All Chapters of ปล่อยให้ฉันจากไปอย่างเดียวดาย: Chapter 11 - Chapter 20

ภายในวิลล่าที่สว่างไสวไปด้วยแสงไฟ เต็มไปด้วยความโกลาหลด้านหน้า คนของตระกูลเฉิงเหวี่ยงค้อนทุบทำลายวิลล่าจนเละไม่เป็นชิ้นดีส่วนด้านหลัง นักข่าวจากสำนักข่าวต่าง ๆ ต่างกดชัตเตอร์กันอย่างบ้าคลั่งเฉิงจิ่นฉือ พี่ชายคนโตของเฉิงเวยอี้ กดลู่จิ่งหวายลงกับพื้นแล้วต่อยไม่ยั้งหมัดแล้วหมัดเล่า ดวงตาแดงก่ำเพราะความแค้น“ลูกสาวของตระกูลเฉิงที่พวกเราทะนุถนอมราวแก้วตาดวงใจ กลับถูกแกทำร้ายจนเป็นแบบนี้!”“แกอยากตายนักใช่ไหม!”ระหว่างทางที่มา คนของตระกูลเฉิงก็สืบรู้เรื่องราวทั้งหมดที่เฉิงเวยอี้ปิดบังไว้แล้วลูกสาวของตระกูลเฉิงที่บริสุทธิ์และมีเกียรติ กลับถูกลู่จิ่งหวายตีตราว่าเป็นผู้หญิงสำส่อนและทั้งหมดนี้ก็เพื่อเพื่อนวัยเด็กของเขาที่ถูกคนร้ายย่ำยี!ยิ่งเฉิงจิ่นฉือคิดก็ยิ่งเดือดดาล หมัดที่ซัดลงไปหนักขึ้นเรื่อย ๆ หากภรรยาของเขาไม่ได้เข้ามาห้ามไว้ เกรงว่าพรุ่งนี้คงได้จัดงานศพของลู่จิ่งหวายแล้วเฉิงจิ่นฉือไม่แม้แต่จะชายตามองลู่จิ่งหวายที่เลือดอาบหน้าอีก เขาลุกขึ้นแล้วสั่งคนที่พามาให้ทุบต่อ!ตอนนั้นเฉิงเวยอี้จากไปอย่างเร่งรีบ ทำให้มีหลายอย่างที่เธอเอาไปด้วยไม่ได้ในเมื่อเอาไปไม่ได้ ก็ทุบมันทิ้งใ

ในที่สุดวันหนึ่ง กระสุนที่ลู่จิ่งหวายเคยยิงออกไปก็ย้อนกลับมายิงเข้ากลางหน้าผากของเขาเองเขาเคยคิดอย่างไร้เดียงสาว่า คำโกหกที่ตัวเองพูดออกไปจะสามารถเก็บกลับคืนมาได้ทั้งหมด แต่ตอนนี้คำโกหกเหล่านั้นได้ไหลลงสู่มหาสมุทรดุจสายน้ำที่ไม่มีวันย้อนกลับคลื่นยักษ์ที่ก่อตัวขึ้นจากมันกำลังฉุดลากเขาดิ่งลงสู่หุบเหวลึกคนตระกูลเฉิงไม่ได้เล่าสภาพอันน่าเวทนาของลู่จิ่งหวายให้เฉิงเวยอี้ฟัง แม้แต่ชื่อของเขาก็ไม่เคยเอ่ยถึงต่อหน้าเธอเพียงแต่ในวันที่กลับถึงไห่เฉิง พวกเขาเอ่ยกับเธออย่างไม่ใส่ใจนักว่าทุกอย่างจัดการเรียบร้อยแล้ว ต่อไปเขาจะไม่มารบกวนเธออีกเฉิงเวยอี้เองก็ไม่ได้ใส่ใจ เพราะตอนนี้เธอยังมีเรื่องของตัวเองที่ต้องทำตระกูลเฉิงก็เป็นตระกูลใหญ่เช่นเดียวกับตระกูลลู่ อีกทั้งความสัมพันธ์ระหว่างคนในตระกูลยังซับซ้อนยิ่งกว่าแม้เรื่องที่เฉิงเวยอี้หย่าจะไม่ได้ถูกพูดถึงต่อหน้าผู้คน แต่ป้าฝั่งตระกูลเฉิงที่มักดูถูกครอบครัวของเธอมาโดยตลอด พอเห็นโอกาสก็ประชดประชันเธอทันทีเดี๋ยวก็ว่าเฉิงเวยอี้เป็นของมือสอง ไม่มีใครเอา เดี๋ยวก็ว่าเธอเป็นผู้หญิงหย่าร้าง อยู่ในบ้านแล้วจะกระทบการหมั้นหมายของน้อง ๆ ในตระกูลแม่เ

ก่อนมาที่นี่ ผู้ช่วยได้รวบรวมสถานที่ต่าง ๆ ที่เฉิงเวยอี้จะต้องปรากฏตัวอย่างแน่นอน ทำเป็นตารางแล้วส่งเข้ามือถือลู่จิ่งหวายไว้แล้วส่วนงานเลี้ยงวันนี้ เฉิงเวยอี้ไม่เพียงจะมาร่วมงาน แต่ยังจะขึ้นเวทีในฐานะแขกรับเชิญพิเศษเพื่อกล่าวสุนทรพจน์ด้วยแต่แล้ว—ลู่จิ่งหวายยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกา นับตั้งแต่งานเริ่มจนถึงตอนนี้ก็ผ่านไปเต็มสองชั่วโมงแล้วแต่ทั่วทั้งงานกลับไม่มีแม้แต่เงาของเฉิงเวยอี้เขาถึงกับเริ่มสงสัยความน่าเชื่อถือของตารางที่ผู้ช่วยส่งมาให้เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ ลู่จิ่งหวายก็หยิบโทรศัพท์ออกไปโทรหาผู้ช่วย ทว่าเพียงวินาทีถัดจากที่เขาปิดประตูระเบียงลง ทั้งงานก็พลันเกิดเสียงฮือฮาขึ้น—เฉิงเวยอี้มาแล้วในฐานะแขกรับเชิญพิเศษที่เจ้าภาพงานเชิญมา ทันทีที่เฉิงเวยอี้ปรากฏตัว เธอก็กลายเป็นจุดสนใจของทั้งงานแขกในงานต่างพากันเดินล้อมเข้ามาหาเธอ พร้อมยกแก้วแชมเปญขึ้นทักทายอย่างเป็นมิตรเฉิงเวยอี้ยิ้มและพยักหน้าตอบรับไปพลาง ก่อนเดินตามการนำทางของพนักงานบริการขึ้นไปชั้นบนและในตอนนั้นเอง ประตูระเบียงที่ปิดสนิทก็ถูกมือใหญ่ข้างหนึ่งค่อย ๆ ผลักเปิดออกลู่จิ่งหวายมองเห็นแผ่นหลังสีแดงที่ปลายฝูงชนไ

อาจเป็นเพราะสังเกตเห็นว่าเฉิงเวยอี้อารมณ์ไม่ค่อยดี เฉิงจิ่นฉือจึงตัดสินใจส่งเธอกับพ่อแม่ไปพักผ่อนที่บ้านเกิดของแม่เฉิงทันทีเดิมทีเขาอยากส่งภรรยาไปด้วย แต่เพราะภรรยารู้สึกไม่ค่อยสบาย จึงต้องพักรักษาตัวอยู่ที่บ้านส่วนเฉิงจิ่นฉือเองก็อยู่ดูแลภรรยาที่บ้าน และคอยขัดขวางไม่ให้ลู่จิ่งหวายเข้าไปหาเฉิงเวยอี้ด้วยเพราะผู้ช่วยได้รับข่าวล่าช้า ลู่จิ่งหวายจึงยังคงไปดักรอเฉิงเวยอี้ตามสถานที่ต่าง ๆ เหมือนเช่นเคยครั้งแรก เขายืนตากลมหนาวอยู่ที่ลานกว้างทั้งคืน ไม่เพียงไม่ได้รอพบเฉิงเวยอี้ที่ควรจะมาดูดอกไม้ไฟ แต่ยังทำให้ตัวเองเปียกฝนไปทั้งร่างไม่ผิดจากที่คาด ลู่จิ่งหวายล้มป่วย แต่ครั้งนี้ข้างกายเขาไม่มีผู้หญิงคนนั้นที่เคยคอยดูแลอย่างใส่ใจ และเช็ดตัวลดไข้ให้เขาตลอดทั้งคืนอีกแล้วครั้งที่สอง เขาไปตามหาเธอในบาร์ที่เมื่อก่อนเคยเกลียดที่สุด แม้บาร์แห่งนั้นจะเป็นบาร์เงียบ ๆ แต่ทุกคนที่เข้าไปต้องดื่มเหล้าแรงสามแก้วก่อนลู่จิ่งหวายดื่มเหล้าไม่ได้ ตั้งแต่ครั้งที่เขาดื่มแทนหร่วนชิงชิงจนเลือดออกในกระเพาะ ภายในวิลล่าตระกูลลู่ก็ไม่มีเหล้าให้เห็นแม้แต่หยดเดียวครั้งนี้ ลู่จิ่งหวายก็ยังดื่มรวดเดียวจนหมดอย่า

พอเฉิงเวยอี้รู้เรื่อง จะบอกว่าไม่ผิดหวังก็คงไม่จริง แต่เธอก็ยังฝืนยิ้มแล้วบอกเขาว่าไม่เป็นไรด้วยความรู้สึกผิด เขารีบกอดเธอไว้แล้วปลอบเบา ๆ ว่า วันเกิดครั้งหน้าเขาจะทำเส้นที่ดีกว่านี้ให้เธออีกเส้นหนึ่งต่อมาเขาทำสร้อย “หัวใจแห่งรักแท้” เส้นนี้สำเร็จ แต่เจ้าของของมันไม่อยู่ข้างกายเขาแล้วลู่จิ่งหวายสูดหายใจลึก ยกมือเคาะกระจกรถ ไม่นานกระจกก็เลื่อนลง ชายหน้าตาแปลกหน้าคนหนึ่งรีบชะโงกหน้าออกมาอย่างประจบประแจง“คุณลู่”ลู่จิ่งหวายยื่นของขวัญในมือให้อีกฝ่าย พร้อมยิ้มกล่าวขอบคุณ “รบกวนด้วยครับ”วันนี้งานเลี้ยงของตระกูลเฉิงเชิญแขกมามากมาย พอดีในนั้นมีคนที่ลู่จิ่งหวายรู้จักและยังไม่ได้ตัดขาดความสัมพันธ์ เขาจึงฝากอีกฝ่ายช่วยนำของขวัญของเขาเข้าไปให้อีกฝ่ายโบกมือ พลางบอกว่าไม่รบกวนเลยอยู่หลายครั้ง ก่อนอุ้มของขวัญของลู่จิ่งหวายเดินไปทางบ้านตระกูลเฉิงวันนี้บ้านตระกูลเฉิงมีแขกมามาก การตรวจสอบจึงไม่เข้มงวดนัก เพียงยืนยันว่าของขวัญไม่มีอันตรายใด ๆ ก็ปล่อยให้เข้าไปได้ลู่จิ่งหวายที่อยู่ไกลออกไปถอนหายใจโล่งอก ก่อนเอนพิงพนักเบาะและหลับตาพักสายตาภายในห้องโถงตระกูลเฉิง งานเลี้ยงดำเนินมาถึงช่วงคร