Semua Bab สวนผักของพระชายา: Bab 41 - Bab 50

          หญิงสาวค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ สายตาของนางจับจ้องที่ภาพวาดที่ติดเอาไว้จนเต็มไปทั่วทั้งห้อง หัวใจของนางราวกับถูกกระชากออกมาจากอก เมื่อภาพที่ปรากฏต่อหน้านางทั้งหมดคือภาพของสตรีผู้หนึ่งในอิริยาบถต่างๆ เพียงแต่สตรีในภาพนั้นส่วนใหญ่แล้วจะเป็นภาพที่ไม่สามารถมองเห็นใบหน้าของนางได้ชัดเจนนางเดินดูภาพวาดแต่ละภาพอย่างต้องการพิจารณา มีคำถามมากมายเกิดขึ้นภายในใจของนางสตรีผู้นี้คือใครกัน!มีความสำคัญมากน้อยเพียงใดต่อสามีของนาง!และเหตุใดจึงได้มีภาพวาดของนางมากมายถึงเพียงนี้ ทั้งยังอยู่ภายในห้องแห่งความลับเช่นนี้ ราวกับต้องการปิดซ่อนไม่ให้ผู้ใดได้รู้ ความรู้สึกบางอย่างตีตื้นขึ้นมาในความรู้สึกของฟางลี่อิน นางเคยคิดว่าแต่งงานกับชายหนุ่มมาได้เกือบหนึ่งปี ทั้งยังแนบชิดร่วมเตียงกันมาถึงเพียงนี้อีกฝ่ายคงจะมีใจให้กับนางบ้างไม่มากก็น้อย แต่ดูจากห้องแห่งความลับห้องนี้แล้วภายในใจของเขาคงจะมีใครอีกคนซ่อนอยู่ก่อนแล้ว และเป็นนางที่เข้ามาคั่นกลางระหว่างคนทั้งคู่ยามนั้นสายตาก็พลันไปสะดุดกับภาพวาดภาพหนึ่งที่มีรูปหน้าของ

หลังจากที่กลับจากเรือนใหญ่ฟางลี่อินก็มิได้กลับไปที่นั่นอีกเลย ในยามที่เว่ยอ๋องให้ต้วนกงกงมาตามหญิงสาวก็ใช้วิธีการปฏิเสธกลับไปโดยอ้างว่าตนเองรู้สึกไม่สบาย และนางเองก็รู้สึกเช่นนั้นจริงๆ ในยามที่เห็นคนทั้งคู่มีความสนิทสนมใกล้ชิดกันจนเกินไป มันก็ยิ่งทำให้หญิงสาวรู้สึกเจ็บปวดสุดท้ายแล้วทางออกที่ดีที่สุดก็คือการไม่ต้องพบเจอกัน ในตอนนี้สิ่งที่นางแน่ใจแล้วนั่นก็คือสตรีผู้นั้นมีใจให้กับสามีของนาง ส่วนเว่ยอ๋องนั้นนางยังมีความลังเลใจอยู่ หากแต่เมื่อนึกถึงห้อง ๆนั้นภายในใจของฟางลี่อินก็เกิดความกรุ่นโกรธหากทั้งคู่ไม่มีใจให้กัน เช่นนั้น! ภายในห้องจะมีภาพวาดของสาวงามตั้งมากมายอยู่ในนั้นได้อย่างไรกัน ฟางลี่อินรู้สึกว่าตนเองได้พบกับความผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่าจากคนๆ เดิม

หลังจากที่ฟางลี่อินให้องครักษ์ไปส่งข่าวให้แก่เว่ยอ๋องแล้ว ตัวนางเองก็ตั้งใจเตรียมความพร้อมสำหรับการล่องเรือในวันพรุ่งนี้กับชายหนุ่มสองต่อสอง เรื่องนี้อย่างไรก็ต้องขอบคุณหลี่เซียงสหายของนางจริงๆ หญิงสาวตระเตรียมเรือขนาดกลางเอาไว้ ทั้งยังช่วยคิดเมนูอาหารทั้งการประดับตกแต่งเรือก็ล้วนได้รับการช่วยเหลือจากนาง ส่วนฟางลี่อินนั้นก็กลับมาเตรียมตัวเลือกชุดที่จะสวมใส่ในวันพรุ่งนี้ นางหยิบชุดสีน้ำเงินของบุรุษออกมาวางไว้บนเตียงแต่เดิมชุดนี้ฟางลี่อินตั้งใจตัดเย็บให้กับสามีและต้องการมอบมันให้กับเขาในวันเกิดของนาง ถือโอกาสนี้ส่งมอบมันให้เขาก่อนเวลาแล้วค่อยตัดเย็บให้ใหม่อีกชุดก็แล้วกันหญิงสาวหยิบชุดสีฟ้าไล่ระดับที่เข้าคู่กันออกมาวางคู่กันกับชุดของชายหนุ่ม ใบหน้าของหญิงสาวเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ฟางลี่อินได้แต่หวังว่าพรุ่งนี้ทุกอย่างจะลงเอยด้วยดี เพราะอย่างไรนางก็ได้ขึ้นชื่อว่าแต่งให้เขายามตายย่อมต้องฝังร่างเคียงข้างเขา แต่หากว่าในวันพรุ่งนี้เรื่องราวจะไม่ได้เป็นอย่างที่นางคาดหวังเช่นนั้นนางก็พร้อมที่จะเดินจากไปเอง แม้ว่าสมรสพระราชทานจะไม่สามารถหย่าขาดได้เช่นนั้นก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่สามารถแยกกัน

ดวงตาทั้งสองข้างของฟางลี่อินกะพริบถี่ ราวกับสิ่งที่นางได้ยินเมื่อครู่นี้เป็นเพียงแค่ความฝัน หญิงสาวรู้สึกว่าตนเองกำลังหูแว่วไปมิใช่ว่าเมื่อครู่นี้นางได้ยินว่าเขากำลังบอกรักนางอยู่ใช่หรือไม่?"ทะ ท่าน ท่านกล่าวว่าอันใดนะเจ้าคะ? " ฟางลี่อินทำสีหน้าโง่งม เมื่อครู่นี้นางได้ยินไม่ชัดเลยสักนิด เพราะมัวแต่จมอยู่กับความอ่อนโยนของเขาที่กำลังมอบให้จนเผลอทำใจลอยไปไกล ในยามที่เขากำลังเอ่ยถ้อยคำนางก็ดูเหมือนว่าจะจับใจความสำคัญได้ไม่ชัดเจนนักเว่ยอ๋องยกยิ้มอย่างอ่อนโยน มือหนาของเขาปัดปอยผมที่หลุดร่วงลงมาของหญิงสาวก่อนจะเหน็บมันไว้ที่หลังใบหูของนาง ก่อนจะ

          ภายหลังจากวันที่นางและสามีล่องเรือชมดอกไม้ไฟในวันนั้น ชายหนุ่มก็ไม่ห่างกายจากนางเลยสักวัน จะมีแค่เพียงช่วงเวลาที่ต้องจัดการงานบางอย่างเท่านั้นซึ่งก็ใช้เวลาไม่กี่ชั่วยามเท่านั้น!ส่วนวันนี้ชายหนุ่มพึ่งออกไปจัดการธุระบางอย่างที่ค่าย อาจจะใช้เวลาเพียงไม่กี่ชั่วยามประเดี๋ยวก็คงกลับมา ในระหว่างนั้นสาวใช้ก็เข้ามารายงานว่าเฟยซินต้องการพบนาง แม้ว่าฟางลี่อินจะไม่เข้าใจว่าเหตุใดอยู่ ๆ อีกฝ่ายจึงได้ต้องการพบนางก็ตาม แต่หากจะปฏิเสธก็อาจจะทำให้ดูไม่ดีจึงได้เอ่ยปากอนุญาตออกไป"ให้นางเข้ามาเถิด" ฟางลี่อินเอ่ยกับสาวใช้โดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง นางกำลังตั้งใจในการจัดแจกันดอกไม้อยู่ ช่วงนี้หญิงสาวเริ่มมีงานอดิเรกใหม่เป็นการจัดแจกันดอกไม้ อาจเพราะอากาศหนาวดอกไม้ที่มีมากมายย่อมเป็นดอกเหมย โชคดีที่ในจวนมีต้นเหมยอยู่หลายต้นทั้งยังมีหลากสี ทั้งแจกันก็มีอยู่หลายใบค่อยๆ จัด ค่อยๆ หาที่วาง เป็นกิจกรรมขั้นเวลาในยามที่สามีไม่อยู่ได้เป็นอย่างดี"พระชายา แม่นางเฟยซินมาแล้วเจ้าค่ะ" หลันซีเอ่ยรายงานแก่หญิงสาวก่อนที่นางจะถอยออกไปยืนด้านข้าง