บททั้งหมดของ พระชายาผู้ถูกหมางเมิน: บทที่ 1 - บทที่ 10

...ย้อนกลับไปเมื่อหกวันก่อนหน้างานสมรสพระราชทาน...“เจ้าเสียสติหรือเยี่ยเจา?!” บุรุษสูงวัยแต่ยังดูอ่อนเยาว์กว่าอายุจริงไปหลายปี ภายใต้อาภรณ์สีดำปักลวดลายเป็นมังกรสีทองอร่ามเรืองรองบอกได้ถึงฐานะอันไม่ธรรมดา ทว่าใบหน้าของเขานั้นดำทะมึนไปถึงเก้าส่วน ด้วยเพลิงโทสะซึ่งกำลังถาโถมออกมา เนื่องจากบุตรชายที่เขารักมากไม่พอยังเป็นความหวังเดียวที่เขาต้องการจะยกราชบัลลังก์ให้เขาสืบทอดต่อไปในอนาคตอันใกล้นี้แต่เจ้าตัวดีนั้นกลับไม่คิดจะสานต่อ คิดจะละทิ้งชาวประชาและแผ่นดินไปเป็นเพียง ‘เหล่ยอ๋อง’ ที่แคว้นเหล่ยซึ่งอยู่ห่างไกลถึงชายแดนเพราะเพียงแค่อยากสมหวังกับสตรีนางเดียว เขาคิด ‘กำจัด’ นางทิ้ง แต่หยวนเยี่ยเจานั้นกลับชาญฉลาดนำนางไปซุกซ่อน ถึงเขาจะส่งคนไปกำจัดแต่หยวนเยี่ยเจากลับมายื่นคำขาดในวันนี้ว่าหากเขายังไม่ปล่อยมือจากคนสกุล ‘หลิง’ อีก เขาจะปลิดชีพตนเองต่อหน้าบิดาก็วันนี้ ฮ่องเต้จึงบันดาลโทสะจนศีรษะแทบลุกเป็นไฟแต่กลับทำอันใดมิได้เลย“หากกระหม่อมเสียสติแล้วในอดีตที่เสด็จพ่อพบรักกับเสด็จแม่ ดึงดันจะรับนางเข้าวังให้ได้แม้เสด็จย่าจะต่อต้านเพียงใดเล่าจะเรียกว่าอันใด?”“นี่เจ้า!!!” ฮ่องเต้ถึงกับมือไม้สั่นร

…ห้องโถงใหญ่ตำหนักอันเล่อ…สตรีสูงวัยแต่งกายภูมิฐานแต่อายุของนางนั้นใกล้สี่สิบเจ็ดเต็มที ทว่านางกลับดูอ่อนวัยราวกับหญิงสาววัยสามสิบเท่านั้น นางกำลังนั่งขยับฝาถ้วยน้ำชาไล่ไอร้อนด้วยกิริยากรีดกรายปลายนิ้วก้อยเด้งจนเห็นที่สวมปลอกนิ้วซึ่งเป็นทองคำแท้จริง รวมไปถึงชุดเครื่องประดับ หากเมื่อวานนางไม่พบหน้าอีกฝ่ายมาก่อนคงคิดไปแล้วถึงเก้าส่วนว่าสตรีตรงหน้าคือ ‘ฮองเฮา’ มากกว่าจะเป็นเพียง ‘เฉิงกุ้ยเฟย’ ภรรยาคนรองของมังกรผู้เฒ่าเช่นหยวนจิ่วซ่างไปแล้วเป็นแน่“สะใภ้มาคารวะเสด็จแม่เพคะ”อี้หลานฮวาโค้งกายลงไปจนเริ่มจะปวดเอวหากแต่ ‘พระมารดา’ ของพระสวามีนั้นกลับนิ่งเฉย ขยับฝาถ้วยน้ำชาราวกับบัดนี้ทั้งตัวของนางและจื่อชิงเป็นเพียงสายลมที่ยากจะได้ยินหรือสัมผัสแตะต้องได้อย่างไรอย่างนั้น“อี้หลานฮวาคารวะเฉิงกุ้ยเฟยเพคะ”นางต้องกัดฟันแล้วสูดลมหายใจยืดยาวเข้าและออกอยู่เป็นครู่ แต่โค้งกายร่วมสองเค่อสตรีสูงศักดิ์ตรงหน้ากลับไม่เอ่ยอันใดออกมาแม้เพียงครึ่งคำ อดีตก่อนจะแต่งงานเข้ามาเด็กสาวยังจดจำได้ถึงทุกเทศกาลที่ว่าที่พระมารดาของสามีมักจะจัดส่งของขวัญไปให้นางอย่างไม่มีละเว้น จวบจนเมื่อราตรีซึ่งเดินไปส่งนางเข้าห้องหอ

ตอนที่ 5“พระชายาอี้เพคะ แล้วเช่นนี้พวกเรา…”จื่อชิงที่เดินตามเรือนกายอรชรกลับไปยัง ‘อดีต’ เรือนหอที่บัดนี้ถูกทิ้งร้างเหลือเอาไว้เพียงนางได้ครอบครองแต่เพียงผู้เดียว“อย่าได้ว้าวุ่นใจไป จดหมายของข้าคงถึงมือพี่ใหญ่แล้ว ข้าก็เพียงรอ…เท่านั้นหึ! ... ข้าก็อยากจะรู้เช่นกันว่าคนเหล่านั้นกำลังแสดงงิ้วบทใดอยู่”…รักเขานั้นมากมาย แต่รักตนเองย่อมมีมากกว่า…ถึงอี้หลานฮวานั้นยังเยาว์และไร้เดียงสา หากทว่านางมิได้เบาปัญญาเลยแม้แต่น้อย นางเติบโตมากับท่านย่าผู้เก่งกาจด้านยาต้านพิษ และเติบโตมากับท่านแม่ที่เป็นบุตรสาวจากแดนเหนือที่มากมายไปด้วยความสามารถด้านการปรุงพิษเป็นอันดับหนึ่งดังนั้นแล้วหกขวบนางปรุงยาพิษได้และปรุงยาถอนพิษเป็นจึงยังนับว่าช้าไปเสียด้วยซ้ำ เช่นนี้ที่หยวนเยี่ยเจานั้นหลบหนีค่ำคืนเข้าหอโดยแอบอ้างว่าไป ‘ตรวจราชการ’ ไกลถึงชายแดนหลายพันลี้ คนเช่นนางมีหรือจะยินดีไปยืนส่งเจ้าบ่าวด้วยความไร้เดียงสา ในรถม้าหรูหราขบวนนั้นมันธรรมดาที่ใด หลอกเด็กหญิงอาจจะพอหลอกกันได้ แต่มาหลอกเด็กสาวที่สอบได้เป็นอันดับหนึ่งของวิชาแพทย์ทุกปี เกรงว่าสกุลหยวนจะดูเบาสกุลอี้เกินไปแล้ว!“แล้วกำหนดการไปยกน้ำชาให้กับฮ่อง

เพราะนางมองอีกฝ่ายอยู่นานแล้ว สายตาของ ‘แพทย์’ ที่มองจนเริ่มแน่ใจว่าอาการใบหน้าซีดเซียว ผิวก็ดูหยาบกระด้าง ดวงตาขุ่นมัวมันผิดปกติ ยิ่งนางเติบโตมากับยาพิษกับยาถอนพิษ อี้หลานฮวามองปราดเดียวก็คิดว่าตนเองสายตาไม่พลาดเป็นแน่ เพ่ยฮองเฮาจะต้องถูกพิษอย่างแน่นอน“เอ่อ...แม่สบายดี เสี่ยวหลานอย่าได้ว้าวุ่นวายใจไปเลย” เพราะเช่นไรอี้หลานฮวาก็เป็นคนของ ‘องค์ชายใหญ่’ ไปแล้ว และตลอดชีวิตของนางนับจากสิ้นบุญไทเฮา นางที่อาศัยอยู่ภายในวังหลวงก็ใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก แม้แต่ยาพิษก็ต้องยอมกลืนกิน หาไม่สกุลเพ่ยอาจถูกกวาดล้างจนสิ้นเป็นแน่ ไหนจะบุตรชายอีก หยวนลี่หยางนั้นนางยอมดื่มยาพิษในส่วนของเขา ก็มารดาคนใดจะอดทนเห็นลูกในไส้ดื่มยาพิษต่อหน้าได้ลงคอเล่าพระนางเองก็เช่นกัน ดังนั้นสภาพร่างกายของตนเองจึงดูย่ำแย่ถึงเพียงนี้ แต่ช่วงหลังมานี้ฮ่องเต้เข้มงวดขึ้นมากส่งหมอหลวงมาตรวจโลหิต ก็มีบ้างที่หยวนลี่หยางจะต้องดื่มไปด้วย แต่เพราะส่วนใหญ่พระนางแอบสลับมาดื่มแทนหลายปี องค์ชายเจ็ดจึงมีพิษอยู่ในกายน้อยกว่าพระนางมากมายนัก แต่คนเป็นพระมารดาไม่คิดมาก ขอเพียงบุตรชายปลอดภัย ให้ต้องถูกตัดแขนตัดขาควักลูกนัยน์ตา พระนางก็ยอมทุกสิ