้าของเธอซีดลงเล็กน้อย อย่างไม่คิดว่าจะถูกปฏิเสธแบบไม่รักษาน้ำใจ แต่ก็ต้องปั้นรอยยิ้มส่งให้เนื่องจากอยู่ต่อหน้าผู้ใหญ่“ให้เด็ก ๆ เรียนรู้กันไปก่อน ท่านว่าดีหรือเปล่าคะ ตอนนี้อาจจะยังไม่ถูกชะตา เดี๋ยวคุ้นเคยกว่านี้อาจจะถูกใจ”“คิดไปไกลเลยนะครับคุณหญิง” คลื่นบอกก่อนจะเม้มปากแ

เพลงในร้านเปิดคลอเบา ๆ จังหวะสบาย ๆ เสียงพูดคุยของกลุ่มคนมาดื่มดังแทรกเสียงเพลง บรรยากาศต่างออกไปจากคลับ และฌานินรู้สึกชอบอย่างนี้มากกว่าติ๊ง~ ข้อความที่เพิ่งแจ้งเตือนเข้ามาทำให้ฌานินละสายตาจากสองพี่น้องปอร์เช่และคูเปอร์ก้มลงมองบนโทรศัพท์มือถือแชต: นับหนึ่งนับหนึ่ง: หันหลังมาหน่อยครับคิ้วเรียวขมวดมองแชตของนับหนึ่งด้วยความงุนงง แต่เธอยอมหันไปตามที่เขาพิมพ์บอก ก่อนจะเห็นเจ้าของช่องแชตยกมือทักทายพร้อมรอยยิ้มร่างสูงของนับหนึ่งลุกขึ้นจากโต๊ะของตัวเอง เดินมาหาคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ไม่ไกลกัน มาถึงก็พยักหน้าทักทายปอร์เช่ที่ดูตกใจไม่แพ้กัน เพราะก่อนหน้าไม่เจอหนุ่มรุ่นพี่อยู่ในร้าน“เพิ่งมาเหรอวะพี่”“อืม มาถึงเมื่อกี้” เขาตอบรุ่นน้อง ก่อนจะก้มลงมองร่างเล็กที่อยู่ข้าง ๆ “อย่ารับแก้วจากคนแปลกหน้านะฌา”“ค่ะ” ฌานินยิ้มหวานให้กับความเป็นห่วงของอีกฝ่ายระหว่างที่สองคนกำลังพูดคุยกัน คูเปอร์มองอยู่เงียบ ๆ ทั้งที่รู้เต็มอกว่าเป็นผู้หญิงของเพื่อน แต่เสน่ห์ของเธอมันดึงดูดความสนใจของเขาไปจนหมด ไม่ใช่แค่เขา คนที่เข้ามาทักตอนนี้ก็ไม่ต่างกัน แม้กระทั่งหลายคนในบาร์ยังเผลอเหลือบสายตามายังเธอเป็นพัก ๆเมื่อท

ดวงตาคมกริบตวัดมองคนตัวเล็กที่ยืนนิ่งตรงหน้า เขากำลังคิดว่าจะจัดการกับเธอยังไงดี เขี่ยทิ้งไปเลยดีไหม หรือเก็บเอาไว้ แล้วสั่งสอนให้เข็ด“ฌานิน”“ฌา… ฌาขอโทษ” ยังไม่ทันที่อีกคนจะได้พูดอะไรนอกจากเอ่ยเพียงชื่อ ฌานินก็รีบโพล่งคำขอโทษสวนกลับทันควัน“ขอโทษเรื่อง?”“มันเป็นเรื่องบังเอิญ แต่ไม่มีอะไรเลยนะคะ ฌากับพี่นับเป็นพี่น้องที่หวังดีต่อกัน”“บังเอิญอะไรนัก?”“…” ร่างเล็กค่อย ๆ ก้มหน้าลง ลมหายใจสะดุดจากสายตาคู่คมที่เอาแต่จ้องเขม็งไม่ยอมละไปไหน ราวกับเธอมีความผิดที่ไม่น่าให้อภัย“ช่วยบอกที ฉันควรเก็บเธอเอาไว้ หรือเขี่ยทิ้งตอนนี้เลย”“…”“เอายังไงดี?”ฌานินค่อย ๆ ขบฟันแน่นขึ้นเรื่อย ๆ เธอรู้ดีว่าสำหรับเขามันไม่มีค่า ไม่ต่างจากของชิ้นหนึ่ง แต่ก็ยังไม่ชอบคำพูดเหล่านั้นอยู่ดี ที่เอ่ยออกมาเหมือนจงใจให้เธอลดคุณค่าของตัวเองลง“แนะนำฉันทีสิ”ลมหายใจถอดถอนออกมาระบายความหนักอึ้งที่ถูกกดทับจากคำถามเมื่อครู่ของอีกฝ่าย ใบหน้าหวานเงยขึ้น ทอดมองเขาพร้อมความคิดมากมาย เหมือนกำลังไตร่ตรอง… แต่ไม่ใช่“ไม่ชอบเลี้ยงแมวแล้วเหรอคะ” ไม่ใช่แค่พูด เธอนั่งคร่อมลงบนตักของเขา แล้วซบหน้าลงบนแผงอก ไม่รู้ตัวว่าทำไมต้องทำ