บททั้งหมดของ การล่อลวงอันแสนหวาน: บทที่ 11 - บทที่ 20

48

สิบเอ็ด

ฉันนั่งลงบนเตียงคิงไซส์ในห้องนอน ปล่อยให้ความคิดล่องลอยกลับไปหาภาพที่เพิ่งได้เห็นมาเทสโลเป็นผู้ชายตัวใหญ่ และตรงนั้นของเขามันยิ่งใหญ่กว่าตัวเขาเสียอีก ฉันไม่เคยคิดเลยว่าจะมีสิ่งมีชีวิตไหนที่มีแกนกายขนาดนั้นมาก่อน แต่ก็อย่างว่าแหละ เขาคือเทสโล เบต้าแห่งฝูงโอเชียนฮาวล์หลังจากได้เห็นสิ่งนั้นเมื่อไม่กี่วินาทีก่อน จู่ๆ ฉันก็เกิดความกระหายอย่างแรงกล้าที่จะสัมผัสมันในปาก บนร่างกาย และลึกเข้าไปในตัวฉัน เพราะเทสโลมีเสน่ห์อีกข้อที่ทำให้ฉันหลงจนโงหัวไม่ขึ้น และฉันอยากจะลิ้มรสเขาเหลือเกินฉันแอบมีใจให้พ่อเลี้ยงมาตลอด แต่ไม่เคยแสดงออกเพราะรู้ดีว่ามันผิด ทว่าในนาทีนี้ ฉันกลับห้ามใจไม่ให้ดึงดูดเข้าหาเขาไม่ได้เลยฉันรู้สึกคอแห้งผากขึ้นมาทันที จึงลุกจากเตียงแล้วเดินไปที่ประตู พลอยแง้มเปิดมันออกเบาๆ เสียงเอี๊ยดอ๊าดแผ่วเบาดังขึ้นในความเงียบ ทางเดินข้างนอกโล่งสนิท ไม่มีใครอยู่ในสายตา พ่อคงจะออกไปแล้ว ฉันก้าวออกไปได้เพียงสองก้าว ก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงปิดประตูดังแผ่วตามมาพ่อเลี้ยงของฉันเพิ่งเดินออกมาจากห้องนอน เขายังไม่ได้ไปไหน แถมยังยืนอยู่ตรงนั้นในชุดเสื้อยืดสีขาวตัวใหม่เอี่ยมกับกางเกงขาสั้นสีดำ
อ่านเพิ่มเติม

สิบสอง

### มุมมองของเอเดรียน (Andrienne's POV)ปากของฉันเริ่มอยู่ไม่สุขพอๆ กับมือ ความประหม่าในตอนแรกปลิวหายไปจากสมองหมดแล้ว และฉันก็ไม่สนมันอีกต่อไป เป้าหมายของฉันมีเพียงอย่างเดียว คือการจัดการกับอมยิ้มแท่งโตตรงหน้าให้หนำใจฉันก้มหัวลง ประทับจูบลงบนส่วนปลาย ก่อนจะเริ่มใช้มือขวารูดรั้งแกนกายของเขาอย่างเบามือทว่ารวดเร็ว ฉันชอบมองน้ำหล่อลื่นที่ปริ่มออกมาเหลือเกินและรีบเลียมันออกทันที นี่เป็นแค่การโหมโรงของสิ่งที่จะตามมา และฉันจะตั้งใจทำมันอย่างเต็มที่หลังจากสาวรูดท่อนเอ็นสวรรค์นี้อยู่สักพัก ฉันก็ก้มหัวลงอีกครั้ง ค่อยๆ อมมันเข้าไปในปากจนเกือบสุดเท่าที่โพรงปากของฉันจะรับไหว จากนั้นฉันก็เริ่มผงกหัวขึ้นลงพรางช้อนสายตามองเขา ราวกับกำลังรอคอยคำชมอะไรสักอย่างฉันไม่เคยทำแบบนี้มาก่อนเลย ตอนที่ฉันกับแฟนเก่าร่วมรักกันเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้าย มันแทบไม่มีการเบิกทางอะไรเลย เขาสัญญาว่าหลังจากฉันกลายเป็นผู้หญิงเต็มตัวแล้ว เขาจะทำให้ฉันรู้สึกดีสุดยอด แต่สุดท้ายเขาก็เป็นแค่ไอ้สารเลวทรยศคนหนึ่ง ช่างเถอะ ฉันไม่สนเขาหรอก ตอนนี้สิ่งเดียวที่ฉันแคร์คือการได้ยินคำชมจากพ่อเลี้ยงของฉันเสียงดูดซดดังจ๊วบจ๊าบคลอไปกับ
อ่านเพิ่มเติม

สิบสาม

## มุมมองของเอเดรียน (Andrienne's POV)เลยเที่ยงคืนมาได้ไม่กี่นาทีเราอยู่ในห้องครัว ฉันนั่งอยู่บนเคาน์เตอร์ครัว โดยมีพ่อเลี้ยงยืนอยู่ระหว่างขาของฉัน เขาเลิกชุดนอนผ้าไหมของฉันขึ้นไปจนถึงต้นขาตอนที่ริมฝีปากของเราผละออกจากกัน ความตื่นเต้นพลุ่งพล่านแล่นผ่านตัวฉัน ปนเปไปกับความรู้สึกผิดลึกๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้ใจ เราต่างรู้ดีถึงความเสี่ยงของความสัมพันธ์ต้องห้ามนี้ และความสมดุลอันเปราะบางที่เราต้องรักษาไว้เพื่อเก็บงำความลับให้พ้นจากสายตาสอดรู้สอดเห็นของคนในฝูงตลอดสามวันที่ผ่านมา ฉันแอบไปหาเขาที่ห้องทำงาน เรานัวเนียกันที่นั่นแต่ไม่เคยไปถึงขั้นสุดท้ายเพราะมีคนมาขัดจังหวะอยู่เรื่อย แต่ก็ยังโชคดีที่ไม่มีใครจับได้ทว่าบทรักที่ค้างคาทุกครั้งกลับยิ่งโหมไฟราคะในตัวฉันให้ลุกโชนขึ้นคืนนี้ขณะที่กำลังหลับ ฉันก็ฝันถึงพ่อเลี้ยงอีกแล้ว ในฝันเขาซอยกระแทกฉันอย่างบ้าคลั่งราวกับว่าฉันกำลังถูกลงทัณฑ์ข้อหาขโมยเงินอย่างนั้นแหละฉันต้องลุกขึ้นมาอาบน้ำอีกรอบเพราะตรงนั้นมันแฉะเยิ้มไปหมด ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าชุดใหม่จากนั้นก็รู้สึกกระหายน้ำมาก เลยตัดสินใจลงมาที่ห้องครัว เพราะรู้ว่าพวกคนรับใช้ในบ้านหลับหมดแล้วหลัง
อ่านเพิ่มเติม

สิบสี่

## มุมมองของเอเดรียน (Andrienne's POV)**20:50 น.**ฉันเดินกระวนกระวายกลับไปกลับมาอยู่ภายในบ้านต้นไม้ที่แสงไฟสลัว แทบจะไม่มีคนในฝูง (Pack) เฉียดเข้ามาแถวนี้เลย เพราะทุกคนต่างรู้ดีว่านี่คือพื้นที่ส่วนตัวของฉัน... บ้านต้นไม้หลังนี้ถูกสร้างขึ้นเมื่อสามปีก่อนตามคำขอของฉันเอง ข้างในมีเตียงนอนและสิ่งอำนวยความสะดวกครบครันถ้าวันไหนฉันรู้สึกเบื่อห้องนอนตัวเองในคฤหาสน์ ฉันก็มักจะหนีมาที่นี่ ข้อดีของมันคือฉันจะได้นอนฟังเสียงนกน้อยร้องเพลงขับขานอย่างเพลิดเพลินทว่าคืนนี้ฉันไม่ได้อยู่คนเดียว พ่อเลี้ยงอยู่กับฉันด้วย สมองของฉันเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ขัดแย้งกันอย่างบ้าคลั่ง ฉันรู้ดีว่าสิ่งที่ทำอยู่มันผิด และทุกๆ วินาทีที่แอบลักลอบมีอะไรกัน มันยิ่งตอกย้ำรอยร้าวระหว่าง ‘หน้าที่’ กับ ‘ความปรารถนา’ ให้ลึกลงไปอีกแต่ถึงแม้ความรู้สึกผิดจะกัดกินมโนสำนึกมากแค่ไหน ฉันก็ตัดใจเดินหันหลังกลับไปไม่ได้อยู่ดีพ่อเลี้ยงมองฉันด้วยสายตาที่ผสมปนเปไปด้วยความห่วงใยและความโหยหา หัวใจของเขาหนักอึ้งด้วยแรงกดดันจากรักต้องห้ามของเรา เขารู้ดีถึงความเสี่ยงที่เรากำลังเผชิญ ผลลัพธ์ที่ตามมาคอยตามหลอนเราเหมือนเงามืดที่พร้อมจะกลืนกิ
อ่านเพิ่มเติม

การผจญภัยกับคนที่ฉันแอบชอบและ...พ่อของเขา!

"ด้วยอำนาจที่ข้าพเจ้ามี ขอประกาศให้ทั้งสองเป็นสามีภรรยากันอย่างเป็นทางการ" เสียงของผู้ทำพิธีประกาศก้อง ตามมาด้วยเสียงโห่ร้องยินดีและเสียงปรบมือที่ดังกระหึ่มจากแขกเหรื่อในงานอิซาเบลยิ้มออกมาด้วยความปิติ สายตาจับจ้องไปที่คู่บ่าวสาวป้ายแดงตรงหน้า เธอมองดูแม่เลี้ยงและพ่อเลี้ยงคนใหม่มอบจุมพิตแรกในฐานะสามีภรรยา ทั่วทั้งห้องอบอวลไปด้วยความสุขและการเฉลิมฉลอง หากแต่ลึกลงไปข้างใน อิซาเบลกลับมีความรู้สึกที่ตีกันปนเปจนบอกไม่ถูกเธออดไม่ได้ที่จะรู้สึกหน่วงๆ ในใจด้วยความเศร้า แม้ว่าจะยินดีกับแม่เลี้ยงผู้แสนดีจากใจจริงก็ตามเพราะอย่างไรเสีย พ่อแท้ๆ ของเธอก็จากไปเมื่อสี่ปีก่อนแล้ว การได้เห็นแม่เลี้ยงมีความรักอีกครั้งจึงเป็นเรื่องที่งดงามมาก ทว่ายังมีอีกสิ่งหนึ่งที่คอยกวนใจและดึงรั้งความรู้สึกของอิซาเบลอยู่เมื่อเธอเหลือบไปมองพี่ชายคนใหม่—ซึ่งตอนนี้กลายมาเป็นสมาชิกในครอบครัวอย่างเป็นทางการแล้ว—ความทรงจำสมัยเรียนมหาวิทยาลัยก็พรั่งพรูเข้ามาในหัว เขาเคยเป็นคนที่เธอแอบชอบ เป็นคนเดียวที่ทำให้ใจเธอเต้นไม่เป็นจังหวะทุกครั้งที่เดินเข้ามาในห้อง แต่ตอนนี้ เขาไม่ใช่แค่คนทีเธอแอบรักอีกต่อไปแล้ว... เขาคือพี่ชายต่
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 16

งานแต่งงานผ่านพ้นไปแล้ว และด้วยความช่วยเหลือจากคุณพ่อคนใหม่รวมถึงทีมย้ายบ้านที่เขาจ้างมา อิซาเบลกับแม่ก็สามารถย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านของเขาได้สำเร็จในอีกไม่กี่วันต่อมาเมื่ออิซาเบลเดินเข้ามาในห้องนอนใหม่ เธออดไม่ได้ที่จะตาโตกับความกว้างของมัน เพราะมันใหญ่กว่าห้องเก่าของเธอถึงสามเท่าเลยทีเดียว ด้วยความตื่นเต้นที่จะได้จัดห้องในแบบที่ตัวเองชอบ เธอจึงทิ้งตัวลงนอนบนเตียงแล้วเปิดทีวี หวังจะผ่อนคลายความเหนื่อยล้าด้วยซีรีส์เกาหลีเรื่องโปรด ซีรีส์แนวนี้มักจะช่วยให้เธอรู้สึกสงบใจได้แทบทุกครั้งทว่า ช่วงเวลาอันเงียบสงบกลับต้องพังทลายลงเมื่อเธอเห็นฉากจูบที่ไม่ได้คาดฝันระหว่างพระนางของเรื่อง ความหงุดหงิดพุ่งพล่านขึ้นมาทันที เธอพ่นลมหายใจออกอย่างแรงก่อนจะกดปิดทีวีประชดอารมณ์เมื่อตั้งใจจะเปลี่ยนความเกรี้ยวเกราดให้เป็นพลังทำสิ่งที่มีประโยชน์ อิซาเบลจึงเลือกที่จะระบายอารมณ์กับเกมโปรดของเธออย่าง *เดธส์ อารีน่า (Death's Arena)*ระหว่างที่เกมกำลังโหลด สายตาของเธอจับจ้องไปที่ภาพแบนเนอร์ของเกมอย่างทึ่งๆ ภาพแรกคือชายผิวเข้มที่ถือดาบยักษ์อาบสายฟ้าสองเล่ม ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีขาวโพลนไร้ตาเต๋าทางซ้ายของเขาเป
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 17

เธอตั้งใจหลบหน้าเขา พยายามเค้นฝีมือโชว์สเต็ปการเล่นให้ดูดีขึ้นเป็นพัก ๆ แล้วเธอก็ช่วยเมจในทีมเก็บศัตรูไปได้สองตัว Arkan58: "ในที่สุดก็รู้จักออกแรงกับเขาบ้างนะแม่ยาหยอดตา" อิซาเบลไม่ได้ตอบโต้อะไร หลังจากนั้นไม่นาน เมจคนเดิมก็ตายห่าไปเพราะจู่ ๆ เธอก็ดึงเขามาเป็นโล่เนื้อรับกระสุนแทน ถึงเพื่อนร่วมทีมจะบ่นอุบ แต่พวกเขาก็ยังคงโฟกัสกับไฟต์ตรงหน้า ศัตรูร่วงไปอีกคน และไม่นานก็ตามไปอีกสอง ตอนนี้ทีมของอิซาเบลเหลือศัตรูให้เก็บอีกแค่สองตัวเท่านั้นโชคดีที่เก็บศัตรูเพิ่มได้อีกตัว แต่ก็ต้องแลกมาด้วยความตายของเพื่อนร่วมทีมหลายคน จนตอนนี้เหลือแค่เธอคนเดียวในทีมที่ต้องเผชิญหน้ากับ ‘เคน’ ศัตรูที่เหลืออยู่ มันกลายเป็นการดวลตัวต่อตัวระหว่างสองแอสซาซินจากต่างทีม บนหน้าจอขึ้นเวลาเคาท์ดาวน์พร้อมชื่อของทั้งคู่ขนาบสองข้างทันที Kaylia (Eye Candy) vs Kayne (TroublemaKer) ทั้งคู่ต้องห้ำหั่นกันเพื่อแย่งชิงสิทธิ์การครอบครองอาร์ติแฟกต์เป็นคนสุดท้าย ระเบียงเวลาช่วงเคาท์ดาวน์นี้เปิดโอกาสให้ผู้เล่นทั้งสองฝั่งแต่งของจัดเซ็ตไอเทมให้ตัวละครได้เต็มที่ เพราะศึกนี้ไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ พอตัวเลขเคาท์ดาวน์หายไป ตัวละครของท
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 18

อิซาเบลเดินวนเวียนอยู่ในห้องครัว ในใจมุ่งมั่นอยู่กับการทำเค้กกล้วยหอมแสนอร่อย ขณะที่เธอกำลังผสมส่วนผสมต่าง ๆ ใจเธอกลับลอยล่องไปไกล ความปรารถนาอันแรงกล้าเข้าครอบงำความคิดจนหมดสิ้น เธอหมกมุ่นอยู่กับการหยิบจับและจัดเตรียมวัตถุดิบจนไม่ได้ยินเสียงประตูเปิดปิดจากระยะไกล ทันใดนั้น แอ็กเซล พี่ชายต่างสายเลือดของเธอก็เดินเข้ามาในครัว ใบหน้าของเขาฉายแววกังวลอย่างเห็นได้ชัด"เฮ้ อิซาเบล เธอเป็นอะไรหรือเปล่า?" เขาถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความห่วงใยอย่างแท้จริง น้ำเสียงที่อ่อนโยนลงยามเขาเอ่ยถาม ทำให้หัวใจของเธอรัดรัดด้วยความรู้สึกผิดอิซาเบลพยักหน้า เพิ่งรู้สึกตัวว่าก่อนหน้านี้เธอทำตัวห่างเหินใส่เขา "ฉันไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณนะ แล้วก็... ฉันต้องขอโทษจริง ๆ ที่ทำตัวไม่ดีใส่พี่ก่อนหน้านี้" เธอเอ่ยขอโทษจากใจจริง"ไม่เป็นไรหรอก พี่เองก็ต้องขอโทษด้วยเหมือนกันที่พรวดพราดเข้าห้องเธอโดยไม่ได้เคาะประตู มัน... มันแย่มากเลย" ด้วยความอยากรู้อยากเห็น แอ็กเซลเหลือบมองชามผสมแล้วถามขึ้นทันที "กำลังทำอะไรอยู่เหรอ?" เขารีบถามเพราะอยากเปลี่ยนเรื่องคุยใจจะขาดอิซาเบลยิ้มออกมา นึกขอบคุณที่เขาเปลี่ยนประเด็น จากนั้นเธอจึ
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 19

"แอ็กเซล" อิซาเบลตะโกนเรียกเมื่อมั่นใจว่าเค้กอบเสร็จพร้อมทานแล้ว แต่กลับไม่มีเสียงตอบรับ เธอจึงยกขนมปังออกจากเตาอบแทนจังหวะที่เธอกำลังจะปักมีดลงบนเนื้อเค้ก เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เธอวางมีดลงบนจานแล้วเดินไปอีกฝั่งของเคาน์เตอร์เพื่อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มกว้าง เพราะคิดว่ารูบี้น่าจะโทรมา แต่แล้วความสับสนก็ผุดขึ้นบนใบหน้าเมื่อเห็นชื่อผู้ติดต่อที่เธอจำไม่ได้ว่าเคยบันทึกไว้เมื่อลองเดาเหตุการณ์ดู เธอจึงพลิกโทรศัพท์ไปมาและตระหนักได้ว่าแอ็กเซลน่าจะหยิบโทรศัพท์ของเธอไปผิดเครื่องแน่ๆ โทรศัพท์ของเขาและเธอเหมือนกันราวกับแกะ แถมที่แย่ไปกว่านั้นคือเคสโทรศัพท์ยังเป็นสีเดียวกันอีกต่างหาก เธอตัดเค้กให้เขาชิ้นหนึ่งหลังจากตัดสินใจว่าจะยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว นั่นคือเอาเค้กไปให้พร้อมกับสลับโทรศัพท์คืนด้วยเลยอิซาเบลยืนอยู่หน้าห้องของแอ็กเซล หัวใจในอกเต้นรัวระทึก เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามตั้งสติก่อนจะเคาะประตู "แอ็กเซล อยู่ในนั้นหรือเปล่า?" เธอร้องเรียก น้ำเสียงเต็มไปด้วยความประหม่าไม่มีเสียงตอบกลับมาอิซาเบลขมวดคิ้ว คิดว่าเขาคงกำลังใส่หูฟังทำงานอยู่หรืออะไรทำนองนั้น เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ชั่งใ
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 20

อิซาเบลเดินกระสับกระส่ายกลับไปกลับมาอยู่ภายในห้อง สมองแล่นพล่านด้วยเรื่องของแอกเซลและความหมายที่ซ่อนอยู่หลังภาพหน้าจอนั้น ก่อนหน้านี้เธอเพิ่งจะวิ่งหนีออกจากห้องของเขามา เพราะกลัวที่จะปล่อยให้ตัวเองมีความหวังมากเกินไปแต่ในตอนนี้ เมื่อมายืนอยู่ตรงนี้เพียงลำพัง เธอกลับอดคิดไม่ได้ว่าเขาจะรู้สึกเหมือนกันหรือเปล่า เขาเองก็มีใจให้เธอเหมือนกันไหมนะ ความไม่แน่ใจเริ่มกัดกินหัวใจ และเธอไม่สามารถสลัดความรู้สึกถวิลหาที่ปนเปไปกับความหวังและความกลัวนี้ออกไปได้เลยในขณะที่เธอกำลังหมุนตัวกลับด้วยความสับสนในความคิด ประตูห้องก็เปิดผางออกอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย และเป็นแอกเซลที่ก้าวเข้ามา อิซาเบลเบิกตากว้าง หัวใจเต้นระทึกรัวแรงอยู่ในอกสายตาหรี่ปรือคู่นั้นบวกกับท่วงท่าการเดินที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจยามที่เขาเสือกตัวเข้ามาหา มันทำให้เขาดูราวกับนักล่าที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม เธออดยอมรับไม่ได้ว่าตัวเองกำลังตื่นตระหนกจนทำตัวไม่ถูก ได้แต่เอ่ยปากตะกุกตะกักออกไป “คุณ... ไม่ได้เคาะประตู”สายตาของแอกเซลอ่อนแสงลงยามที่จ้องมองมา รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นที่มุมปาก “ฉันไม่คิดว่าจำเป็นต้องเคาะน่ะ” เขาตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแล
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
12345
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status