เวลาสี่ทุ่มตรง... กรุงเทพมหานครยังคงเปล่งแสงสีส้มอมเหลืองจากไฟถนนและป้ายบิลบอร์ดขนาดยักษ์ที่สว่างไสวราวกับเมืองที่ไม่เคยหลับใหล ทว่าบนลานจอดรถชั้นดาดฟ้าของอาคารสำนักงานใหญ่ ‘โกลบอลวิชัน’ เอเจนซี่โฆษณาระดับท็อปของประเทศ กลับถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบสงัดและกระแสลมเย็นเยียบที่พัดกรรโชกมาเป็นระลอกที่นี่สูงพอที่จะมองเห็นเส้นขอบฟ้าของกรุงเทพฯ ที่เต็มไปด้วยตึกระฟ้าเบียดเสียดกัน แต่ก็สูงเกินกว่าจะได้ยินเสียงจอแจของชีวิตผู้คนเบื้องล่าง มันคือจุดสูงสุดที่เงียบเหงาและอ้างว้างที่สุดกลุ่มสี่ทิศและเตยเดินทางมาถึงตามนัดหมาย บิวจัดการตั้งขาตั้งกล้องและประกอบเลนส์ด้วยความรวดเร็วและเงียบเชียบ แสงสว่างเดียวที่พวกเขาใช้คือไฟ LED แผงเล็กๆ ที่ปรับอุณหภูมิสีให้ดูหม่นหมองและเย็นชา ส่องสะท้อนเข้ากับกำแพงคอนกรีตเปลือยด้านหลังเพื่อสร้างเงาตกกระทบ ต้นยืนกอดอกพิงฝากระโปรงรถตู้ของออฟฟิศ แพรและเตยนั่งกอดเข่าอยู่บนแท่งปูนกั้นขอบดาดฟ้า ส่วนปลาย... นั่งอยู่บนเก้าอี้แคมป์ปิ้งตัวเล็กตรงหลังกล้อง สายตาของเขาทอดมองไปยังความว่างเปล่าเบื้องหน้าอย่างสงบนิ่งเสียงประตูหนีไฟเหล็กบานหนักถูกผลักออกดังฝืดเคือง ทำลายความเงียบของค
Baca selengkapnya
Masuk
