All Chapters of สะเทือนถึงหัวใจที่ตายด้าน: Chapter 11 - Chapter 20

ประตูจวนอันหนักอึ้งปิดลงอีกครั้ง ตัดขาดความหวังจนสิ้นคืนนั้น จวนของเซียวจ้านถูกปกคลุมด้วยความเงียบงันราวป่าช้าไหสุรากลิ้งเกลื่อนพื้น กลิ่นสุราฉุนแรงปนเปกับความสิ้นหวังจนชวนให้อึดอัดแทบหายใจไม่ออกยามเจียงไต้เยว่ผลักประตูเข้ามาอย่างหวาด ๆ ภาพที่เห็นก็คือภาพเช่นนี้เซียวจ้านนั่งทรุดอยู่กับพื้น ดวงตาเลื่อนลอย เซี่ยอวิ๋นพิงเสา เช็ดกระบี่คู่กายที่เงาวับอยู่แล้วซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไร้ชีวิตชีวา ส่วนหรงจิ่งหลี่ยืนนิ่งจ้องภาพวาดเจียงหลินหลางในวัยสิบสามปีที่แขวนอยู่บนผนัง ราวกับรูปสลักหิน ไม่ไหวติงแม้แต่น้อยนางสูดลมหายใจลึก เปลี่ยนเป็นท่าทีอ่อนแอที่สุด ถึงกับจงใจสวมอาภรณ์สีขาวนวลที่เจียงหลินหลางเคยสวมบ่อยในกาลก่อน แล้วก้าวเข้ามาอย่างอ่อนช้อย “พี่ ๆ พี่หลินหลางจากไปแล้ว... ต่อจากนี้ไต้เยว่เหลือเพียงพวกท่านแล้ว...”ยังไม่ทันสิ้นคำ เซียวจ้านก็เงยหน้าขึ้นทันที!ในดวงตาแดงก่ำที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยนั้น มิได้มีความเอ็นดูเช่นวันก่อนอีกแล้ว หากเป็นสีแดงฉานน่าสะพรึงที่ใกล้จะแตกสลาย!ร่างของเขาพุ่งว่องไวปานสายฟ้า มือหนึ่งคว้าข้อมือเจียงไต้เยว่ไว้แน่น!“ไต้เยว่!” เสียงของเขาแหบพร่าและบิดเบี้ยว

ผู้ที่ก้าวออกมาคือชิงจื่อนางสวมอาภรณ์ผ้าฝ้ายเรียบง่าย ใบหน้าไร้อารมณ์ใด ๆ สายตาเย็นชากวาดมองทั้งสามที่อยู่ในสภาพน่าเวทนา“คุณหนูฝากมาบอกว่า” น้ำเสียงของนางราบเรียบไร้คลื่นอารมณ์ “สามท่านเชิญกลับไปเถิด ระหว่างนางกับพวกท่าน บุญคุณและไมตรีขาดสิ้นกันแล้ว”กระบี่ในมือเซียวจ้านหล่นกระทบพื้นดังเคร้งเขาโซเซก้าวไปข้างหน้า แทบจะพุ่งเข้าหาประตู “เป็นไปไม่ได้! ชิงจื่อ! ให้ข้าได้พบนาง! ข้าจะบอกนางด้วยตนเอง! พวกข้าผิดแล้ว! พวกข้ารู้แล้ว! พวกข้ารู้ทุกอย่างแล้ว!”เซี่ยอวิ๋นพุ่งเข้าไปทันที สายตาราวกับจะมองทะลุประตูไปเห็นสตรีที่ตนเฝ้าหมายปองมาหลายปี “หลินหลาง... พวกข้าผิดแล้ว ขอร้องเจ้า... ให้โอกาสพวกข้าสักครั้ง... เพียงครั้งเดียว...”หรงจิ่งหลี่สั่นเทาพลางล้วงกล่องไม้จื่อถานอันประณีตออกจากอกเสื้อ ตัวกล่องยังอุ่นด้วยไอกายของเขาเขาประคองกล่องนั้นด้วยสองมือ ยื่นไปทางชิงจื่อ เสียงสั่นจนแทบฟังไม่เป็นคำ “นี่คือ... พิณหงส์ขับขานที่พวกข้าเสาะหาวัสดุชั้นเลิศมาสร้างขึ้นใหม่... ดีกว่าหลังเดิม... สำเนียงพิณก็กังวานกว่า... ขอร้องเจ้า... ช่วยส่งมอบให้นางด้วย...”ชิงจื่อมิได้เหลือบมองกล่องไม้นั้นแม้แต่น้อย

ส่วนเจียงไต้เยว่ หลังจากความชั่วช้านานัปการถูกเปิดโปง ก็มีพระราชโองการลงมา ขับนางออกจากจวนตระกูลเจียงนางเร่ร่อนอยู่สามเดือนเต็มเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง ผมเผ้ายุ่งเหยิง ใบหน้าเปรอะเปื้อน ดุจหนูข้างถนนที่ผู้คนพากันรังเกียจนางเคยเดินทางไปถึงหน้าค่ายทหารชายแดนเหนือที่เซียวจ้านประจำการ ร่ำไห้ร้องขอพบเขา แต่กลับถูกทหารเฝ้าค่ายใช้ไม้รุมตีขับไล่จนเกือบสิ้นชีพนางยังไปดักรอเซี่ยอวิ๋นที่ท่าเรือ ขณะเขากำลังจะยกทัพออกศึก คุกเข่าวิงวอนว่า “พี่เซี่ยอวิ๋น ข้าผิดไปแล้ว... พาข้าไปด้วยเถิด...”เซี่ยอวิ๋นเพียงมองนางอย่างเย็นชา สายตานั้นหนาวเหน็บยิ่งกว่าลมหิมะแห่งชายแดนเหนือเสียอีก “ไสหัวไป มิเช่นนั้นข้าก็ไม่รังเกียจที่จะให้เจ้าได้ลิ้มรสไม้ลงทัณฑ์ของทหารดูสักครา”ท้ายที่สุด นางก็ตามหากระท่อมฟางอันทรุดโทรมของหรงจิ่งหลี่จนพบหรงจิ่งหลี่มิได้เปิดประตู เพียงเอ่ยผ่านบานไม้บาง ๆ จากด้านใน เป็นวาจาสุดท้ายที่มอบให้นาง “เจ้าควรดีใจที่หลินหลางยังมีชีวิตอยู่ มิเช่นนั้น... ข้าจะทำให้เจ้าอยู่ก็มิสู้ตาย”ทุกหนทางล้วนถูกตัดขาดความหวังทั้งปวงล้วนมอดดับในค่ำคืนที่ลมและหิมะโหมกระหน่ำ เจียงไต้เยว่เพียงลำพังมาถึงริ

เซียวจ้านส่งเสียงคำรามอย่างสิ้นหวัง พลันถลาเข้าไปข้างหน้า คว้าคานเสลี่ยงหงส์ไว้แน่นในคราเดียว!เหล่าองครักษ์ตกตะลึง ดาบและกระบี่ถูกชักออกจากฝักในพริบตา แสงคมเย็นเยียบวาบขึ้น ก่อนพาดลงบนลำคอของเขา!“ปล่อย!” ในที่สุดเจียงหลินหลางก็ตวาดเสียงกร้าว ม่านไข่มุกกระทบกันจนเกิดเสียงใสกังวาน นางหันกลับมาอย่างฉับพลัน ดวงตาปรากฏแววพิโรธขึ้นเป็นครั้งแรก “เซียวจ้าน! เจ้าบังอาจเกินไปแล้ว!”“ใช่! ข้าบังอาจ!” เซียวจ้านดวงตาแดงก่ำ กำคานเสลี่ยงหงส์ไว้แน่น ปล่อยให้คมดาบบาดผิวหนัง เลือดสดไหลลงมาตามลำคอ ย้อมคอเสื้อเก่าคร่ำให้แดงฉาน “เจียงหลินหลาง! เจ้าดูพวกเราสิ! ดูสภาพของพวกเราในยามนี้สิ! ทั้งหมดนี้ก็เพราะเจ้า! เพื่อเจ้า!!”“เพื่อข้าหรือ?” เจียงหลินหลางคล้ายได้ฟังเรื่องน่าขันที่สุดในใต้หล้า มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบ “องค์ชายสามคงมิได้ลืมกระมัง เมื่อสามปีก่อน เป็นพวกเจ้าที่บังคับให้ข้ารับผิดแทนเจียงไต้เยว่ ต้องทนรับโทษถ่านเพลิงสิบลี้ เป็นพวกเจ้าที่มองดูข้าตกหน้าผาอย่างไม่สะทกสะท้าน เป็นพวกเจ้าที่ปล่อยให้พลุสัญญาณทั้งสามดอกของข้าจมหายไร้ร่องรอย จนข้าเกือบต้องตายในปากเสือ! สภาพเช่นนี้ในวันนี้ล้วนเป็

“เคร้ง!”กริชหล่นกระทบพื้นตะขอเหล็กห้อยตกลงอย่างไร้เรี่ยวแรงขวดยาพิษกลิ้งหล่น เฮ่อติ่งหงหกเกลื่อนพื้น ส่งกลิ่นฉุนแสบจมูกทั้งสามราวถูกอสนีบาตฟาด ร่างแข็งค้างอยู่กับที่ สีหน้าซีดเผือดดุจเถ้าธุลีในที่สุดพวกเขาก็ตระหนักว่า สตรีตรงหน้ามิใช่เจียงหลินหลางคนเดิม ผู้เคยหลั่งน้ำตาเพื่อพวกเขา และอ่อนใจเพียงเพราะวาจาอ่อนโยนคำเดียวของพวกเขาอีกต่อไปแล้วหัวใจของนางตายสิ้นแล้วถูกพวกเขาฆ่าตายด้วยมือตนเองเจียงหลินหลางมิได้เหลือบมองพวกเขาอีกแม้สักนิด นางหันกายเดินเข้าสู่ห้องชั้นใน ทิ้งไว้เพียงวาจาเย็นเยียบประโยคหนึ่ง“ส่งแขก”วันอภิเษกใหญ่ ผู้คนทั่วเมืองหลวงพากันออกมาชมจนถนนหนทางแทบว่างเปล่าจวนอ๋องจิ้งอันรับองค์หญิงหย่งอันเข้าพิธีวิวาห์ สินเดิมสีแดงทอดยาวสิบลี้จากจวนองค์หญิงไปจนถึงจวนอ๋องจิ้งอัน ฆ้องกลองกึกก้อง ประทัดดังสนั่น เป็นภาพครึกครื้นยิ่งใหญ่หาใดเปรียบเจียงหลินหลางสวมชุดเจ้าสาวสีแดงปักทองลายหงส์ สวมมงกุฎเก้ามังกรสี่หงส์ ม่านไข่มุกปกพักตร์ ประทับนั่งอยู่ในเกี้ยวมงคลมังกรหงส์แปดคนหาม ม่านเกี้ยวทิ้งตัวลงต่ำ บดบังโฉมสะคราญล่มเมืองของนางไว้ ทว่ามิอาจบดบังสง่าราศีสูงศักดิ์ทั่วกายได