Lahat ng Kabanata ng Contracted To The Mafia : A Plus-Size Bride (Tagalog): Kabanata 31 - Kabanata 40

Ngayong araw, muling narinig ang katok sa pinto."Ginang," boses ng head ng mga kasambahay mula sa labas. "May bisita po kayo."Napakunot ang aking noo. Bisita? Sino pa ang gustong pumunta sa akin?"Bisita?""Opo, Ginang. Mula po kay Ginoong Alexandro. Siya po ang nagpadala."Tumayo ako mula sa kama."Sino po ang bisita?""Nasa sala na po siya. Tutor po para sa inyo."Tutor?Ano na naman ito?Bumaba ako nang may maingat na hakbang. Sa sala, nakita ko ang isang babaeng nakaupo sa sofa.Hindi kapani-paniwala ang babaeng iyon.Ang edad niya ay marahil mga kwarenta. Mahaba at kulot na itim na buhok ay magandang nakaladlad sa kanyang mga balikat. Maganda ang kanyang mukha na may perpektong kolorete, hindi masyadong makapal, ngunit nagpapatingkad ng kanyang mga tampok. Payat ang kanyang katawan na may angkop na kurba. Ang masikip na itim na gown na suot niya ay nagpapakita ng kanyang elegance at sexiness.Umupo siya nang may eleganteng tindig, naka-cross ang mga binti, may hawak na maliit n

Ipinaramdam ko ang lahat ng natutunan ko kay Mira.Umupo ako sa kanyang kandungan, ang dalawang kamay ay nakapulupot sa kanyang leeg. Mahina ang aking paghinga, may ritmo, eksaktong gaya ng itinuro ni Mira. "Ang paghinga ay susi," sabi niya noon. "Ang tamang paghinga ay makapagpawala ng kontrol ng isang lalaki."Bumulong ako sa kanyang tainga. "Gusto mo bang magsimula ako kung saan?"Hinawakan ng kanyang kamay ang aking baywang."Mula sa simula. Gusto kong makita ang lahat ng natutunan mo."Ngumiti ako pagkatapos ay dahan-dahan, hinalikan ko ang kanyang leeg.Hindi ordinaryong halik kundi halik na may ritmo. Mabilis, pagkatapos ay mabagal. Magaan, pagkatapos ay medyo mas malakas. Dinampian ng aking dila ang kanyang balat, naramdaman ang alat doon.Nagbago ang kanyang paghinga at hindi na ito walang emosyon."Natutunan mo ito kay Mira?" bulong niya."Oo. Tatlong araw. Araw-araw dalawang oras."Bumaba ang aking kamay sa kanyang dibdib. Hinaplos ang mga kalamnan doon pagkatapos ay bumaba

Tumahimik ako at nanigas. Nakatayo si Alexandro sa harapan ko na may nakabalot pang tuwalya, walang emosyon ang kanyang mukha gaya ng dati.Tumalikod siya, naglakad patungo sa aparador. Kumuha ng underwear, sinimulang isuot ito nang hindi ako pinapansin.Tumayo ako mula sa kama."Sinabi mo... sinabi mo kahapon... gusto mo lang ako...""Ano ang sinabi ko?""Sinabi mo... ngayon ay ako lang ang gusto mo."Tumigil siya, lumingon at malamig ang kanyang mga mata."Naniwala ka ba?"Parang tumigil ang mundo."Anong ibig mong sabihin?"Bumuntong-hininga siya, isinuot ang kanyang pantalon pagkatapos ay lumapit at tumigil nang eksakto sa harapan ko. Dahil sa kanyang tangkad, kailangan kong lumingon pataas."Makinig ka! Maaaring mainit ako paminsan-minsan. Maaari kitang maparamdam na espesyal ka sa gabi ngunit huwag mong kalimutan ang katotohanan.""Anong katotohanan?""Kontratang asawa ka."Tumulo ang aking mga luha ngunit wala siyang pakialam."Huwag mong kalimutan iyon. Huwag mong isipin na ma

Ang mga araw pagkatapos ng insidente sa opisina na iyon ay parang isang bangungot na walang katapusan. Ginawa ko ang aking routine na parang robot. Gumising ng umaga, mag-almusal mag-isa, magbasa ng libro, magsulat ng tula, magtanghalian mag-isa, maglakad-lakad sandali sa hardin, maghapunan mag-isa, pagkatapos ay matulog.Dumarating at umaalis si Alexandro gaya ng dati. Ngunit hindi na ako naghihintay sa kanya. Hindi na ako nagtatanong kung saan siya pupunta. Hindi na ako umaasa na yayakapin niya ako sa gabi.Naging perpektong kontratang asawa ako. Tahimik, masunurin at hindi nakakaistorbo.At dahan-dahan, nang hindi ko namamalayan, nagbago ang aking katawan.Isang umaga, habang naliligo, nakita ko ang aking tiyan. Iba ang pakiramdam nito. Mas lumuwag? O mas lumaki?Lumabas ako ng banyo, tumayo sa harapan ng malaking salamin. Pinaikot ang aking katawan, tiningnan mula sa iba't ibang anggulo.Marahil guni-guni ko lamang.Ngunit dahil sa kuryusidad, naglakad ako patungo sa timbangan sa

Bumukas ang pinto ng bahay, pumasok ako nang may mabagal na hakbang. Nanghihina pa rin ang aking katawan pagkatapos ng dalawang araw sa ospital ngunit walang oras para magpahinga. Tumawag na ang aking Tiyuhin kaninang umaga upang paalalahanan ako."Huwag kang magtagal. Hanapin mo siya at humingi ng tawad. Gawin mo ngayon na!"Umakyat ako sa hagdan nang mabigat ang mga hakbang. Sa pasilyo ng ikalawang palapag, nakita ko ang pinto ng opisina ni Alexandro na kalahating nakabukas.Mula sa siwang ng pinto, nakita ko siya.Nakatayo si Alexandro sa harapan ng malaking bintana. Nakatalikod siya sa pinto. Ang kanyang mga kamay ay nasa bulsa ng kanyang pantalon, nakatitig sa langit ng gabi sa labas.Dahan-dahan akong kumatok sa pinto.Hindi siya kumilos at hindi sumagot.Bahagya kong binuksan ang pinto."Alex?"Lumapit ako at tumigil ilang hakbang sa kanyang likuran."Alex, humihingi ako ng tawad."Tumahimik pa rin siya."Alam kong nagkamali ako. Hindi ko dapat ginawang walang pakialam. Dapat k