Todos los capítulos de BadLove มัดใจนายเพลย์บอย: Capítulo 1 - Capítulo 10

- มหาวิทยาลัย KS -ตึกคณะบริหารฯ หลังจบคลาสเรียน นักศึกษาหนุ่มปี 3 ใบหน้าราวฟ้าประทานฉายา 4 หนุ่มจตุรเทพ วาโย เสือ มังกร และเขา 'แบดซ์' หนุ่มหล่อ พ่อรวย เจ้าเล่ห์ เจ้าของสายตาแพรวพราว สาวคนไหนสบตาต่างไม่รอดสักราย 4 หนุ่มเดินออกจากห้องเรียนหลังจบชั่วโมงสุดท้ายของวันแบดซ์ อัศวิน วิริยะพงษ์ไพศาล ใบหน้าหล่อ ขี้เล่น เฟรนลี่กับทุกคนโดยเฉพาะสาว ๆ จึงเป็นที่หมายปองของสาว ๆ ที่ได้พบเห็น และอยากจะขึ้นเตียงกับเขาสักครั้งเพราะเสียงเล่าลือเรื่องบนเตียงของเข้านั้นร้อนแรงจนอยากจะลองดูสักครั้งนอกจากนั้นจะมีใบหน้าดั่งฟ้าประทานแล้วนั้น ฐานะของเขาจัดอยู่ในระดับต้น ๆ ของประเทศ เขาคือลูกชายคนเดียวของเจ้าสัวกฤษดิ์และคุณหญิงอัมพิกาเจ้าของบริษัทอสังหาฯ และคอนโดย่านกลางเมืองหลวงและจังหวัดใกล้เคียง ถึงกระนั้นใช่ว่าชายหนุ่มจะแบมือขอเงินพ่อแม่ใช้ เพราะเขามีเงินเป็นของตัวเองเรียกว่าใช้ทั้งชาติก็ไม่หมดจากการเธรดหุ้นบวกปันผลบริษัทที่เค้ามีหุ้นส่วนเกิน50% ซึ่งรายได้ต่อเดือนเกือบเจ็ดหลัก"ไอ้แบดซ์มึงจะไปไหนต่อปะ หรือมีนัดกับดาวคณะไหน? " มังกรเพื่อนในกลุ่มเอ่ยถาม"ไม่ พอดีป๊ากูเรียกกลับบ้าน"" เย็นนี้พวกกูจะไปผับเฮี

ปัจจุบันแบดซ์ยืนเหม่อคิดถึงเรื่องราวในอดีตอยู่นาน จนไม่รู้เวลาล่วงเลยนานเท่าใดแล้ว หลังจากหลุดจากภวังค์เขาก็เอ่ยขึ้น“ถ้าเธอเจอฉันเธอจะจำฉันได้ไหมนะยัยแก้มป่อง”ด้วยความคิดที่ว่าอยากเจอเธออีกสักครั้ง เลยมีความคิดอยากไปเที่ยวที่นั่นอีกสักหนและหวังว่าจะได้เจอสาวน้อยของเขา คิดได้ดังนั้นจึงเดินเข้าไปในห้องนอนจัดการอาบน้ำใช้เวลาไม่นานเขาก็ออกมาจากนั้นก็เดินไปยังห้องแต่งตัวหยิบกางเกงนอนตัวยาวมาสวมใส่ ส่วนท่อนบนเปลือยเปล่าโชว์กล้ามเนื้อลอนสวยจากนั้นก็กระโดดขึ้นเตียงนอนกดรีโมทปิดไฟ ห้องของเขาจัดทำระบบไฟเปิดปิดแบบใช้รีโมทคอนโทรล สามารถตั้งเวลาปิดเปิดอัตโนมัติ เขาเอื้อมมือไปกดเปิดโคมไฟดวงเล็กเพื่อให้ส่องแสงสว่าง หันหน้ามองนาฬิกาหัวเตียงปรากฎเป็นเวลาเกือบจะ 03.00 น.แล้วชายหนุ่มเลยเอ่ยขึ้นมา“ฉันเผลอคิดถึงเรื่องเธอนานเป็นชั่วโมงเลยเหรอยัยเด็กแก้มป่อง” เขายกยิ้มขึ้นจากนั้นก็หลับตาลงใช้เวลาไม่นานเขาก็ผล็อยหลับไปเช้าวันต่อมา ร่างสูงขยับกายลุกจากเตียงหันมองนาฬิกาบ่งบอกเวลา 08.00 น. เขาสะบัดหัวไล่อาการงัวเงียเล็กน้อย จากนั้นก็ลุกไปเข้าห้องน้ำชำระร่างกายใช้เวลาไม่นานเขาก็ออกจากห้องน้ำเข้าไปในห้องแต่

สองสัปดาห์ต่อมาบริเวณลานกว้างใต้ถุนตึกคณะบริหาร เด็กสาวคนหนึ่งยืนอยู่ด้านหน้าคณะ คะน้าหญิงสาวตัวเล็กสวมใส่แว่นตาบดบังใบหน้าสวยกำลังชะเง้อคอมองหาใครบางคนอยู่ กระทั่งได้ยินเสียงฝีเท้ากำลังวิ่งกรู่มาทางนี้ด้วยความเร็วพอเห็นดังนั้นคะน้าจึงเอ่ยเรียก“อีเลี้ยว ไฟเลี้ยวทางนี้” ไฟเลี้ยวรีบวิ่งกรู่เข้ามาพร้อมกับเมญ่าหรือเมธีเพื่อนชายใจเป็นหญิงของเธอจากนั้นก็เอ่ยบอก“มึงรีบไปลงทะเบียนเลย ““เออ” ไฟเลี้ยวพยักหน้าสองสามครั้งแล้วเรียกเพื่อนสาว“ป่ะ อีเมธี”“อีเลี้ยว ตบปากมึงเดี๋ยวนี้ กูชื่อเมญ่าค่ะ มองปากกูนะเมญ่าค่ะ”“5555” ไฟเลี้ยวกับคะน้าหัวเราะเสียงดังทั้งสามคนเป็นเพื่อนกันตั้งแต่อนุบาล ซึ่งสนิทกันมาก พอเรียนจบด้วยความที่สนิทกันมากเลยไม่แยกแยะหรือหาเพื่อนใหม่ เลยตกลงกันว่าไปไหนไปกันเข้ามหาลัยก็เข้าที่เดียวกันแล้วก็โชคดีที่ทั้งสามสอบติดคณะเดียวกันทั้งหมด ถึงได้มายื่นหัวเราะด้วยกันอยู่ด้านหน้าตึกคณะอย่างตอนนี้พอคุยกันหัวเราะพอหอมปากหอมคอ ก็รีบพากันไปลงชื่อการเข้าร่วมกิจกรรมรับน้อง พอลงชื่อและรับป้ายชื่อเสร็จก็พากันออกมานั่งรวมกลุ่มกับเพื่อน ๆ ที่นั่งต่อแถวกันอยู่ ซึ่งไม่นานก็มีพี่ ๆ สันทนาออก

ขอตัว ทางด้านไฟเลี้ยวขณะนั่งดื่มไปเรื่อย ๆ รอเพื่อนที่ออกไปวาดลวดลายอยู่นั้นจู่ ๆ ก็มีชายหนุ่มเดินเข้าทักทาย " อ้าว น้องไฟเลี้ยวมาคนเดียวเหรอ ‘" อาร์ทเอ่ยทักเมื่อเห็นไฟเลี้ยวนั่งอยู่คนเดียว เขาชอบเธอเพียงแค่มองเสี้ยวหน้าก็จำได้ว่าคือใคร " เอ่อ.... " ไฟเลี้ยวเห็นแบบนั้นก็อำอึ้งเพราะเธอจำเขาไม่ได้ว่าคือใครและเคยเคยรู้จักกันด้วยหรือไง " พี่ชื่ออาร์ทไงจำไม่ได้เหรอ " " ..... " ต้องจำได้ด้วยเหรอว่ะ " ไม่ต้องตกใจพี่ชื่ออาร์ทอยู่ปีสองคณะเดียวกันน้องนั่นแหละ " พออาร์ทอธิบายเธอก็จำเขาได้ทันที " อ๋อ..หนูจำได้แล้ว สวัสดีค่ะพี่อาร์ท " ไฟเลี้ยวยกมือพนมไหว้ด้วยความเคารพรุ่นพี่ " แล้วทำไมมานั่งอยู่คนเดียวแบบนี้ล่ะ เพื่อนไปไหน " " อ๋อ อยู่โน้นค่ะ " เธอกล่าวยิ้ม ๆ แล้วชี้นิ้วเรียวสวยไปทางด้านหน้าเวทีที่เพื่อน ๆ ของเธอกำลังออกลวดลาย " งั้นพี่นั่งเป็นเพื่อนนะ " อาร์ทเอ่ย " อ่อ..ค่ะ " ไฟเลี้ยวเอ่ยตอบอย่างไม่คิดอะไร เพราะเท่าที่สังเกตอาร์ทไม่ได้มีท่าทีคุกคามหรือไม่น่าไว้ใจอะไรเธอเลยตอบเขาออกไป ด้านบนชั้นสอง ระหว่างที่แบดซ์และเพื่อนกำลังพูดคุยกันอยู่นั้น เสือที่เดินไปเข้าห้องน้ำแล้วเดินกลับ

เป็นของกู ช่วงเช้าวันต่อมา ไฟเลี้ยวได้ยินเสียงโทรศัพท์เข้าก็ควานหาแล้วหยิบขึ้นมากดรับสาย " ฮัลโหล " " อีเลี้ยวมึงอยู่ไหนจวนจะได้เวลาเข้าเรียนแล้วนะ " ได้ยินดังนั้นก็รีบพรวดพราดลุกขึ้นนั่งแล้วหันไปมองนาฬิกา 7.40 น. " ทำไมมึงไม่เรียกกู " ไฟเลี้ยวเหวใส่เมญ่า " กูเรียกแล้ว เคาะจนมือจะแหกแล้วค่ะสาว " เมญ่าว่า " เออ..แค่นี้ " " รีบ ๆ มาก่อนอาจารย์เข้า พวกกูรออยู่ที่คลา.... " พูดยังไม่ทันจบก็เอาโทรศัพท์ออกจากหู ก็พบว่าไฟเลี้ยววางไปตอนไหนก็ไม่รู้เลยพึมพำ " อีนี่เก็บมารยาทไว้ที่บ้านแน่ ๆ " เมญ่าพูดอย่างหัวเสีย คะน้าได้ยินดังนั้นก็หัวเราะลั่น " ฮ่า ฮ่า ฮ่า มึงควรชินค่ะสาว " แล้วหัวเราะอีกครั้ง เมญ่าได้ยินแบบนั้นก็เบ๊ะปากมองบน ทางด้านไฟเลี้ยวหลังจากที่อาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็รีบออกจากห้อง ออกไปเรียกพี่วินจ้าประจำหน้าอพาร์ตเม้นท์ที่ชอบพาเธอแว้นไปเรียน " ซิ่งเลยพี่ " " จับดี ๆ ล่ะ " จากนั้นรถพี่วินมอเตอร์ไซค์ก็พาเธอซิ่งมามหาลัยด้วยความเร็ว พอมาถึงเธอก็รีบวิ่งสับตีนแตกไปยังคลาสเรียน จนเกือบจะถึงคลาสเรียนอยู่แล้วก็ชนกับอกแกร่งของใครบางคน ทำเอาเธอล้มลงไปพร้อมกับเขาแล้วอุทานออ