All Chapters of NO MORE CONTRACTS: The CEO’s Hidden Heir: Chapter 31 - Chapter 40

SCARLET POVBlag!!!Nang bumagsak sa sahig at nagkawasak-wasak ang aking cellphone, kasabay niyon ang marahas na pagkaubos ng pinipigilan kong paghinga. Nakaramdam ako ng matinding kahihiyan, pagkasuklam, galit, at ang gumapang na takot sa buo kong katawan na para bang hinihigop ang buo kong lakas. Pero alam kong naging padalos-dalos ang aking naging desisyon at hindi ko napigilan na maging marahas sa sobrang takot na aking nararamdaman. Dahil hindi maaaring makita ni Draven o ng kahit sinong tao ang mukha ng nag-iisang dahilan kung bakit ako nabubuhay sa mundong ito. Nakita ko ang sandaling pagkagulat sa mukha ni Ethan Vance, na isa sa mga nangaasar at matalik ding kaibigan ni Draven. Maging si Zack Thorne na kanina lang ay pekeng umiiyak na animong kawang-kawa na akala mo binully ko kanina, ngayon ay nakalimutan ang acting at sumiksik sa likod ni Jana at tiningnan ako na para ba ako ay isa nang nababaliw. Nanatiling walang emosyon na makikita sa mukha ni Draven, ngunit ang kany

ETHAN VANCE'S POVNaiwan akong nakatayo pa rin sa tapat ng elevator. Hindi ko pa rin makalimutan ang mga sinabi ni Scarlet. Puno ng kahihiyan at galit ang dibdib ko, paulit-ulit na pumapasok sa isip ko ang salitang:Alalay..... Parang babaeng putak nang putak....Ang mga salitang para bang sampal sa aking ego. Iniisip kong mali ba ang intensyon ko nang lumapit ako kay Scarlet para pagsalitaan ako ng mga ganoong bagay? Gusto ko lang naman siyang i-comfort matapos ang kaawang-awang pagpapahiya sa kanya ni Draven. Pero naisip ko, alam ba talaga ng babaeng iyon ang tama at mali? Totoo nga siguro. Ito ay nababaliw na. Bakit nga ba ako nag-aksaya ng oras sa pagsunod sa babaeng iyon? Tila ba may kakaiba sa aking pakiramdam? Hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko ngayon. Para akong nagayuma ni Scarlet Ferguson, ang babaeng dating sunod-sunuran lang kay Draven na kilala ko ay ibang-iba na ngayon."Anong nangyari sa isang babaeng dati ay patay na patay kay Draven? Ang babaeng hindi nagsasa

SCARLET’S POVNakahawak ako sa gilid ng mesa habang nakatingin ang aking paningin at nananatiling nakapako sa salamin ng Thai restaurant. Ang aking mukha ay unti-unting nawalan ng kulay, at ang hangin sa aking paligid ay para bang sinasakal ako. Hindi lang sina Draven, Ethan, at Jana ang nasa marangyang mesang iyon. Kasama nila ang dalawang tao na naging dahilan kung bakit naging impiyerno ang aking kabataan—si Emilio Ferguson, ang aking biological na ama, at si Melinda Thorne, ang dating kabit nito na ngayon ay asawa na niya.Sa mga sandaling iyon, tila ba may napakalaking bomba na sumasabog sa aking utak? Ang mga piraso ng mga puzzle na pitong taon kong hindi mapagdugtong-dugtong ay biglang nagkatugma-tugma.Jana Thorne...Si Jana Thorne, na labis na kinababaliwan ni Draven, ay walang iba kundi ang stepdaughter ng aking sariling ama. Siya ang anak ni Melinda sa unang asawa nito na dinala niya sa pamilyang Ferguson. Siya ang babaeng labis na pinasikat, pinayaman, at minahal ng akin

SCARLET’S POV ​"Mommy, nasaan ka po? Bakit po madilim diyan? Nilalamig ka po ba?" sunod-sunod na tanong ni Beatrice sa screen ng aking cellphone. Ang kanyang maliit na mukha ay puno ng labis na pag-aalala na tila ba nadarama niya ang bawat patak ng lamig na tumatama sa aking balat.​Pilit kong iniayos ang aking paghinga at pinilit ang isang masiglang ngiti, kahit na ang totoo ay nanginginig na ang aking buong katawan sa ginaw sa gilid ng highway. "Hindi, anak... May pinuntahan lang si Mommy na kaibigan. Malapit na akong makauwi sa apartment namin ni Tita Lindsay mo. Huwag ka nang mag-alala, okay? Kumain ka na ba?" ​Kahit anong pilit kong magpanggap na masaya sa harap ng aking anak, masyadong matalino si Beatrice. Hinaplos ng kanyang maliit na daliri ang screen ng tablet na kanyang hawak, tila ba pinupunasan ang lungkot sa aking mga mata. ​"Huwag ka na pong malungkot, Mommy…" Inalo ako ng aking anak gamit ang kanyang malambing na boses, na naging dahilan upang tuluyang mag-init ang

SCARLET’S POVMay mga taong masyadong mataas ang pride na mas pipiliing magutom kaysa tanggapin ang pera ng taong kinamumuhian nila.Ngunit hindi ako ganoon katanga. Ang tatlong daang milyong pisong pumasok sa aking account ay tinanggap ko nang walang kaabog-abog. Hindi ito usapin ng dignidad; ito ay kabayaran para sa pitong taon ng aking buhay at ang ginawa niyang paghahakbang sa aking WeChat. Kung handang maging bukas-palad si Draven para lang sa kapritso ng kanyang kalaguyo, uubusin ko ang bawat sentimo ng pamilyang Morris nang walang pag-aalangan. Kinaumagahan, bago pa man ako pumasok sa kumpanya, dumiretso ako sa isang luxury dealership. Hindi na ako sasakay sa sirang kotse ko. Gamit ang pera ni Draven, agad akong bumili ng isang brand-new na Land Rover Range Rover na nagkakahalaga ng mahigit apat na milyong piso. Ang sasakyang ito ang gagamitin ko para sa seguridad ng aking anak na si Beatrice, para sa paglipat din ng aking lolo, at para sa bago kong imahe bilang isang independ