บททั้งหมดของ คะนึงครวญ: บทที่ 41 - บทที่ 50

50

ตอนที่43 ไม่ได้โกรธ

เด็กสาววัยสิบหกปรือตาเพ่งมองไปข้างหน้า ประตูครัวด้านหลังแง้มออกช้าๆ นิ้วมือเล็กๆ ของเด็กวัยสี่ขวบและใบหน้าใส่ซื่อค่อยๆโผล่จากบานประตู“กรี๊ด!” เด็กสาวเผลอร้องเสียงดังเมื่อรู้ว่าถูกจ้องมอง ชายกรรมกรสะดุ้งตกใจรีบถอนแก่นกายออกจากร่างเด็กสาว ดึงกางเกงมีรอยขาดขึ้นสวมทันที เด็กสาวรีบพลิกตัวคว้าเสื้อที่ถอดพาดวางไว้อย่างรีบเร่งจนเผลอทำถ้วยน้ำชาของเจ้านายตกพื้นแตกกระจาย “เด็กที่ไหนวะ” “ลูกสาวคุณนาย ” เด็กสาวซึ่งเป็นคนรับใช้ในบ้านพูดเสียงสั่น ไม่คิดว่าคุณหนูแดงจะตื่นแล้วและมาแอบเห็นผู้ใหญ่เล่นจ้ำจี้กันแบบนี้ กรรมกรหนุ่มตกใจ เขาเองก็เป็นแค่บ่าวไพร่หากผู้เป็นนายรู้เข้าก็หาที่ซุกหัวนอนลำบากแน่ เขาแอบมองเด็กสาวคนนี้ซึ่งเป็นพี่เลี้ยงให้คุณหนูแดง-ลูกสาวคุณเดียวของคุณท่าน เขาคิดว่าวันนี้เป็นวันที่โอกาสเป็นใจเพราะคุณนายวานให้ช่วยทำห้องครัวให้ใหม่ อยากทำธรณีประตูให้สูงขึ้น กั้นสัตว์เลื้อยคลานเข้าบ้านยามที่ฝนตก เขาฉวยโอกาสเข้ามาเมื่อรู้ว่าเด็กสาวอยู่คนเดียว คราแรกเขาก็นึกว่าต้องใช้กำลังกับเธอ แต่แค่เขาเล้าโลมไม่อึดใจเธอก็อ่อนยวบให้เขาสอดใส่เข้าไปกระแทกกระทันอย่างง่ายดาย“คุณหนูแดง
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่44 หอมไปทั้งตัว

ธีรภัทรถอดเสื้อผ้าเธออย่างชำนาญและตามด้วยร่างกายเปลือยเปล่าของเขาที่ทาบทับ สโรชาครางสะอื้นเหมือนคนร้องไห้ ทำให้เขาต้องค่อยๆขยับตัวเคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้า เธอยังเป็นมือใหม่ในขณะที่เขามือเก๋าช่ำชองเรื่องนี้ เมื่อร่างกายขาวผ่องเปลือยเปล่าอยู่เบื้องหน้า เขาก็อยากกระโจนลงไปเหมือนคนกระหายน้ำ แต่ก็ต้องพยายามยับยั้งชั่งใจไม่ให้ไปเร็วเกินไป เขาไม่เคยคิดเลยว่าหน้าอกของสโรชาจะตูมใหญ่ไซด์ 36 อาจเพราะเมียสาวชอบสวมเสื้อผ้าหลวมๆ ทำให้ไม่เห็นหน้าอกเธอชัดเจนนักมือใหญ่นวดคลึงทรวงอกที่ปรารถนาจะลิ้มลองมานาน เขาได้ยินเสียงเมียครางเบาๆ ก็อ้าปากงับยอดอกที่สั่นไหวของเธอ‘พี่ธีร์’ สโรชาเรียกเขาเสียงพร่า เจ็บแปลบที่ยอดอก ลิ้นชื้นและเปียกชุ่มละเลงตวัดเลียที่เม็ดลูกเกด“ทั้งสวยทั้งหอมไปทั้งตัวเลย”นมใหญ่ชิบ! ธีรภัทรได้แต่บอกตัวเองอย่างตื่นเต้น ดูดอกสวยสลับซ้ายขวาอย่างเมามัน ร่างที่อยู่เบื้องใต้ดิ้นทุรนทุรายได้แต่ครางฮือๆ และเรียกชื่อเขา เขาครางต่ำด้วยความเสียวซ่าน อยากสบถหยาบคายแต่กลัวหญิงสาวจะหวาดกลัวจึงได้แต่ทำใจไม่ให้ตัวเองไปเร็วเกินไป พรมจูบที่หน้าท้องแล้วคุกเข่าลงหวางขา ใช้ฝ่ามือลูบเบาๆ แหวกกลีบดอกบ
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่45 บัวของพี่

เธอเห็นสีหน้าเป็นทุกข์ของเขาแล้วก็เผลอหัวเราะออกมาเบาๆ ทั้งที่ตัวเองนอนอยู่บนที่นอน มีผ้าห่มคลุมถึงอกและมีผ้าขนหนูผืนเล็กแปะที่หน้าผาก ธีรภัทรเป็นคนเช็ดตัวเธอเองไม่ให้ใครทำให้ ซ้ำยังประคองให้เธอลุกขึ้นมากินข้าวต้มและกินยา “หัวเราะอะไรครับน้องบัว” เขาถามอย่างงุนงง หยิบผ้าขนหนูออกจากหน้าผากแล้วเดินไปชุบน้ำในอ่างที่ตั้งไว้บนโต๊ะไม่ไกลนักแล้วกลับมาวางบนหน้าผากของเธออีกครั้ง “ก็พี่ธีร์ทำหน้าเหมือนเป็นคนป่วยเสียเอง” เธอหัวเราะออกมา “ถ้าพี่เจ็บหรือป่วยแทนได้ พี่จะไม่ทุกข์ใจแบบนี้เลย” เพราะเขาแท้ๆ ทำให้เธอต้องเป็นไข้ขนาดนี้ “พี่ธีร์คิดมากไปแล้ว บัวไม่ได้ป่วยเพราะพี่ธีร์หรอกค่ะ บัวก็บอกแล้วไง วันนั้นบัวตากแดดทั้งวัน นอนก็ไม่ได้เสื้อผ้า ก็เลยจับไข้” พูดไปแล้วก็หน้าแดง ใครจะไปรู้ว่า ‘ร่วมรัก’ กับสามีครั้งแรก เธอก็ถึงเป็นไข้ แต่เป็นแบบนี้ก็ดี เขาจะได้ไม่อยากมีอะไรกับเธออีก นึกถึงแก่นกายของเขาแล้วก็เจ็บแปลบขึ้นมาทันที“พี่ธีร์ไปทำงานเถอะคะ บัวไม่เป็นอะไรแล้วจริงๆ” เธอแตะหลังมือสามีเบาๆ แล้วส่งยิ้มให้ ลึกๆแล้วเธอเองก็สงสารเขา เธอก็ช่างเป็นภรรยาไม่
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่46 .คุณหนูของอีเรือง

รถเก๋งคันใหญ่มาจอดหน้าบ้านทรงไทย หญิงสาวมองเข้าไป เห็นมีคนเฝ้าบ้านอยู่ก็พอจะนึกได้ว่าธีรภัทรเคยบอกว่า จ้างรปภ.มาเฝ้าบ้านไว้ ป้องกันไม่ให้คนนอกบุกรุกมาขโมยข้าวของ หรือเข้ามามัวสุมเสพยาเสพติด “นายไม้รอข้างนอกนี่ก็ได้จ๊ะ”“ให้ผมเข้าไปเป็นเพื่อนนะครับ”“ไม่เป็นไรหรอก ฝุ่นเยอะจะตาย”“คุณหนูนั้นแหละ เดี๋ยวก็แพ้ฝุ่นหายใจไม่ออก” เขาบ่นคุณหนูเบาๆ“ก็ได้ๆ” เธอไม่อยากเสียเวลาเถียงกับเขาอีก หญิงสาวลงจากรถ นายไม้รีบลงไปแล้วไปคุยกับ รปภ. ที่ยืนเฝ้าอยู่ ครู่ต่อมาก็เดินมาบอกให้หญิงสาวเข้าไปในบ้านได้“เมื่อวันสองวันก่อน คุณธีรภัทรให้คนมาทำความสะอาดแล้วครับ ไม่ค่อยมีฝุ่นแล้ว คุณหนูจะได้ไม่เป็นภูมิแพ้กำเริบ”“ขอบใจจ๊ะ รอข้างนอกนี่แหละ มีอะไรบัวจะเรียกเอง”“ครับคุณหนู”สโรชาเดินเข้ามาในบ้าน บ้านดูสะอาดขึ้นมาก ทำไมบ้านสวยๆแบบนี้ถึงถูกทิ้งรกร้างไร้เจ้าของไปได้นะ หญิงพึมพำกับตัวเองแล้วเดินขึ้นบันไดไปที่ชั้นสองของบ้านราวกับคุ้นเคย เธอเดินตรงไปที่ห้องนอนของเจ้าของบ้าน เตียงไม้ถูกทำความสะอาดแล้ว หญิงสาวเดินไปผลักบ้านหน้าต่าง มองเห็นซุ้มกระดังงาเบื้องล่าง เธอเข้าใจแล้วกลิ่นหอมของดอกไม้ที่เคยได้กล
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่47 สะอึกสะอื้น

“ให้อีเรืองทำความสะอาดให้นะเจ้าคะ”“อือ” หญิงสาวได้แต่บิดกายเร่าๆตามจังหวะเร่งเร้าของของปลายนิ้วที่เคลื่อนไหวอย่างชำนาญ เธอไม่ใช่หญิงสาวไม่ประสีประสา ทว่ากลับรู้สึกราวกับไม่เคยผ่านพบเรื่องเช่นนี้มาก่อน ทั้งทรวงอกที่ถูกบีบเคล้นและดอกไม้ที่ถูกแตะต้องก็ทำเอาสโรชากรีดร้องออกมาอย่างสุดจะทนฝืนได้“คุณหนูแดงของอีเรือง” เรืองก้มหน้ามากระซิบด้วยรอยยิ้มพอใจ ยังไงเด็กสาวคนนี้ต้องอยู่ในกำมือเธอเช่นเดียวกับพ่อของเธอเป็นนั้นแหละ ถึงจะมีหน้าเพียงพี่เลี้ยงของคุณหนูแดง แต่ลึกๆ แล้ว ไม่มีใครรู้ว่าอีเรืองอยู่ในฐานะพิเศษที่ไม่มีใครกล้าแตะต้องหรือทำร้ายเธอสโรชาลุกจากอ่างอาบน้ำด้วยความสั่นเทา พี่เลี้ยงของเธอทำเหมือนสิ่งที่ทำนั้นเป็นเรื่องปกติ หญิงสาวหยิบผ้าขนหนูมาซับน้ำตามเรือนกายของตัวเอง แล้วรีบหยิบเสื้อผ้ามาสวมใส่ เรืองช่วยแต่งตัวและแปรงผมให้ เมื่อหญิงสาวสวยงามดีแล้วจึงชวนให้ไปรับประทานอาหารที่เรือนใหญ่ เพื่อที่จะได้แนะนำให้คนรับใช้อื่นๆ รู้จักคุณหนูแดงด้วย เพราะช่วงที่คุณหนูไปเรียนที่ปีนังก็ไม่ได้กลับบ้านมาหลายปี บ่าวไพร่บางคนก็มาใหม่ไม่เคยเห็นหน้าคุณหนูแดงมาก่อนหญิงสาวเดินผ่านชายหนุ่มร่างกาย
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่48

“คุณหนูจะเอาอะไรอีกไหมขอรับ จะให้กระผมอยู่รับใช้จนคุณเรืองมาหรือไม่”“มะ..ไม่...ไม่ต้องแล้ว รีบออกไปเถอะ” เธอสั่งเขาเสียงสั่น“ขอรับคุณหนู” สโรชาถอนหายใจยาวเมื่อเห็นนายพร้าวคลานออกไปพ้นประตูแล้ว หญิงสาวแปลกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับร่างกายตัวเอง มือเรียวยกขึ้นทาบอก หัวใจเต้นแรงราวกับจะทะลุออกมานอกอก พอตั้งสติได้ก็รีบเดินไปที่หน้าต่างเห็นเงาร่างของคนรับใช้เดินออกจากเรือนไปแล้ว เธอเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า เปิดตู้ดูแล้วก็นึกอยากหัวเราะ ‘คุณหนูแดง’ กับเธอชอบใส่ชุดกระโปรงคล้ายๆ กันกับที่เธอชอบสวม หญิงสาวหยิบชุดนอนเป็นผ้าฝ้ายสีขาวตัวยาวมาผลัดเปลี่ยน เธอแปรงผมยาวสลวยด้วยความเคยชินก่อนจะปีนขึ้นเตียงนอน สโรชาเริ่มอยากรู้ว่า ‘หนูแดง’ เป็นใคร ‘คุณท่าน’ เป็นคือ ‘คุณตา’ ของเธอใช่ไหม? ถ้าใช่ล่ะ? หนูแดงก็อาจจะเป็นแม่ของสโรชาเองก็เป็นได้ กลิ่นหอมของดอกกระดังงาอบอวลราวกับมือที่มองไม่เห็นกำลังโอบกอด เธอหาวออกมาเบาๆ แล้วสติก็เริ่มจะเข้าสู่ภวังค์หลับใหล ขณะที่เธอกำลังจะสู้ห้วงนิทรา ก็รู้สึกได้ว่ามีใครบางคนขึ้นมานอนซ้อนอยู่ด้านหลัง“เรืองเองเจ้าคะ”“ฮืม” เธอรับคำเหมือนละเมอ คล้ายว่าคุ้นเคยกับการมีเรืองอยู
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่49 ใจอ่อนยวบ

สโรชามาเกาะแขนของธีรภัทร เวลาที่เธอกลายเป็นลูกแมวน้อยแบบนี้ ธีรภัทรรู้สึกใจอ่อนยวบ เธอยอมให้เขาประคองเธอออกจากบ้านร้างนี้ไปที่รถของเขาอย่างง่ายดาย ถึงคุณมนตรีจะยอมรับเขาเป็นลูกเขย แต่อย่างไรคนเป็นพ่อก็ตามใจลูกสาวคนเดียวเป็นอย่างมาก เขารักเธออย่างที่ไม่เคยรู้สึกกับผู้หญิงคนไหนมาก่อน แต่เขาก็มั่นใจว่าเธอไม่ได้รักเขา เพียงแค่ทำตามที่พ่อสั่ง ทว่าเขาหวังว่าความจริงใจที่เขามีจะทำให้เธอรักเขาบ้าง สโรชาหลับตลอดทางกลับบ้าน เมื่อรถมาจอดหน้าบ้าน ธีรภัทรก็มองเสี้ยวหน้ายามหลับใหลของเธอแล้วยิ้มอ่อนโยน เขาก้มลงจูบแก้มเนียนเบาๆ ทำให้สโรชาลืมตาขึ้นมองใบหน้าเขาแล้วยิ้มเขินอาย“อะไรกัน ยังหน้าแดงอีก” ธีรภัทรหยอกล้อเมียสาว แล้วประคองใบหน้าสวยของเธอเพื่อกดริมฝีปากดูดกลืนริมฝีปากของเธอ ค่อยๆเพิ่มความหวานและร้อนแรงขึ้นจนหญิงสาวต้องใช้มือยันแผงอกของเขาไว้“พี่ธีร์”“ทำไมละครับ พี่อยากจูบเมียพี่นี่” เขาขมวดคิ้ว“นี่มันหน้าบ้านนะคะ” สโรชาเขินอายหน้าแดงก่ำ อาการของเธอทำให้ธีรภัทรหัวเราะพอใจ ก่อนหน้านี้เห็นเมียจับไข้เพราะ ‘ครั้งแรก’ ที่เขาตักตวงมาก็กลัวว่าเมียสาวจะไม่ให้เข้าใกล้อีก แต่พอเห็นแบบนี้แล้ว หัวใจ
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่50 อย่าทำแบบนี้

“ป๋าขาเมื่อไหร่จะรื้อบ้านหลังนั้นเสียทีละคะ” “ก็ยัยบัวยกให้แล้ว ปล่อยเค้าอยู่กับของๆ แม่สักพักเถอะ”“แล้วถ้าน้องบัวเปลี่ยนใจไม่ยอมรื้อบ้านหลังนั้นละคะ” น้ำเสียงออดอ้อน“ยังไงก็ต้องรื้อ บ้านมันโทรมแล้วจะพังแหล่มิพังแหล่แบบนั้นมันอันตราย”“ก็มันอันตรายแบบนั้น ทำไมไม่รีบๆรื้อละคะ น้องบัวยิ่งไปหลับไปนอนที่นั้นจะเป็นอันตราย ดาวเป็นห่วงน้องบัวค่ะ”“ตาธีร์ไม่ได้ไปดูแลบัวเรอะ”“ไปค่ะ วันนี้ก็ไปตามกลับบ้าน มาถึงก็ขลุกกันอยู่บนห้องนอนยังไม่ลงมาเลยค่ะ”“ดีแล้วหนุ่มๆสาวๆอยู่ด้วยกันแบบนั้น”“ว่าแต่...เรื่องนั้น”“เอาเถอะ ถ้ายัยบัวไม่ยอมจริงๆ เดี๋ยวป๋าจัดการให้เอง”“ดาวรักป๋านะคะ”“รักแล้วต้องทำยังไงล่ะ ฮืม”สโรชาได้ยินเพียงเสียงครางกระเส่า หญิงสาวเดินออกมาให้เบาที่สุด ทำไมดาวฉายถึงอยากให้รื้อบ้านหลังนั้นจัง ยังไงเธอก็ยกให้พ่ออยู่แล้ว แต่เธอแค่อยากรู้ที่มาที่ไปของบ้านหลังนั้น ซึ่งอาจเป็นสิ่งเดียวที่เชื่อมโยงเธอกับแม่ รู้ว่าแม่ของเธอเป็นยังไง ความทรงจำของเธอกับแม่แทบไม่มีเหลือเลยด้วยซ้ำ หญิงสาวตัดสินใจเดินไปที่ห้องสมุดของบ้าน นอกจากหนังสือสารพัดแล้วยังมีเอกสารเก่าๆ ของที่บ้านนี้ เธอคลับคล้ายคล
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่51 ไม่ใช่พี่ชาย แต่เป็นสามี

“บัวทำเองดีกว่าของพวกนี้เป็นของแม่บัวค่ะ” เธอยิ้มไม่ได้คิดอะไรมาก มือยังเช็ดอัลบั้มรูปอยู่ เธอสนใจสิ่งนี้มากกว่า ของที่อยู่ในลังอีกหลายชิ้น แต่ดาวฉายอดมองอย่างอยากรู้อยากเห็นไม่ได้ พอเห็นกล่องไม้เล็กๆ ก็เอื้อมไปหยิบมาเปิดดูโดยไม่ถามเจ้าของ เปิดออกมานึกว่าจะได้เห็นแก้วแหวนเงินทอง แต่กลับเป็นเศษซากดอกไม้เหี่ยวๆ“นี่อะไรคะ”“คงจะเป็นของๆ แม่ค่ะ” เธอยื่นมือไปรับมันดูใกล้ๆ มันแทบดูไม่ออกว่าเป็นอะไร แต่ทำไมเธอกลับคิดว่ามันเป็นดอกกระดังงาก็ไม่รู้‘นึกว่าจะมีสมบัติอะไรเสียอีก’ ดาวฉายแสร้งยิ้มหวานให้ลูกเลี้ยง“น้องบัวอยากกินมื้อเที่ยงอะไรจ๊ะ อาจะให้แม่ครัวจัดให้” เธอพูดอย่างเอาใจ“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวบัวจะไปธุระนอกบ้าน”“ไปไหนละจ๊ะ ช่วงนี่ไม่ค่อยสบายไม่ใช่เหรอ”“ไปออฟฟิศค่ะ” สโรชามองดูนาฬิกาที่แขวนอยู่ที่ผนังแล้วก็ต้องตกใจ “บัวต้องไปอาบน้ำแล้วละคะ มัวแต่ทำโน้นทำนี่เพลินเลยจะลืมเวลาไปเสียนี่”“จ๊ะๆ เดี๋ยวอาให้ไอ้ไม้มันเตรียมรถให้นะ”“ขอบคุณค่ะ” ดาวฉายมองร่างอิ่มเอิมมีน้ำมีนวลของหญิงสาวหมุนตัวออกไปอย่างรวดเร็ว ตอนที่เธออายุ 20 กว่าๆ ก็แบบนี้แหละ สวยสะพรั่ง ผู้ชายหน้าไหนก็แทบคลานเข้ามามุดใต้
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่52

สโรชายิ้มกว้างอย่างดีใจไม่ทันมองสายตาของสาวๆ ในออฟฟิศที่จ้องมองธีรภัทรแทบไม่กะพริบตา เขาสวมเสื้อเชิ้ตผูกไทไม่ได้ใส่เสื้อสูทตัวนอกมาด้วย ดูสบายๆ และโดยเฉพาะรอยยิ้มอบอุ่นบนใบหน้าที่มีให้หญิงสาวเพียงคนเดียว “ไม่ว่าอะไรนะ พี่สั่งมาให้ ไม่ได้ถามก่อน” “ไม่เป็นไรค่ะ ของอร่อยทั้งนั้น ลาภปากพวกเราจังเลย” ธัญญ่ายิ้มให้แล้วกระแซะไหล่เพื่อน “จะไม่แนะนำหนุ่มหล่อหรือไงยะ” “อ่อ... นี่พี่ธีร์ค่ะ ธีรภัทรเอ่อ...เป็น...เป็น...” “เป็นอะไรกับหล่อนยะ เป็นพี่ชายหรือเปล่าฉันจะได้จีบ” ธัญญ่าแซวออกนอกหน้า “ไม่ใช่พี่ชาย แต่เป็นสามีต่างหากล่ะ” คำพูดของสโรชาทำให้หัวใจของธีรภัทรพองโต เขายิ้มกว้างอย่างไม่รู้ตัว ออฟฟิศเขาอยู่ห่างจากตึกนี้ไปแค่ไม่กี่ชั่วตึก และแอบหลบงานเดินมาหาเธอที่นี่ แถมสั่งติ่มซำชุดใหญ่ให้มาส่งด้วย ถือว่าคุ้มค่ากับมากกว่าที่คาดคิดเสียอีก เขาเองก็ยังไม่เคยเจอเพื่อนๆของสโรชา ตอนงานแต่งงานทั้งสองก็แต่งงานกันเงียบๆ มีเพียงแค่ญาติฝั่งเขาและพ่อของสโรชามาร่วมงานเท่านั้น “เฮ้ย!สามี! แกแต่งงานเมื่อไหร่ยะ!” สาวๆ ต่างส่งเ
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
12345
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status