جميع فصول : الفصل -الفصل 20

   มือหนาลูบไล้แผ่นหลังเนียนเอียงกระซิบจูบแก้มใส ร่างบางยังตัวสั่นกอดคอเขาแน่นค้างไว้ที่ท่าเดิม“เก่งมาก...”   เสียงทุ้มแหบพร่าโอบกระชับร่างบางไว้แล้วพลิกตัวให้เธอนั่งลงใต้น้ำ หน้าหล่อซุกไซ้คลอเคลียราวหิวกระหายค่อย ๆ ขยับความแข็งแกร่งเคลื่อนโยกเข้ากายสาวเข้าออกเนิบนาบเพิ่มจังหวะเร็วหนักหน่วงขึ้นเรื่อย ๆ เสียงน้ำกระเพื่อมไหวตามแรงสวาทใต้น้ำ แขนแกร่งโอบกอดเรือนร่างบางไม่คลายคอยจูบพรมละเมียดละไมเลาะเล็มให้เธอไม่เกร็ง“อื้อห์..........คุณกร......”     หน้าสวยเชิดขึ้นเผยอปากครางเสียงหวานเมื่อความเจ็บทุเลาลงคงเหลือไว้แต่ความเสียวกระสัน กายบางสะท้านขาสั่นสยิวเกินต้านทาน ร่างแกร่งเบียดดันเข้าถูไถผิวกายให้ร้อนเร้ากระตุ้นความต้องการอัดแน่นไปด้วยตัณหาราคะไม่แยแสสถานะของกันและกัน“มรดกชิ้นนี้ถูกใจผมที่สุด”    เสียงทุ้มกระเส่าหายใจหอบเสียว เคลื่อนไหวเข้าช่องทางรักสม่ำเสมอไม่ขาด ช่องทางรักเสียวซ่านบีบรัดความแข็งแกร่งอย่างไร้เดียงสา หน้าหล่อบิดเบี้ยวเสียวทั่วกายนิ

    พงศกรลุกขึ้นยื่นมือไปหาอิงอรเชิญชวนให้เธออกไปเต้นกลางฟลอร์เต้นรำ อิงอรส่ายหน้าไม่ไปเขาก็คะยั้นคะยอจนเธอต้องลุกเดินไปเขิน ๆ  แสงไฟสลัวบนฟลอร์นักท่องเที่ยวเต้นกันสนุกสนาน พงศกรโยกย้ายร่างกายเต้นตามจังหวะเพลงอิงอรยืนบิดไปมาเขินอาย“ไม่ต้องอาย ที่นี่ไม่มีใครไม่รู้จักเรา”เขาให้เธอมองรอบข้างเต้นไม่มีใครสนใจใคร สองมือหนากุมมือเธอยกขึ้นมาโยกซ้ายขวาชวนหญิงสาวขยับตัวโยกเบา ๆ ทั้งสองหัวเราะสนุกสนานท่ามกลางผู้คนมากมายที่ร่วมสนุกกันบนฟลอร์ เกือบครึ่งชั่วโมงนักดนตรีลดจังหวะเพลงลงก่อนที่เรือจะเข้าฝั่ง ร่างหนาโอบกอดหญิงสาวแนบชิดโน้มหน้าผากตัวเองแตะกับหน้าผากของหญิงสาวมองสบตากันหวานซึ้ง โยกตัวโอบกอดกันตามเสียงเพลง“คุณเป็นมรดกที่มีค่าที่สุด ผมมีความสุขที่ได้อยู่ใกล้คุณ ถ้าผมขาดคุณไม่ได้คุณต้องรับผิดชอบ”“รับผิดชอบยังไงคะ”“เป็นของผมตลอดไป....”เสียงทุ่มอ่อนโยนแววตาเต็มไปด้วยความปรารถนา“ฉันเป็นของคุณอยู่แล้วค่ะ....”หน้าสวยยิ้มหวานเขย่งปลายเท้ายื่นริมฝีปากบางจูบปากอุ่นของชายหนุ่ม วงแข

   สองชั่วโมงผ่านไป     สำหรับการรับประทานอาหารมื้อค่ำจิบไวน์กันจนหน้าแดงเดินไม่ตรงต่างคนต่างช่วยกันประคองเดินขึ้นลิฟต์เพื่อไปยังชั้นที่พัก มือหนากดชั้นแขนอีกข้างโอบประคองร่างบางในอ้อมแขนแกร่งอิงอรหน้ามึนตาปรือแก้มแดงก่ำ“คุณกรคะ”“ครับ”“ช่วยทำให้อรท้องทีนะคะ”หญิงสาวช้อนตามองเขาอย่างขอร้อง“หื้ม!”คิ้วเข้มเลิกขึ้นอย่างสงสัย“อรไม่ได้จะจับคุณ อรแค่อยากมีตัวแทนของคุณ ตัวแทนของความสุขเมื่อไหร่ที่ไม่มีคุณอรจะได้มองหน้าลูกที่เป็นความสุขของอร”สายตาหวานสั่นไหวหากวันหนึ่งต้องจากกันเธอก็อยากมีกรน้อยลูกของชายที่เธอรักไว้ดูต่างหน้า พงศกรยกยิ้มดันร่างบางพิงกระจกลิฟต์แล้วเบียดกายเข้าใกล้โน้มหน้าหล่อลงคลอเคลียแก้มเนียน“ไม่ต้องรบกวน ผมปล่อยลูกเข้าไปในตัวคุณตั้งแต่ครั้งแรกที่เรามีอะไรกัน........และผมจะปล่อยเรื่อย ๆ จนแน่ใจว่าคุณท้อง.....” เสียงทุ้มแหบพร่ามองสบตาหญิงสาวก่อนจะเคลื่อนปลายจมูกแตะปลายจมูกหญิงสาวเผยอริมฝีปากแตะสัมผัสกันเบา ๆ“รับมือผมไหวไหม........ยังอยากให้คนหื่นเป็นพ่อของลูกหรือเปล่า”

“หายหน้าเกือบเดือน แม่ก็ต้องมาดูสิว่าลูกถูกแม่เลี้ยงฆ่าหมกป่าหวังสมบัติไปหรือยัง แล้วไหนล่ะแม่เลี้ยงของแก........ให้ฉันเดา.............คนนี้สินะ”ร่างสูงระหงหยุดอยู่ตรงหน้าทุกคน กวาดสายตาจ้องมองหญิงสาวสองคนที่หอบแฟ้มยืนข้างกัน แต่ชี้นิ้วไปทางอิงอรด้วยหน้าตาสวยเด่นผิวพรรณดีเกินกว่าจะเป็นแค่พนักงาน“สวัสดีค่ะ”อิงอรก้มหน้านอบน้อมสองแขนหอบแฟ้มไม่สามารถยกมือไหว้ได้“ก็สวยนะ แต่ดูเกรดต่ำอย่างว่าแหละท่านชอบคว้าพวกต่ำ ๆ มาทำเมีย”แม่พิมลอยหน้าลอยตามองเหยียดเมียใหม่ของสามีเก่า“หมายถึงตัวเองด้วยหรือเปล่าคะ คุณเองก็เคยเป็นเมียท่านอำนาจคงเกรดต่ำเหมือนกันท่านถึงเอามาทำเมีย.....”ฝนหมันไส้พูดแทรกตามนิสัยพูดตรงไม่มีมารยาท แม่พิมจ้องหน้าฝนโมโหเด็กเมื่อวานซืนไม่รู้จักกาลเทศะ“อบรมสั่งสอนกันบ้าง ไม่ใช่มาแสดงกริยาคำพูดสถุนในบ้านที่แสนแพงอย่างนี้ ที่นี่ไม่ใช่สลัมอย่ามาทำอะไรทราม ๆ ด้วยความเคยชิน”“เหยียดเก่ง เหยียดไม่ดูตัวเองเลยนะว่าทำกับคนอื่นยังไงก่อน.......”ฝนลอยหน้าเถียงกลับไม่ยอม อิงอรกระแอมหัน

“เป็นอะไร งอนที่ผมว่าในห้องประชุมเหรอ”“เปล่าค่ะ”แม้จะบอกว่าเปล่าแต่หน้าสวยง้ำงอแววตาเศร้าอย่างเห็นได้ชัด“แล้วทำไมถึงหน้างอล่ะครับ”สองมือหนาพลิกร่างบางให้หันมาเผชิญหน้า อิงอรก้มหน้าหลบสายตาถอนหายใจจนตัวโยน“อรกังวลที่แม่คุณไม่ชอบหน้าอร.....แม่คุณกับคุณแอนนาอาศัยอยู่ด้วยแบบนี้เราแทบไม่มีโอกาสอยู่ด้วยกันเลยนะคะ”“ใกล้ผมตอนมาทำงานไม่พอเหรอ”“คุณกรพอใจที่เราใกล้กันน้อยลงเหรอคะ”สายตาหวานช้อนมองออดอ้อนทำเอาพงศกรแทบละลาย“ไม่เลย ผมคิดถึงอยากอยู่ใกล้ อยากนอนกอดทุกวันเลยด้วยซ้ำ”สองมือหนาประคองหน้าสวยส่งสายตาหวานเยิ้ม“อรก็คิดถึงอ้อมกอดของคุณกร.....”ขอบตาสวยร้อนผ่าวน้ำตาคลอ วงแขนแกร่งดึงร่างบางมาโอบกอดแน่นสีหน้าครุ่นคิด“ผมจะลองหาวิธีให้คุณแม่กับแอนนาออกไปพักที่โรงแรมดีไหม”“อย่าเลยค่ะ คุณพิมเป็นแม่ทำอย่างนั้นก็เหมือนไล่แม่ไปที่อื่น ไม่เป็นไรนะคะ อรจะทนคิดถึงคุณให้ได้ อรจะพยายาม......”เสียงหวานแผ่วเบาสะอื้นอ้อน