All Chapters of Ang mga lalaki sa buhay ni Alexandra : Chapter 21 - Chapter 30

ALEXANDRA POV Pikit mata ko na lang tinanggap ang katotohanan na isa na ako ngayong maruming babae. Nakipag-sex na ako kay Hitoshi kahit na hindi ko siya mahal. Oo. tiniis ko ang mga halik niya at paghawak sa akin para sa magandang kinabukasan ko. What strange here is hindi ako nakaramdam ng pandidiri sa sarili ko. Honestly, nasarapan ako sa ginawa namin. he's an expert. A hustler in pleasuring woman. Marahil ay marami na siyang binayaran para maikama. Ang flex ko? Sa akin siya baliw na baliw ngayon! After kong binigay yung sarili ko sa kaniya, mas lalo siyang naging patay na patay sa akin. Mas lalo siya ngayong protective. He wants me to resign. Sa estado ng relasyon na meron kami ni Hitoshi, hindi ko na kailangang pumasok sa bar. "Im fine doing that. but... im thinking about lala. She's been very good to me. Im pretty sure she doesn’t want me to resign." Paliwanag ko kay Hitoshi. baka naman kasi sabihin ni Lala na nakabingwit lang ako ng malaking isda, aalisan ko na siya s

Pagkapasok namin sa loob ng condo niya, hindi na siya nagpaligoy-ligoy pa. Sa sandaling isara niya ang pinto, agad niya akong hinarap at hinila palapit sa kanya. Ramdam ko ang init ng katawan niya at ang bilis ng tibok ng puso niya—halatang matagal na siyang nagpipigil noong wala siya. The way he hold me, nandoon yung matinding pabababik. Hinalikan niya ako nang mariin at malalim. ang mga kamay niya ay agad gumagala sa buong katawan ko. Hinawakan niya ang bewang ko nang mahigpit na parang ayaw na akong bitawan kailanman. “I missed this… missed you so much,” bulong niya sa akin habang panay ang lantak sa leeg ko. habang dahan-dahan kaming tinutulak papunta sa kwarto. “Three days without you felt like forever. I couldn’t stop thinking about how you feel, how you taste…” Wala akong sinagot. Pumikit lang ako. ibinalik ko ang init ng mga halik niya, hinaplos ko ang likod niya at sinabayan ang bawat galaw. Gaya nga ng palagi kong sinasabi, magaling si hitoshi sa kama. Hindi ako nandidir

Ang dami nang magagandang bagay ang dumating sa buhay ko. Sa sobrang dami ng blessings na natanggap ko, halos nakalimutan ko na yung matagal kong dala-dalang galit — yung pangako ko sa sarili na maghihiganti kay Artur. Parang natabunan na ng pera, ginto, at lahat ng luho ang sakit na ipinaramdam niya sa akin noon. Nandito ako ngayon sa loob ng sarili kong sasakyan, ineenjoy ang bawat sandali. Pinapatugtog ko yung mga kantang gusto ko, pakiramdam ko ang gaan ng dibdib ko. Wala nang iniisip kung saan kukuha ng pambili ng pagkain, wala nang pangamba kung paano bubuhayin ang pamilya ko. Parang nasa ibang mundo na ako. Para na akong bagong version ng sarili ko. Pero sa dinami-dami ng pwedeng makita ko sa daan, ito pa talagang hayup ang sumalubong sa paningin ko — doon sa tapat ng kanto, nakatayo ang demonyong si Artur. Natigilan ako at napahinto nang kaunti ang sasakyan. Sa isang tingin lang, biglang kumulo ang dugo ko. Gustong-gusto kong tapakan ang gas at sagasaan siya doon mismo

“Ngayon, tandaan mo ito,” bulong niya bago lumapit sa pinto. “Kahit anong itanggi mo, kahit saan ka magtago… alam mo na sa iyong puso, akin ka pa rin.” Umiiyak lang ako nang umiiyak, walang tigil. Para naubos na ang lahat ng luha ko pero patuloy pa rin itong tumutulo. Nanginginig ang buong katawan ko, hindi lang sa lamig ng gabi kundi sa sobrang takot at sakit. Hindi ko alam paano ako makakalabas dito. Yung damit ko ay punit-punit, halos malantad na yung balat ko — sinira niya ito, katulad ng kung paano niya winasak ang dangal ko, ang tiwala ko, at ang buong pagkatao ko na matagal kong pinangalagaan. Dumilim na nang tuluyan sa loob ng silid. Tanging mahinang liwanag lang mula sa buwan ang tumatagos sa mga siwang ng bintana. Wala akong lakas bumangon, wala akong lakas sumigaw. Pakiramdam ko ay naiwan akong mag-isa sa gitna ng kawalan. Pero maya maya pa ay biglang bumukas ang pinto. Pumasok siya. Si Artur. May dala siyang makapal na jacket sa kamay. Dahan-dahan siyang lumapit,

Pinaupo niya ako sa malambot na sofa, pero para akong nakaupo sa matutulis na bato. Ang sakit ng katawan ko — mula sa mga hapding iniwan niya kagabi, hanggang sa mga pasa na galing sa asawa ni Hitoshi — ay parang tumitindi pa lalo sa tuwing gumagalaw ako. Tumingin siya sa akin nang matagal, pinagmamasdan ang bawat bakas ng luha at sakit sa mukha ko. Maya-maya ay kumuha siya ng basang bimpo at lumapit, walang paalam na ipinatong ito sa pisngi ko. “Huwag kang umiyak,” Nanatili akong tahimik. Ayaw kong sumagot, ayaw kong bigyan siya ng dahilan para magalit. Pero habang pinupunasan niya ang mukha ko, dahan-dahang lumalapit ang katawan niya sa akin hanggang sa mapalibutan niya ako ng mga braso niya. “Alam mo, Alexandra,” bulong niya sa tainga ko, mainit ang hininga na dumampi sa balat ko. “Kasalanan ko rin talaga kung bakit ka napunta sa ganitong sitwasyon. Pero buti na lang, maaga kong narealise na malaki ka pa lang kawalan sa akin. Hindi kita kayang mapunta sa iba. Ngayong gabi,