Semua Bab ชีวิตใหม่ของไป๋อวี้เจิน: Bab 21 - Bab 30

บทที่ 21ผู้บุกรุกในค่ำคืนเทศกาลที่น่าตื่นเต้นรื่นเริง เด็กน้อยอย่างหมี่เจี่ยวย่อมอยากเข้าร่วมงานเทศกาลสนุกสนาน เสียงพลุดอกไม้ไฟหลากสีสันบนฟากฟ้า เสียงของมันดังไม่น้อย แต่น่าแปลกที่กลับไม่รบกวนการนอนของเจ้าตัวอ้วนน้อยของนางเลยสักนิด“หมี่เจี่ยว อยากออกไปเที่ยวเล่นหรือ”“ไปได้หรือเจ้าคะ”“อยากไปก็ไปเถอะ ไปเที่ยวเล่นได้ แต่ห้ามไปกับใครเข้าใจหรือไม่ แล้วอย่าไปวิ่งหน้าร้านให้ป้าเสี่ยวซูของเจ้าเห็นเข้าเล่า อีกอย่างนี่เงิน รีบไปเที่ยวเล่น พอถึงเวลาก็ต้องกลับเข้าใจหรือไม่”“เจ้าค่ะนายหญิง”พอหมี่เจี่ยวออกไปเที่ยวเล่นสมใจของนาง ความเงียบก็เข้ามาเยือนจวนผีสิงของนาง ฟางฮวาไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวอะไร หากจะมีผีก็คงมีไปแล้ว นางเอนกายอยู่บนเตียงพลางนอนมองลูกน้อยที่นอนหลับอยู่ใต้ผ้าห่มที่ปกปิดเพียงอก ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความอ่อนโยนตึง!เสียงบางอย่างดังขึ้นท่ามกลางความมืดภายในจวน ฟางฮวาที่ไม่เคยหวาดกลัวก็ต้องสะดุ้งต้วยความตระหนกตกใจ เจ้าตัวเล็กจะสะดุ้งไม่ต่างกัน ฟางฮวารีบปลอบฟางชิงด้วยการตบเบาๆที่หน้าท้องของนาง เด็กน้อยที่ลืมตาเล็กน้อยเห็นใบหน้าของผู้เป็นแม่ก็รู้สึกปลอดภัยจนยอมนอนหลับต่อหัวใจของฟางฮ

บทที่ 23ข้าคือสามีเจ้ามิใช่หรือวันเวลาผ่านไปเกือบเจ็ดวัน อาการของนายท่านหลี่หย่งนั้นดีขึ้นมาก ทุกคนในจวนต่างไม่ทราบที่มาที่ไปของนายท่านหลี่หย่งผู้นี้ แต่พวกเขาก็ไม่ได้สนใจอะไรนัก เพราะทุกคนมีหน้าที่ต้องนั่งปั้นเปาจี และม่านโถวที่ขายดีขึ้นมาก จนทำกันแทบไม่ทัน นายหญิงฟางเองก็มาช่วยเหลือทุกคน“แอ้ แอ้” เสียงร้องหัวเราะเอิ้กอ้าก เล่นกับหมี่เจี่ยวดังขึ้นพร้อมกับของเล่นป๋องแป๋งดังก้องกังวาน นายหญิงฟางที่กำลังนั่งปั้นเปาจีก็มองบุตรสาวพลางหัวเราะเล็กน้อย ทุกวันของนางล้วนมีแต่ความสุขทว่าตึง!เสียงโครมครามดังขึ้นในห้อง ทุกสายตาต่างหันไปมองต้นเสียง ฟางฮวารีบลุกขึ้นก่อนจะเข้าไปในห้องก็พบกับคุณชายที่ฟื้นขึ้นมา นางส่งยิ้มดีใจก่อนจะตรงไปหาเขาทันที“เสี่ยวซานเจ้ารีบมาพยุงนายท่านที ส่วนเจ้าต้าหนิวรีบไปตามท่านหมอมาหน่อย” นายหญิงฟางสั่งงานกับทั้งสองเสี่ยวซานรีบเข้ามาพยุงนายท่านหลี่ที่เพิ่งฟื้นขึ้นมา ส่วนต้าหนิวรีบออกไปตามท่านหมอ ตอนที่นายท่านหลี่ยังไม่ได้สตินั้น มีเพียงแค่นายหญิงที่คอยป้อนยา ดูแลรักษาบาดแผลอย่างทะนุถนอม ราวกับภรรยาที่ดูแลรับใช้สามี แต่ในความเป็นจริงฟางฮวาเพียงแค่ตั้งใจจะดูแลผู้มีพร

บทที่ 25เจ้าอย่าโกหกข้า“ปะ ปะ” เสียงเรียกของคุณหนูน้อยร้องเรียกผู้เป็นบิดาในสายตาของนาง หลี่หย่งโยนบุตรสาวไปมาเล่นด้วยกันอย่างสนุกสนาน โดยสายตาของเขายังเหลือบมองมาทางภรรยาที่กำลังนั่งปั้นแป้งโดยไม่สนใจเขาอีก ความสัมพันธ์ของทั้งสองตั้งแต่วันนั้นก็ไม่ค่อยได้คุยกันอีก แม้จะนอนห้องเดียวกัน แต่ก็ไม่ได้พูดจากันอีก ฟางฮวาเองก็ไม่รู้จะพูดอย่างไร นางพูดความจริงก็แล้ว แต่เขากลับไม่เชื่อ และไม่คิดจะถามคำอธิบาย“นายหญิงเหตุใดถึงใช้นมวัวหรือเจ้าคะ”ต้าหนิวถามในขณะที่นำถังนมเข้ามาในจวน ฟางฮวายิ้มเล็กน้อย อีกไม่กี่วันจะเป็นวันเทศกาลจงซิวเจี๋ย ขนมเยว่ปิงเป็นขนมประจำเทศกาล ครั้งนี้ฟางฮวาตั้งใจจะทำขนมที่มีส่วนผสมที่มีนมวัว แต่การจะหานมวัวนับว่าเป็นเรื่องยากนัก เพราะวัวส่วนใหญ่มักจะถูกเลี้ยงเพื่อการเกษตร ใช้แรงงานเท่านั้น แต่ยังโชคดีนักที่ยังพอจะหาได้ในราคาที่ไม่แพงมาก“ขนมที่ทำจากนมวัวจะได้เนื้อนุ่มทานง่าย แต่อาจจะบูดเสียได้ไวกว่า ข้าตั้งใจจะขายลูกละห้าเหวินสำหรับลูกเล็ก ทำสักสองสามร้อยลูกก็พอ”“เยอะอยู่นะเจ้าคะ” เสี่ยวซูกล่าว ทุกวันนี้พวกนางปั้นเปาจี ม่านโถวกันแทบทุกวันจนแทบจะทำไม่ไหว ที่ร้านก็มีคนม

บทที่ 27สามีตัวปลอมรุ่งเช้าของอีกวันฟางฮวาตื่นขึ้นมาได้แต่มองร่องรอยบนตัวที่ถูกเขากระทำจนเกิดรอยแดง นางนั่งมองเงาสะท้อนของตัวเองผ่านคันฉ่องทองเหลืองอย่างสับสน นางรู้สึกเหมือนตนเองเป็นผู้หญิงใจง่าย ทั้งที่นางยังคงมีสถานะที่ไม่ชัดเจน แต่กลับยอมเพื่อรั้งให้เขาต้องกลายเป็นพ่อของลูกนางความผิดนี้ของนาง วันหน้าจะชดใช้อย่างไรไหว“ขนมของเจ้าอร่อยยิ่งนัก เนื้อแป้งนุ่มเนียน ใส่ก็หอมอร่อยแปลกจริง” หลี่หย่งกล่าวด้วยความชื่นชม ขนมของภรรยาของเขาทั้งมีกลิ่นหอม รสชาติดี หวานตัดกับชารสฝาดได้ดี“ข้าทำตามสูตรจากบันทึกพวกนักเดินทางเจ้าค่ะ ลองเอามาผสมกับวิธีทำขนมที่ช้าถนัด ทั้งยังลองผสมสีเข้าไปด้วย กับใช้พิมพ์ในการทำลวดลายให้งดงาม นี่ก็เป็นแค่ขนมตัวแรกก่อนจะวางขายเจ้าค่ะ” ฟางฮวากล่าวด้วยความภาคภูมิใจ แต่สายตากลับจ้องมองคนพ่อที่เอาแต่กิน โดยไม่สนใจเลยว่าลูกสาวที่อุ้มอยู่นั้นกำลังทำปากมุบมิบ จ้องขนมในมือบิดาไม่ละสายตาเลยสักนิด สายตาของหลี่หย่งมองฟางฮวาก่อนจะหันมามองบุตรสาวที่ยังอุ้มอยู่ในอ้อมแขน เขาก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ ปากน้อยของนางขยับไปมา ทั้งยังมีน้ำลายไหลย้อย สายตาจ้องมองขนม“อยากกินหรือลูก”“อืออ อ

บทที่ 29ร้านเมี่ยนเซียงถูกทำลายณ ร้านเมี่ยนเซียงภายในร้านที่ขายขนมมากมาย เหล่าเด็กน้อย พร้อมกับคนหลายคนที่ต่างพากันเข้ามาซื้อหาขนมเป็นภาพที่เห็นเป็นประจำในแทบทุกวันจนกระทั่งใกล้ค่ำ ร้านเมี่ยนเซียงจึงได้ทำการปิดลงตามช่วงระยะเวลาตามปกติ เสี่ยวซาน และคนงานภายในร้านต่างช่วยกันเก็บร้าน และทำความสะอาดร้านค้าทว่ากลับมีคนกลุ่มหนึ่งที่หลบซ่อนอยู่ในตรอกมืดที่อยู่ไม่ห่างไกลเพื่อรอเวลา นัยน์ตาอันชั่วร้ายของฉินเฮ่ามองร้านเมี่ยนเซียงด้วยความแค้นใจ มันตั้งใจไว้แล้วว่าคืนนี้มันจะบุกเข้ามาทำร้ายร้านค้าอันเป็นรายได้หลักของฟางฮวา หากนางไม่มีร้านค้าในการหาเงินทอง วันหน้านางจะต้องยอมสยบให้แก่เขาส่วนสามีที่ใช้การไม่ได้ของนาง มันจะทำอะไรเขาได้กัน ฉินเฮ่าคิดด้วยความคับแค้น สตรีมากมายเมื่อเขาอยากได้ใคร ก็ล้วนได้ทั้งสิ้น นางไม่มีสิทธิ์ปฎิเสธเขาเขาจะทำให้นางต้องร้องไห้อ้อนวอนอยู่ใต้ร่างของเขา แค่คิดถึงร่างกายอันยั่วยวนของฟางฮวา แววตาของฉินเฮ่าก็แคบลง“นายท่านขอรับ ท่านแน่ใจหรือขอรับ” ข้ารับใช้ของฉินเฮ่าถามด้วยความไม่แน่ใจ ครั้งก่อนที่มีเรื่องกันคราวนั้น นายท่านฉินเฮ่าถูกนายท่านใหญ่คาดโทษไว้แล้ว หากลงม