Todos los capítulos de แม่เลี้ยงสาวเจ้าเสน่ห์: Capítulo 1 - Capítulo 10

ที่รัฐนิวยอร์ก ประเทศสหรัฐอเมริกาวันนี้ที่ชั้นดาดฟ้าของตึกสูงสามสิบชั้นจัดงานเลี้ยงฉลองวันเกิดของลุคส์ ฮันเตอร์ หนุ่มฝรั่งรูปหล่อลูกชายเจ้าของสายการบินยักษ์ใหญ่ของอเมริกาและทุกคนรู้จักเขาในชื่อ ลุคส์ คาร์โล ซึ่งเป็นชื่อกลางของคุณทวดที่เขาใช้ในการเรียนเพื่อป้องกันตัวเองจากอัตรายรอบด้านจากผู้ไม่หวังดีเพราะเขาเป็นทายาทของนักธุรกิจชื่อดังกลัวจะถูกจับตัวไปเรียกค่าไถ่แต่เพื่อนๆที่มหาลัยก็ไม่มีใครสนใจจะสืบเสาะประวัติของเขาแค่รู้ว่าเขามีเงินเท่านั้น“ไฮไท” สาวฝรั่งสุดสวยและเซ็กซี่เพื่อนสาวของธามไทหนุ่มหล่อคมเข้มชาวไทยที่ดึงดูดสาวฝรั่งให้หลงใหล“ไฮเลนนี่ นั่งสิดื่มอะไรดี” ธามไทพูดกับสาวสวยและขยับให้เธอนั่งข้างเขา“กินยูได้มั้ยไท” เลนนี่กระซิบข้างหูหนุ่มหล่องานดีที่เธอชอบลีลาเซ็กส์ของเขาจึงควงนานกว่าใครปกติเธอก็จะเลือคบแต่คนมีเงิน“ยูได้กินแน่เลนนี่ แต่ตอนนี้ดื่มก่อนมั้ย” ธามไทยิ้มให้สาวฝรั่งแล้วงวางมือบนสะโพกขยำเบาๆ“ใจคอจะคุยกันสองคนหรือไงวะไอ้ไท” อนันดาแซวเพื่อนที่กระซิบกระซาบกับเพื่อนสาวฝรั่งร่วมมหาลัย“มึงก็คุยสิวะ แล้วนี่เด็กมึงยังไม่มาอีกเหรอไอ้นัน” ธามไทถามเพื่อนเขายังไม่เห็นเพื่อนสาวข

“วันนี้อาจารย์ให้กลับมาอ่านหนังสือสอบเอ็นทรานซ์ค่ะ คุณย่ากุ้งขาถ้าปูสอบเอ็นทรานซ์ไม่ได้จะทำยังไงดีคะ” เด็กสาวกังวลใจกลัวว่าจะทำให้ผู้ปกครองผิดหวังเทียนหอม ภาพพิรุณ นามสกุลจริงของพ่อแล้วเปลี่ยนมาเป็น เทียนหอม วรางค์กุล หรือปู ปูลม เด็กสาววัย18ปี เป็นหลานบุญธรรมของคุณย่ากุ้งหลังจากที่พ่อแม่จากไปเพราะออกไปหาปลาในทะเลแล้วเจอพายุหลบเข้าเกาะไม่ทันจึงทำให้เรือล่มกว่าจะเจอร่างของทั้งสองก็ไม่มีลมหายใจแล้ว เด็กสาวก็อยู่ในความดูแลของคุณย่ากุ้งเพราะญาติๆของพ่อแม่ไม่มีใครยอมให้เธอไปอยู่ด้วยอ้างว่าฐานะไม่ดีไม่มีปัญญาเลี้ยงเพราะมีลูกต้องดูแลเธอจึงอยู่ในความดูแลของคุณย่ากุ้งมาตลอดทำให้เธอรักท่านเหมือนย่าแท้ๆและท่านยังให้เธอเปลี่ยนมาใช้นามสกุล วรางค์กุล ขอท่านอีกด้วย“ถ้าปูลมทำเต็มที่แล้วไม่ได้ก็ไม่เป็นไร เรียนที่มหาวิทยาลัยไหนก็ได้ลูก” คุณปรียามลบอกเด็กสาวอย่างอ่อนโยนและที่ท่านกลัวก็คือเทียนหอมเป็นห่วงท่านอาจจะทำให้สอบไม่ได้เพื่อจะได้เรียนใกล้บ้าน“ที่จริงปูเรียนที่บางแสนก็ได้นะคะคุณย่ากุ้ง ปูจะได้มีเวลาช่วยงานของพี่ตุ๊ก ด้วยค่ะ” หากเรียนที่บางแสนวันไหนเรียนเสร็จไวเธอก็กลับบ้านได้หรือไม่ก็ตื่นเช้านั

“ปูไม่อยากไปสอบแล้วค่ะพี่ตุ๊ก”“ทำไมล่ะ ไหนว่าอยากไปเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกับคุณย่ากุ้งไงล่ะ” ตุ๊กถามยิ้มๆเธอรู้ว่าเทียนหอมเป็นห่วงคุณย่างกุ้งมากกว่า“ปูก็อยากไปเรียนเหมือนกันค่ะ แต่ปูห่วงคุณย่าไม่มีใครอยู่ด้วย” เด็กสาวบอกความในใจด้วยความเป็นห่วงคุณย่ากุ้ง“ไม่ต้องห่วงหรอกน่า เดี๋ยวพี่กับพี่แผ้วพี่สาลี่จะช่วยดูแลท่านเอง” ตุ๊กบอกเด็กสาวให้สบายใจเพราะยังมีคนงานในบ้านของคุณปรียากุลอีกหลายคน“ไม่ต้องห่วงหรอกปูลมเดี๋ยวลุงให้นังอี้ดมันไปนอนเป็นเพื่อนคุณย่ากุ้งเอง” นายเหลิมบอกเด็กสาวตั้งแต่พ่อแม่จากไปก็มีคุณย่ากุ้งเป็นที่พึ่ง ตัวเขาเองก็อยากจะช่วยเหลือแต่มันไม่ไหวจริงๆเพราะมีภาระต้องส่งลูกชายคนโตรุ่นเดียวกับเทียนหอมที่เรียนโรงเรียนนายเรือและคนเล็กกำลังจะเข้าเรียนมัธยมไหนจะทางบ้านแม่ของภรรยาที่ต้องช่วยส่งเสียเลี้ยงดูพ่อตาแม่ยายอีก“ถ้าปูเอ็นทรานซ์ติดจริงๆก็ฝากพี่ตุ๊ก ลุงเหลิมและทุกคนช่วยดูแลคุณย่ากุ้งด้วยนะคะ” เทียนหอมพูดกับตุ๊กและนายเหลิมขณะที่รถแล่นไปตามถนนสุขุมวิทเข้าทางด่วนเพื่อจะได้ถึงกรุงเทพเร็วๆซึ่งนายเหลิมก็คุ้นเคยเส้นทางดีเขาขับรถให้คุณปรียากุลเข้ากรุงเทพบ่อยในช่วงสองสามปีแรกที่ท่านมา

“งั้นก็ตักข้าวเถอะฉันหิวแล้ว เดี๋ยวกินข้าวอิ่มแล้วผมจะลงไปคุยกับหนูปูลมสักหน่อย” วิกรมคิดว่าน่าจะเป็นภรรยาของเขามากกว่าที่ไม่อยากรับประทานอาหารร่วมกับเทียนหอม“คุณนาวิกจะลงไปทำไมค่ำๆมืดๆมันน่าเกลียดค่ะ เดี๋ยวเด็กในบ้านมันก็เอาไปพูดหรอกพรุ่งนี้ค่อยคุยกับเด็กนั่นก็ได้ค่ะ” นันทิดารีบห้ามสามีเมื่อเขาจะลงไปคุยกับเทียนหอมไม่ใช่ว่าหวงสามีเพราะรู้ว่าเขาไม่ทำอะไรแบบนั้นแน่แต่เธอไม่อยากให้สามีไปยุ่งกับยัยเด็กนั่นมากไปกว่านี้แค่แม่สามีรักและเอ็นดูเทียนหอมก็ทำให้เธอก็เครียดแล้ว“นี่คุณแอ๋ว คนในบ้านเยอะแยะใครมันจะเอาไปพูดได้ล่ะไม่มีใครคิดอกุศลอย่างนั้นหรอกนอกจากพวกจิตไม่ปกติเท่านั้นที่จะเอาไปคิดเป็นตุเป็นตะได้” วิกรมว่าภรรยาทำไมเขาจะไม่รู้ว่าว่านนันทิดาหมายความว่ายังไง“เดี๋ยวผมไปกับคุณพ่อเองครับไม่มีใครว่าแน่แล้วอีกอย่างปูลมไม่ได้อยู่คนเดียวมีพี่สมพรกับพี่หวิงอยู่ด้วยจริงมั้ยคุณแม่บ้าน” ธนาทิปพูดขึ้นแล้วหันไปถามแม่บ้านคนสนิทของแม่“เอ่อ,ค่ะคุณซี” จำรัสหลบตาเจ้านายน้อยที่มองเธออย่างจับผิดแต่ไม่ได้กลัวเพราะเธอทำตามคำสั่งของคุณผู้หญิง“พอๆ กินข้าวไปตาซี” นันทิดาบอกลูกชายกินข้าวทั้งสามก็กินอาหารค่ำก

“ดีมาก เดี๋ยวพี่ไปส่งปูลมแล้วจะไปนั่งรอที่ห้องสมุดกับไอ้ทนง ปูลมสอบเสร็จก็โทรหาพี่นะ” ธราทิปบอกน้องสาวขณะเดินไปส่งที่ตึกสอบซึ่งมีนักเรียนมาสอบกันมากมาย“ตื่นเต้นจังเลยค่ะพี่ซี” “หายใจเข้าลึกๆทำใจให้สบายพี่เชื่อว่าปูลมทำได้แน่เข้าห้องสอบได้แล้ว สู้ๆ..” ธราธิปผลักร่างเล็กเดินเข้าไปในห้องสอบแล้วชูสองนิ้วให้“สู้ๆค่ะ” เทียนหอมชูสองนิ้วแล้วเดินเข้าห้องสอบซี่งมีเวลาให้สองชั่วโมงจึงทำให้เด็กสาวตั้งใจสอบจนกระทั่งสอบเสร็จก็ออกจากห้องสอบแล้วโทรหา ธนาทิปทั้งสองก็พากันไปเดินเล่นที่ห้างหรูกลางเมืองซึ่งเทียนหอมปฏิเสธธนาทิปไม่ได้จำต้องเดินตามเขาต้อยๆทั้งที่อยู่ในชุดนักเรียน“กลับกันเถอะค่ะพี่ซี ปูว่าจะกลับบ้านวันนี้เลยค่ะ” เทียนหอมบอกพี่ชายสุดหล่อที่พาเธอมาเดินเล่นดูวิถีชีวิตคนเมืองหลวงว่าเป็นยังไงซึ่งแตกต่างที่บ้านของเธอมากที่จริงพรุ่งนี้คุณลุงนาวิกจะไปส่งแต่เด็กสาวเกรงใจ“จะรีบกลับทำไมล่ะ เอ้ะ อาทิตย์นี้พี่ไม่มีเรียนงั้นพี่ไปส่งปูลมดีกว่าจะได้ไปหาคุณย่าด้วย งั้นไปกันเถอะ” ธนาทิปมาคิดดูแล้วว่าเขาไม่มีเรียนยาวจนถึงวันศุกร์จึงคิดว่าไปนอนเล่นที่สัตหีบสักสองสามคืนน่าจะดี“ไปจริงเหรอคะ”“จริงสิเร็วเข้