Semua Bab Ang mga lalaki sa buhay ni Alexandra : Bab 121 - Bab 130

Edward’s POV Parang ang gaan-gaan ng lahat ngayon. Sunod-sunod na kasi yung magagandang bagay na nangyayari sa buhay ko. Tuwing gigising ako sa umaga, hindi na ako binabagabag ng takot o pangamba. Sa halip, excited akong bumangon at pumasok sa trabaho. Hawak ko ang susi ng sarili kong sasakyan, unti-unti nang nababayaran ang mga dating utang, at may kaunting ipon na akong nakatabi—mga bagay na akala ko ay hinding-hindi ko na mangyayari pa. Parang panaginip lang na sa wakas, nakatayo na ulit ako sa sarili kong mga paa. Isang umaga, tinawagan ako ng boss ko at pinapunta sa opisina niya. Kumatok ako nang mahina bago pumasok. "Sir, ipinatawag niyo raw po ako?" Tumingin siya sa akin nang may ngiti sa labi, sabay inabot ang isang folder. "Edward, alam mo kung gaano namin pinahahalagahan ang husay at dedikasyon mo. At ngayon, may malaking pagkakataon na naghihintay sa'yo." Binuksan ko ang folder, at nanlaki ang mga mata ko nang mabasa ang nakasulat. "Japan po?" hindi ko alam kung Tatal

Alexandra’s POV Little by little, the heavy weight I’ve carried for so long started to feel lighter. I was used to facing everything on my own—pain, fear, silence. But then there was Xian. Ang taong palaging nariyan kahit na ayaw ko sa kaniya. He never pushed me to talk when I wasn’t ready. He was just there: handing me my favorite drink when I’m quiet, sitting beside me without a word when I’m lost in thought, holding my hand when he senses I’m breaking inside. Hindi man maganda ang una naming impresyon sa isa’t isa pero habang tumatagal na magkasama kami, lalo naming nakikilala ang isa’t isa. Hindi naman pala siya masama. Actually mabait siya at sobrang generous pa. Hindi ko maimagine ang buhay ko kung hindi ko siya nakilala. Siguro hanggang ngayon nananatili pa rin akong bayaran. Samantala Isang gabi, habang tahimik kaming naghahapunan dito sa bagong bahay namin, biglang binasag ni Inay ang katahimikan. “Siya nga pala Alexandra, narinig ko sa isang kakilala na,” she said s

Edward’s POVNang bumukas ang pinto ng eroplano sa Narita, sinalubong ako ng malamig na hangin na tumagos sa manipis kong jacket. Huminga ako nang malalim—walang usok, walang ingay ng mga bus at tricycle sa Maynila, tanging katahimikan na parang bumubulong: "This is your fresh start. No looking back." Hinawakan ko nang mahigpit ang hawakan ng maleta ko, habang ang isa kong kamay ay dumampi sa bulsa kung saan nakatago ang lumang litrato namin ni Alexandra. I didn’t pull it out. I just needed to feel it was there, to remind me why I chose to walk away.Muntik na akong maligaw sa sobrang laki at ayos ng airport. Lahat maayos, may tamang pwesto, may tamang oras—ibang-iba sa nakasanayan ko. For the first time in years, I felt completely alone. No one to call, no one to wait for me at the gate. Nang makarating ako sa maliit na apartment na inupahan ko—mas maliit pa nga ito sa dati kong kwarto—umupo lang ako sa sahig nang matagal. Walang ganang kumain, walang ganang mag-ayos. Napaisip ako: K

Edward’s POV Simula pa lang ng linggo, parang lahat ng kulay sa paligid ko ay mas naging matingkad na. I’ve walked these streets a hundred times before, but seeing them through her eyes made everything feel brand new. Maaga pa lang ay gising na kami pareho. Inihanda ko ang paborito niyang kape at tinapay, sabay kami nag-ayos habang nagbibiruan. Bitbit ang maliliit na bag, sumakay kami sa tren—kahit siksikan, hindi ko binitawan ang kamay niya kahit isang saglit lang. Una naming pinuntahan ang Sensoji Temple sa Asakusa. Namangha siya nang makita ang malaking pulang tarangkahan, ang mga makukulay na parol, at ang mahabang kalsada na puno ng mga tindahan. Her eyes were sparkling like a little kid seeing magic for the first time. Tumigil siya sa bawat tindahan, hinahawakan ang mga gawang-kamay, amuyin ang mga matatamis na meryenda. Binilhan ko siya ng lahat ng nagustuhan niya—mula sa maliliit na palamuti hanggang sa mga paborito niyang kendi. Nagdasal kami sa harap ng templo. Tinanong

Kung si Edward ay unti-unti nang sumasaya sa piling ni Chesca na Japansa, sa loob naman ng malawak na mansyon na ngayon ay puno na ng tawanan at init ng pagmamahal, ganun din ang nangyayari kina Xian at Alexandra. Ang takot at pag-aalinlangan na dating bumibigat sa dibdib ni Alexandra ay tuluyan na niyang isinuko—kasama ang kanyang puso, buo at walang natitirang bahagi para sa iba. She had let go of every yesterday that held her back, and handed every piece of herself to Xian, knowing he would treasure it like the most precious thing in the world. Bawat umagang gigising siya sa piling niya ay parang panibagong regalo, bawat salitang binibitawan niya ay patunay na ang paghihintay ay sulit pa lang gawin. Sila ay nagsisimula ng bagong kabanata at tanging nakatingin lamang sa magandang bukas na gagawin nilang dalawa. Provided ni Xian ang lahat. Mula sa gastusin ng pamilya ni Alexandra at pati pag-aaral ng mga kapatid nito. Lahat ng yon ay kusang ibinibigay ni Xian dahil mahal niya ang n