คอนโดเสียงถอนหายใจหลุดออกมาครั้งแล้วครั้งเล่าขณะดวงตากลมจับจ้องจอมือถือที่กำลังแสดงแชตของคนเงียบหาย เธอลังเลว่าควรจะส่งข้อความไป หรืออยู่เงียบ ๆ ฌานินไม่ชอบที่เขาไม่ตอบ ไม่มาให้เจอหน้า แต่เธอควรเข้าใจว่าตัวเองไม่ได้มีสิทธิ์คำนั้น ต้องย้ำอีกกี่ครั้งกันถึงจะจำสักทีแชต: คลื่นฌานิน: เบื่อฌาขนาดนั้นเลยเหรอคะติ๊ง~ ยอดเงินเข้าบัญชีจำนวน 1,000,000 บาทเพียงส่งแชตไม่ไม่ถึงหนึ่งนาที ข้อความแจ้งเตือนยอดเงินก็เด้งเข้ามา ราวกับหัวใจถูกบีบแรง ๆ จนเจ็บปวด เธอไม่ได้ต้องการเงินของเขาแล้ว ไม่อยากได้เลยสักนิดฌานิน: โอนเงินมาให้ได้ แล้วทำไมไม่อ่านข้อความฌาเลยคลื่น: ฉันยุ่งกับงานที่สนาม หยุดทำตัวงี่เง่า อยากได้อะไรก็ไปซื้อฌานิน: ไม่อยากได้อะไรเลย ฌาแค่อยากให้พี่คลื่นมาหาReadประโยคนั้นที่เหมือนคำอ้อนวอนถูกทิ้งเป็นข้อความสุดท้ายในช่องแชตแม้จะขึ้นว่าอ่านแล้วก็ตาม ฌานินไม่ได้ส่งข้อความอะไรไปอีก เธอแค่เตือนตัวเองว่างี่เง่าเกินไปแล้ว และวางโทรศัพท์ลง เสียงถอนหายใจหลุดจากอกเฮือกใหญ่ ก่อนจะลุกขึ้นยืน แล้วหาอะไรทำเพื่อไม่ให้ตัวเองฟุ้งซ่านฌานินใช้เวลาเก็บกวาดห้องถึงสามชั่วโมง เพราะทำช้า ๆ ไม่รีบร้อน จึงใ
Baca selengkapnya
Masuk
