All Chapters of THE ALPHA'S CONTRACT BRIDE: Chapter 1 - Chapter 10

16 Chapters

PIRMA

Umuulan nang napakalakas nang gabing iyon.Nakayuko ako habang tumatakbo sa ilalim ng isang sirang payong, patungo sa abandonadong gusali ng opisina sa kanto ng Calle Mendez. Basang-basa na ang aking damit at katawan, ngunit mas higit pa sa lamig ng ulan ang yumayakap sa akin—ang matinding kaba at takot na bumabalot sa aking dibdib.Wala akong ibang mapupuntahan. Kailangan ko ng pera, at kailangan ko na ito ngayon din. Kung hindi ako makakakuha, mawawala sa amin ang bahay na tahanan namin mula pa noon. At higit sa lahat… mawawala sa akin si Lola.“Miss Alvarez?”Mabilis akong lumingon. Isang lalaking nakasuot ng itim na damit at amerikana ang nakatayo sa nakabukas na pinto. Ang tindig at ang kanyang hitsura ay nagsasabing siya ay isang tagapagbantay—isang bodyguard. Walang kahit katiting na ngiti sa kanyang mukha, at blangko lamang ang kanyang mga mata.“Sumunod ka,” maikli ngunit mariing utos niya.Hindi na ako sumubok pang magsalita o magtanong. Wala naman na rin akong karapatang pu

SELOS

Maaga akong nagising kinabukasan.Hindi dahil maingay ang paligid o may gumising sa akin. Kundi dahil mula pa kagabi, hindi mapakali ang aking dibdib at isipan. Paulit-ulit na gumuguhit sa alaala ko ang mga salitang binitawan ni Damon habang nasa balkonahe kami.“Hindi peke ang pagprotekta ko sa iyo, Aria.”Bakit parang may iba sa tono at bigat ng boses niya nung sinabi niya ‘yon? Bakit parang higit pa sa simpleng pangako ang nais niyang iparating? Ang tanong na iyon ay paulit-ulit na umiikot sa isip ko, at sa tuwing naaalala ko ito, parang may kung anong mainit at kakaibang pakiramdam ang gumagalaw sa aking puso.Bumangon ako mula sa pagkakahiga, nagtimpla ng mainit na kape upang gisingin ang diwa, at pagkatapos ay naghanda upang pumunta sa ospital.Pagdating ko roon, nakita kong maayos na ang kalagayan ni Lola. Malinaw na ang kanyang mga mata at nakangiti siya nang lubos nang makita akong pumasok sa kanyang silid.“Anak, ang ganda-ganda mo ngayon. Iba ang iyong anyo… parang may kaka

FAMILY

“Aria, gising na. Alas-siyete na.” Boses iyon ni Damon. Nakatayo siya sa may pintuan, suot na naman ang kanyang karaniwang itim na amerikana at kasuotan. Walang bakas ng ngiti sa kanyang mukha, at blangko lamang ang kanyang mga mata—tila isang makinang walang nararamdaman. “Anong oras ba ‘yan? Sabado naman ngayon,” reklamo ko habang mas mahigpit pa na yumayakap sa kumot na nagbibigay sa akin ng init at ginhawa. “Pupunta tayo sa tahanan ng mga magulang ko. Magtatanghalian doon. Labindalawa ng tanghali ang usapan,” sagot niya nang diretsahan at mabilis, parang nagbabasa lamang ng ulat o iskedyul ng trabaho. Sa narinig ko, agad akong bumangon at naupo sa kama nang mabilis. “Ngayon na? Bakit hindi mo naman sinabi kagabi pa lang?” “Sabi ko naman sa’yo kagabi bago ako umalis na may pupuntahan tayo,” sagot niya habang lumingon sa labas ng bintana, tila walang halaga sa kanya ang aking pagtataka. “Magbihis ka na. Pumili na ako ng kasuotan para sa’yo. Nakaayos na riyan sa ibabaw ng kama.

QUESTION AND ANSWER

Isang linggo na kaming namumuhay nang magkasama sa iisang bubong, ngunit tila hindi pa rin kami lubusang magkakilala.Malalim na ang gabi. Wala nang ingay na maririnig sa loob ng bahay. Nakaupo ako sa sala, nakabalot sa makapal na kumot habang nanonood ng luma at simpleng teleserye sa telebisyon. Wala namang masyadong saysay ang palabas, pero sapat na ito upang gawin akong antukin at mapagaan ang pakiramdam.Biglang umupo si Damon sa kabilang dulo ng sofa, malapit lang sa kinaroroonan ko. Iba siya sa nakasanayan kong makita. Naka-sweatpants at simpleng damit lang siya. Wala ang karaniwan niyang suot na kasuotang pormal, at wala rin ang malamig at matigas na anyo na lagi niyang ipinapakita sa ibang tao. Sa sandaling ito, parang isa lang siyang karaniwang tao—walang yabang, walang pader na naghihiwalay.“Tutulog ka na ba?” tanong niya sa mahinahong boses.“Hindi pa,” sagot ko nang diretsahan. “Ikaw ba?”“Hindi pa rin,” tugon niya. Tumigil siya saglit na tila nag-iisip kung itutuloy ba a

KABANATA 5

Kinabukasan, nagising ako sa mahinang sikat ng araw na tumatagos sa bintana. Hindi na ako agad bumangon, kundi nakahiga muna saglit habang naaalala ang sinabi ni Damon kagabi. May pupuntahan kami. Hindi trabaho, hindi negosyo. Lihim pa lang.Ngumiti ako nang bahagya. Sa loob ng isang linggong pananatili ko rito, laging seryoso at abala ang aming mga araw. Kadalasan ay nasa opisina siya o kaya ay nag-uusap tungkol sa mga dokumento at kontrata. Kaya nang marinig kong may pupuntahan kaming iba, hindi ko mapigilang makaramdam ng kakaibang pananabik.Bumangon ako at nag-ayos. Pinili ko ang isang simpleng damit—hindi masyadong pormal, hindi rin sobrang kaswal. Pagkababa ko sa hapag-kainan, naroon na siya. Nakaupo na, naghihintay. Nakasuot siya ng simpleng polo at maong, ibang-iba sa mga mamahaling terno na laging suot niya.“Magandang umaga,” bati ko habang umuupo sa tapat niya.“Magandang umaga rin,” sagot niya. “Kumain ka na. Aalis tayo pagkatapos nito.”Habang kumakain, medyo tahimik lan

KABANATA 6

Lumipas ang ilang araw matapos ang aming pagbisita sa lumang bahay sa burol. Mas naging komportable na ang aming pagsasama. Hindi na tulad noong una na laging may pag-iingat at ilangan. Madalas na kaming magkwentuhan sa hapag-kainan, at minsan ay tinutulungan ko pa siya sa pag-aayos ng ilang papeles sa kanyang silid-aklatan. Ngunit napansin ko rin na sa kabila ng kanyang pagiging bukas, may mga bagay pa rin siyang iniiwasan. Mga bagay na hindi niya direktang sinasabi, pero mababasa mo sa kanyang mga mata kapag nababanggit ang mga ito. Isang hapon, habang nagpapahinga kami sa sala at nanonood ng balita, biglang may ipinakita sa telebisyon ang mga magagandang tanawin sa siyudad. Kasama rito ang malaking liwanag na makikita mula sa malayo—isang malaking pasyalan na tinatawag na Star City. “Ang ganda pala doon,” bulong ko habang nakatingin sa screen. Tumingin din si Damon saglit, pero mabilis siyang ibinaling ang tingin sa ibang direksyon. Wala siyang sinabi, pero nakita ko ang bahagy

KABANATA 7

Nang maisara ni Aria ang pinto ng kanyang silid at tuluyan nang mawala ang tunog ng kanyang mga hakbang, unti-unting nagbago ang anyo ng lalaking nakatayo sa tapat ng kanyang pinto. Ang lambing sa kanyang mga mata ay napalitan ng lamig, ang ngiting puno ng sinseridad ay unti-unting nawala, at ang hawak na marahan sa hangin ay naging mahigpit na kamao. Si Damon Valderama ay hindi na ang lalaking mahina, natatakot, at nangangailangan ng kalinga na ipinakita niya sa buong gabi. Ang pagkabalisa, ang panginginig ng mga kamay, ang pag-amin sa kanyang kinatatakutan—lahat ng iyon ay hindi totoo. Ito ay isang mahusay na itinanghal na dula, isang estratehiya na binuo niya nang matagal upang masigurong makukuha niya ang tiwala at puso ng babaeng kanyang kailangan. Dahan-dahan siyang naglakad pabalik sa kanyang sariling silid, ang kanyang mga hakbang ay mabilis at puno ng kumpyansa. Pagkapasok, isinara niya ang pinto at iniikot ang susi, tinitiyak na walang makakarinig o makakakita sa kanya sa

KABANATA 8

Tulad ng aking sinabi sa aking sarili at sa taong tumutulong sa akin, walang pagbabago sa aking layunin. Patuloy pa rin ang pagpapanggap ko sa harap ni Aria. Ang maskarang isinuot ko kagabi ay hindi ko aalisin agad; sa halip, higit ko itong higpitan at gawing mas kapani-paniwala, dahil alam kong ang susi sa tagumpay ay hindi lamang sa pagkakaroon ng plano, kundi sa kakayahang panatilihin ang ilusyon hanggang sa makamit ko ang lahat ng aking kailangan.Sumikat ang araw, ngunit para sa akin, ang liwanag na ito ay hindi nagdadala ng init o pag-asa—ito ay isa lamang pang yugto sa laro na aking nilalaro. Bago pa man marinig ang unang yabag sa pasilyo, nakatayo na ako sa harap ng salamin, inaaral ang bawat ekspresyon ng aking mukha. Kailangan kong siguraduhin na kapag nakita niya ako ngayong umaga, makikita pa rin niya ang lalaking mahina, puno ng pangamba, ngunit sabik na humahanap ng kanyang kalinga at pag-unawa.Huminga ako nang malalim, at dahan-dahang pinalitan ang matalas na tingin ng

KABANATA 9

Ilang araw na ang lumipas mula noong ibinigay sa akin ni Aria ang unang malaking susi sa kanyang mga lihim. Sa paningin ng lahat, lalo kaming naging malapit—dalawang kaluluwang tila natagpuan ang kanilang kapanatagan sa isa’t isa. Ngunit sa likod ng bawat ngiti, bawat hawak ng kamay, at bawat salitang lambing na binibitawan ko, nananatiling matalas ang aking isipan, nakatuon sa iisang direksyon: ang pagbabawi ng lahat ng inagaw sa amin.Ngayong umaga, imbes na manatili sa loob ng bahay, iminungkahi ni Aria na magtungo kami sa lumang bahay-bakasyunan sa gilid ng ilog—ang lupang binanggit niya noong nakaraang linggo. Doon umano nakatago ang baul na naglalaman ng mga orihinal na kasunduan at mga dokumentong hinahanap ko nang mahigit dalawang dekada.“Matagal ko nang hindi napupuntahan doon,” sabi niya habang naglalakad kami sa daang puno ng matatandang puno ng kawayan. “Sinabi ng aking ama na huwag bubuksan maliban kung may seryosong dahilan. Ngunit pakiramdam ko, ngayon ang tamang panah

KABANATA 10

Matapos ang ilang linggo ng paghahanda, sa wakas ay dumating na ang araw na matagal kong inasahan—at kinatatakutan din sa kabila ng lahat. Ang araw na ipapakilala ko si Aria Alvarez sa aking buong pamilya at sa mga taong may mahalagang papel sa aking buhay bilang pinuno ng angkan ng mga Blackwood.Sa isip ko, dapat ay simple lang ito: ipakita sa kanila na tapat ang aming kasunduan, panatilihin ang pagpapanggap, at huwag hayaang may makahalata ng tunay kong layunin. Ngunit habang nakatayo ako sa harap ng malaking salamin sa aking silid at inaayos ang aking suot, napagtanto kong hindi na ito ganoon kadali. Ang hangganan sa pagitan ng pagkukunwari at katotohanan ay unti-unti nang lumalabo, at ang presensya ni Aria ay naging bahagi na ng aking araw-araw na buhay na mahirap nang itakwil.Lumingon ako nang marinig ang mahinang pagbukas ng pinto. Doon ko nakita si Aria, nakasuot ng simpleng damit na sapat na maganda ngunit hindi marangya, na angkop sa okasyon. May halong kaba ang kanyang mga

1 2

SCAN CODE TO READ ON APP