Semua Bab Nagsimula ang Kanyang Pagsisisi Nang Iwan Ko Siya: Bab 81 - Bab 88

Kabanata 83Napuno ng mainit na liwanag ang restaurant. Ang mga gintong hanging lamp ay nagbigay ng komportable at maaliwalas na ambiance. Kumalat sa buong paligid ang nakakatakam na amoy ng pagkain, na humahalo sa masasayang tawanan ng ibang mga bisitang nag-e-enjoy sa kanilang gabi.Sa isang mesa malapit sa bintana, nakaupo si Camelia kasama si Revan at ang kanyang dalawang anak.Si Aurora ang pinakamasayang-masaya.Diretso siyang nakaupo habang kumikislap ang kanyang mga mata sa tuwa habang tinitingnan ang mga pagkaing nakahain sa mesa.— Ma! Ang sarap talaga nito! masiglang sabi niya habang itinuturo ang platong nasa harap niya.Bahagyang ngumiti rin si Daven, na karaniwang mas kalmado.— Oo, Ma. Mas masarap ito kaysa sa kinain natin kahapon.Mahinang ngumiti si Camelia.— Dahan-dahan lang kayong kumain.Mahinang natawa si Revan sa kanilang kilos.— Relax lang. Ako na ang bahala sa kanila.Agad na lumingon sa kanya si Aurora.— Guwapong Uncle, gusto ko niyan!Bahagyang nagtaas ng

Kabanata 85Malalim na ang gabi nang sa wakas ay makarating si Camelia sa tapat ng kanilang apartment. Mahina ang ilaw sa pasilyo, at payapa ang buong gusali.Pagkabukas na pagkabukas ng pinto, unang pumasok si Aurora.— Sobrang pagod na ako..., mahinang ungol niya habang papunta sa kanilang kuwarto.Sumunod naman si Daven.— Ako rin. Inaantok na ako.Bahagyang ngumiti si Camelia.— Sige, maghugas muna kayo ng kamay at paa, tapos magsipilyo, ha?— Opo, Mama..., sabay na sagot ng dalawa bago tuluyang mawala sa loob ng kuwarto.Marahang sumara ang pinto.Ngayon, tanging sina Camelia at Revan na lamang ang nasa sala. Biglang naging kakaiba at bahagyang nakakailang ang kanilang paligid.Inilapag ni Camelia ang bag niya sa mesa bago siya humarap kay Revan.— Salamat... sa pag-imbita sa amin para maghapunan.Ngumiti nang mainit si Revan.— Ako nga ang dapat magpasalamat sa iyo.Bahagyang kumunot ang noo ni Camelia.— Bakit?Isang hakbang na lumapit si Revan sa kanya. Hindi naman ganoon kala

87Nakatayo si Camelia sa harap ng pintuan ng silid, hawak ang isang mangkok ng mainit-init pang lugaw. Umaangat mula rito ang manipis na usok, bahagyang nagpapainit sa malamig na atmosperang namayani kanina pa.Huminga siya nang dahan-dahan...At saka binuksan ang pinto.Sa loob, nakahiga pa rin si Calvin. Halos hindi nagbago ang posisyon nito. Nakapulupot pa rin ang isang kamay sa tiyan niya, bahagyang nakakunot ang noo dahil sa sakit, at hindi pa rin pantay ang paghinga niya.Dahan-dahang pumasok si Camelia.—Masakit pa rin ba? mahinahon niyang tanong.Dumilat si Calvin. Agad na napako ang tingin niya kay Camelia... saka sa mangkok na hawak nito.Bahagya siyang ngumiti.—Kaunti na lang..., mahina niyang sagot.Hindi gumanti ng ngiti si Camelia. Lumapit siya at umupo sa gilid ng kama, gaya kanina.—Umayos ka nang kaunti, sabi niya.Sumunod si Calvin.Sinubukan nitong bumangon, ngunit agad na nabaluktot sa sakit ang mukha niya.—Ah...Sa isang iglap, napahawak si Camelia sa balikat

Kabanata 89Masyadong mabilis dumating ang umaga para kay Camelia.Nakatayo siya sa harap ng salamin habang marahang inaayos ang kanyang buhok. Mas maputla ang kanyang mukha kaysa karaniwan, na para bang hindi talaga siya nakapagpahinga nang maayos kagabi.Sa kanyang isipan...Nandoon pa rin ang kaguluhan.Si Calvin.Ang nakaraan.At ang sarili niyang damdamin na lalo lamang nagiging mahirap unawain.— Magpokus ka..., mahinang bulong niya sa sarili.Ngayon, kailangan niyang magtrabaho.O, kahit man lang...Subukang makahanap ng trabaho.Mula sa labas ng silid, umalingawngaw ang boses ni Aurora.— Mama! Ano ang kakainin natin sa almusal?Huminga nang malalim si Camelia bago lumabas ng silid na may bahagyang ngiti sa labi.— Kung ano ang meron sa bahay, sagot niya nang magaan.Makalipas ang ilang oras...Huminto ang isang sasakyan sa harap ng isang marangyang hotel sa sentro ng lungsod.Dahan-dahang bumaba si Camelia.Itinaas niya ang tingin sa napakalaking gusali.Hindi niya maitago an