Todos los capítulos de ชาตินี้ขอส่งเสริมพวกท่าน: Capítulo 41 - Capítulo 50

ตอนที่ 41เจ้าทำลายข้าจวนตระกูลเหอภายในสวนที่เต็มไปด้วยทิวทัศน์ที่งดงาม เหอหว่านซินนั่งอยู่ในศาลากลางสวน มือเรียวลูบไล้ถ้วยชาใบเล็กไปมา ในใจนั้นรู้สึกวุ่นวายไม่น้อยนางถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า เพราะหลายวันมานี้คนที่เคยปรากฏตัวอยู่ในห้องของนางทุกคืนกลับห่างหายไป เมื่อก่อนสิ่งนี้คือสิ่งที่นางนั้นปรารถนายิ่งนัก การเป็นอิสระจากเขา และ ไม่ต้องข้องเกี่ยวกับเขาอีกเซียวเหยียนเฉิงองค์ชายผู้สูงศักดิ์ในหัวพลันนึกถึงภาพในงานวันชมดอกไม้นั้น ตอนที่นางเดินกลับออกจากวังพร้อมเหล่าสตรีสูงศักดิ์เหล่านั้นเสียงพูดคุยซุบซิบของพวกนางกลับทำให้หัวใจนางรู้สึกกระวนกระวายยิ่งนักต่างบอกว่างานชมดอกไม้นี้แท้จริงแล้วเป็นการเลือกพระชายาให้กับองค์ชายใหญ่ ไทเฮานั้นทรงมีคนที่เลือกเอาไว้อยู่ในใจแล้ว หลังจากนี้ไม่กี่วันราชโองการสมรสก็จะถูกส่งไปยังจวนของคุณหนูคนนั้นต่างหัวเราะคิกคักแล้วพูดว่าน่าอิจฉาคุณหนูคนนั้นนัก แต่บางคนกลับพูดว่า น่าสงสารมากกว่าเพราะองค์ชายใหญ่นั้นโหดเหี้ยมยิ่งนักเป็นคนป่าเถื่อนที่โตมาในชายแดนไหนเลยจะอ่อนโยนกับสตรีได้แต่ทว่าก็ยังคงมีคนอิจฉาอยู่มากเพราะทุกคนต่างได้เห็น ใบหน้าอันหล่อเหลาขององค์ชาย

ตอนที่ 43ข้าสำนึกผิดแล้วตลาดในเมืองหลวงยามเย็น แสงอัสดงสาดส่อง สายลมเย็นพัดต้องอาภรณ์สีเขียวอ่อนของเหอหว่านซิน ลู่อันที่เดินอยู่เคียงข้างประคองกระตร้าใส่ของอย่างระมัดระวังทั้งสองก้าวตรงไปหยุดอยู่ที่ร้านขนมถั่วกวนใส้พุทธาเชื่อม เหอหว่านซินเลือกหลายชิ้นอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะเอ่ยขึ้น“ทั้งหมดนี้เท่าไร”แม่ค้ารีบเอ่ยปากบอกราคาด้วยรอยยิ้มทันที และในทันใดนั้น มือใหญ่หนึ่งก็ยื่นเงินจ่ายให้นางก่อน“ข้าจ่ายให้”เหอหว่านซินหันไปมองชายผู้นั้นทันที นางเกือบจำเขาไม่ได้แล้ว ไป๋หรูเฉิงในยามนี้ ซูบผอม ใบหน้าซีดเซียว “ไม่เป็นไร ข้ามีเงินจ่าย ลู่อัน”นางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ ก่อนจะก้าวจากไปทันที ไม่อยากจะพูดคุยกับเขา คนโหดร้ายเช่นนี้นางไม่อยากอยู่ใกล้อีก“หว่านซิน หว่านซิน”เสียงของไป๋หรูเฉิงดังขึ้นตามหลังนาง เขาวิ่งเข้ามาขวางทางนางเอาไว้ จนเหอหว่านซินต้องหยุดชะงักฝีเท้า“หว่านซิน ข้าขอโทษ ขอโทษเจ้าจริง ๆ ข้า ข้า… ”ไป๋หรูเฉิงคุกเข่าลงทันที แล้วเงยหน้ามองเหอหว่านซินด้วยดวงตาแดงก่ำ น้ำตาเอ่อคลอ เขาเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงสั่น“ข้าผิดไปแล้ว ตอนนี้ข้าสำนึกผิดแล้ว เจ้าได้โปรดให้อภัยข้าได้หรือไม่”เหอหว่าน

ตอนที่45ค่ำคืนที่มีแสงจันทร์จวนตระกูลเหอเหอหว่านซินที่กำลังนั่งอยู่ในสวน นางทอดสายตาออกไปมองทิวทัศน์ที่งดงามเหล่านั้น ทว่าในใจกลับรู้สึกเป็นทุกข์จากการรอคอยยิ่งนัก การรอเขามันช่างทุกข์เหลือเกิน แต่เขาไม่ได้บอกให้นางรอ ไม่เคยบอกเลย นางเองที่อยากรอเขา ทั้งที่รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ในขณะที่จิตใจ รออยู่นั้นสายตานางก็พลันเห็นบิดาที่กำลังเร่งรีบก้าวด้วยความร้อนรน สีหน้าไม่ดี นางขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วมองบิดาของตนเองที่เดินผ่านท่านยา ทั้งสองหยุดพูดคุยกันด้วยสีหน้าเคร่งเครียดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนบิดาของนางจะก้าวจากไปอย่างเร่งรีบเหอหว่านซินมองอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงลุกขึ้นเดินตรงไปยังท่านย่าที่มีสีหน้าเคร่งเครียด“ท่านย่า มีอะไรหรือเจ้าคะ”ฮูหยินผู้เฒ่าเหอที่กำลังนั่งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะน้ำชา เงยหน้าขึ้นมองหลานสาวแล้วถอนหายใจ ก่อนจะพูดขึ้น“ในวังเกิดเรื่อง ฮองเฮาถูกร้องเรียนตอนนี้กำลังถูกสอบสวน พ่อเจ้าเลยต้องเข้าวังไปอย่างเร่งด่วน”ฮูหยินผู้เฒ่าหยุดแล้วถอนหายใจหนัก ก่อนจะพูดขึ้นต่อ“จะฝ่ายใดก็มิอาจล่วงเกินได้”เหอหว่านซินฟังแล้วก็เพียงพยักหน้า ในวังหลังเต็มไปด้วยการชิงดีชิงเด่น เรื่องพวกนี้ช่างน่ากลัว

เหอหว่านซินเลื่อนใบหน้าลงต่ำ มือเรียวยกขึ้นลูบไล้สิ่งที่กำลังแข็งขืนอยู่ใต้กางเกงของเขา นางล้วงมันออกมาอย่างไม่อาย ริมฝีปากนุ่มจูบลงบนแก่นกายร้อนผ่าวของเขา แล้วดูดกลืนอย่างช้า ๆ เซียวเหยียนเฉิงก้มลงมอง สตรีที่กำลังดูดกลืนแก่นกายของเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกระสันเสียว “อาส์… อืม… ”เสียงครางต่ำหลุดออกมาอย่างไม่อาจห้าม มือใหญ่กดศีรษะนางเบา ๆ พร้อมยกสะโพกขึ้นลงรับกับปากของนางพอดี ความเสียวซ่านแล่นพล่านจนเขาแทบทนไม่ไหวเพียงไม่นานเขากระถูกนางกลืนกินจนเกร็งกระตุก ปล่อยน้ำรักขาวขุ่นออกมา เหอหว่านซินกลืนกินจนหมดสิ้น เซียวเหยียนเฉิงไม่รีรอคว้าร่างบางของนางให้นอนลงทันที เขาเองก็หิวกระหายอยากจะกลืนกินนางเช่นเดียวกัน มือใหญ่รูดกางเกงขาวบางนั้นออกอย่างรวดเร็วแล้วแยกขาเรียวของนางออกกว้าง เขาจ้องมองกลีบเนื้อสีชมพูระเรื่อนั้นด้วยความหิวกระหาย ซุกใบหน้าลงกับกลีบเนื้อที่สั่นระริกนั้นทันที ปลายลิ้นเปียกชื้นของเขาลากขึ้นลงกลางกลีบเนื้อที่ชุ่มฉ่ำไปด้วยหยาดน้ำรักเหอหว่านซินสะดุ้งด้วยความกระสัน มือนางกำผ้าปูแน่นครวญครางออกมาอย่างมีความสุข“อื้อ… อ๊า… อาเหยียน… ข้า ข้าชอบเหลือเกิน… ”เสียงครวญคราง

ตอน พิเศษ 1 ความฝันที่ดี จวนตระกูลไป๋ภายในห้องที่เงียบงัน กลิ่นสุราคละคลุ้งไปทั่วห้องไป๋หรูเฉิงนั่งอยู่กับพื้นที่เย็นเฉียบ ใบหน้าเขาซูบซีดไร้ชีวิตชีวา ในมือยังคงถือขวดสุราไว้แน่น เขานั่งพิงโต๊ะไม้ยาวเอนกายเล็กน้อย ดวงตาคมปิดสนิทสุรานี้ช่างดีจริงทำให้เขาหลับฝันได้ตลอด ในฝันนั้นมักจะเป็นชาติที่แล้ว ที่เขาแต่งงานกับเหอหว่านซิน เหอหว่านซินในความฝัน นางนั้นนั่งรอเขากลับจากราชการทุกวันด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม นางปรนนิบัติเขาราวกับสาวใช้ทว่านางก็ไม่เคยบ่นแม้แต่น้อย นางดูแลเขาอย่างดี ทั้งยามป่วยก็เฝ้าอยู่ไม่ห่างทว่าความตาบอดของเขาเองที่มองไม่เห็นความดีของนาง ถึงได้ทำร้ายจิตใจนางครั้งแล้วครั้งเล่าจนนางบอบช้ำไปทั้งตัวและหัวใจ“หว่านซิน ขอโทษ ข้าสำนึกผิดแล้ว”เสียงพึมพำหลุดออกมาแผ่วเบาในความฝันเขาคุกเข่าขอโทษนางอย่างจริงใจ แล้วนางก็ให้อภัยเขา ทว่าทุกครั้งที่นางให้อภัย เขาก็ชักดาบฆ่านางเสมอ น้ำตาในความฝันนอกไหลรินออกมาจากดวงตาที่ปิดสนิทไม่ว่าเขาจะขอโทษอย่างไรสำนึกผิดอย่างไร นางก็ไม่มีวันหันกลับมาอีกเสียงพูดคุยของบ่าวรับใช้ ด้านนอกดังขึ้นปลุกให้ไป๋หรูเฉิงลืมตาตื่นจากความฝัน ในฝันที่มีนาง สายตาพร