Semua Bab ร่านรักร้าย: Bab 11 - Bab 13

วันนี้ตั้งแต่ตอนเช้า รมย์นลินรู้สึกได้ถึงความสงบ เธอทำงานตามปกติอย่างราบรื่น ไม่มีวี่แววของเจ้านายคู่ขาที่ทำเหมือนจงใจเรียกเธอเข้าไปหาตลอดเวลาเหมือนที่ผ่านมา มันอาจจะดูแปลก แต่เธอคิดว่าคงเป็นการดีที่เธอจะได้มีเวลาพักผ่อนบ้าง วันนี้รู้สึกถึงงานที่ยุ่งยาก ดูท่าทางเจ้านายจะอารมณ์ไม่ดี เพราะทุกครั้งที่ตรวจทานและส่งงานหรือใบเสนอต่างๆผ่านยากมากจนพนักงานบางคนถึงกับร้องไห้ออกมา รมย์นลินได้แต่นั่งทอดมองผ่านม่านห้องเจ้านายเข้าไป มองเห็นแต่ความเคร่งเครียดในนั้น เธอแค่ยักไหล่ และถอนหายใจยาวๆ ภายนอกใบหน้าที่ดูเรียบนิ่งเคร่งครัดของรมย์นลินนั้นอาจไม่เป็นที่สังเกตุของคนทั่วไป แต่ในใจกลับรู้สึกไม่ชอบเลยที่วันนี้เขาเย็นชาขนาดนี้ เธอหันกลับมาสนใจงานของตัวเองอีกครั้ง แล้วสะบัดความคิดนั้นออกจากหัวของเธอ อยู่ๆ ร่างบางสูงโปร่งผิวขาวตาโต น่าตาน่ารัก มายืนอยู่ตรงหน้า แต่ทว่าดูเหมือนเธอจะก้าวร้าวมากกว่ารูปลักษณ์ภายนอกที่ได้เห็น รมย์นลินเงยหน้าขึ้นเพราะเสียงของแมงปอ ผู้ช่วยของเธอดังเข้ามา "เข้าไปไม่ได้นะคะ ท่านประธานกำลังทำงานอยู่ค่ะ ไม่มีนัดหมายให้พบไม่ได้จริงๆค่ะ" เสียงแมงปอพูดขึ้น "ทำไม ก็ฉันเป็นคนร

เสียงติ๊งดังขึ้น ภูผาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและลังเลว่าจะกดเข้าไปดูสตอรี่ของเลขาสุดเปรี้ยวของเขาดีรึปล่าว แต่แล้วเขาก็ไม่รอช้ากดเข้าไปดู นั่นทำให้ภูผาหน้าชาขึ้นมา ความร้อนในอกปะทุขึ้น เหมือนลมร้อนๆพุ่งออกทางหู "ชุ ผมจะให้คนขับรถส่งชุกลับก่อนนะ ผมมีธุระด่วน" พูดจบเขาก็ไม่ลังเล และลุกขึ้นเดินจากชุตินันท์ไปโดยได้ได้สนใจหันกลับมามองเธอเลย นั่นทำให้ชุดตินันท์รู้ได้ทันทีว่า ภูผาไม่ได้มีเธอในใจอีกต่อไป เธอกำมือแน่น และคิดว่าจะเอาเขากลับคืนมาไม่ว่าจะวิธีใดก็ตาม อาการมึนตึงครั้งนี้มาเร็วกว่าที่คิดหลังจากลงสตอรี่ไป เธอไม่ได้ดื่มมาหลายเดือนแล้ว เพราะกลัวว่าเจ้านายสุดแซ่บของเธอจะไม่ชอบใจ ที่จริงเขาก็มีอิทธิพลต่อเธอหลายอย่างเช่นกัน เพียงแต่เธอไม่รู้ตัวเองต่างหาก แต่เธอต้องรีบเงยหน้าขึ้นมองคนที่มานั่งข้างๆเธอพร้อมเสียงชนแก้ว เหมือนเมื่อครั้งนั้น พร้อมกับดวงตาเบิกกว้าง "อินทัช คุณมาได้ไง" รมย์นลินถามขึ้น "มาช่วยคุณคลายเหงาไงครับ ที่รัก" เขาพูดขึ้นพร้อมโน้มใบหน้าไปกระซิบข้างๆหูของเธอ "แก ไอ้เลว กลับไปดูดนมแม่แกซะเถอะ หนีแม่มาเที่ยวแบบนี้ ระวังแม่แกจะกักบริเวณนะ" รมย์นลินพูดขึ้น "ผมไม่สนใจ ขอแค