บททั้งหมดของ Huli na ang Lahat, Mr. CEO: บทที่ 41 - บทที่ 50

Sandaling natahimik si Paolo, pagkatapos ay ibinalik niya ang tingin sa kanya at ngumisi nang malamig.“Kabisado mo pala lahat.”Paano niyang hindi maaalala?Lahat ng masasakit na salitang sinabi nito noon ay nakaukit sa isip niya.Inabot siya ng anim na taon bago magising sa katotohanan pero hindi pa huli ang lahat.At least, hindi niya sinayang ang buong buhay niya.Pagdating sa ospital, sumunod si Alyanna kay Paolo papunta sa silid ni Cristina.Nang makita siya ni Cristina, ngumiti ito habang bahagyang umaayos ng upo.“Paolo, ikaw pala…”Ngunit nang mapatingin ito kay Alyanna sa likuran niya, biglang natigilan ang ekspresyon nito at mahigpit na kinuyom ang kumot.Bakit isinama pa niya ang ibang babae para makita siya?Hindi pinansin ni Alyanna ang reaksyon nito. Lumapit siya at bahagyang ngumiti.“Chief Gregorio, humihingi ako ng paumanhin sa nangyari sa iyo noon.”Natigilan si Cristina.Humihingi ng tawad ang babaeng ito sa kanya?Yumuko si Alyanna nang tatlong beses. Natulala si

“Ano po?” Natigilan si Vince. “Si ate at si kuya ay maghihiwalay? Dahil ba ito sa akin?”“Hindi!” Mabilis siyang pinutol ni Eloisa. “Hindi dahil sa’yo ang paghihiwalay nila, Vince. Huwag kang mag-isip ng kung anu-ano.”Kilalang-kilala niya ang pagiging padalos-dalos ng anak niya. Kapag nalaman nito ang totoong dahilan ng hiwalayan nina Alyanna at Paolo, siguradong guguluhin nito ang “ibang babae” na naging dahilan ng hiwalayan nila.At kapag na-offend si Paolo, tiyak na walang magandang kalalabasan para sa pamilya Merced!Hindi sa wala siyang awa para kay Alyanna.Kaya lang… ang pamilya Dela Vega ang tanging pagkakataon nila para muling umangat sa buhay.Kung may dapat sisihin, iyon ay dahil wala silang sapat na yaman at kapangyarihan para suportahan ang anak…“Tama. Hindi alam ng ate mo kung gaano siya kaswerte. Noong nakapasok siya sa pamilya Dela Vega, para na siyang pinalad nang husto. Pero nagawa pa niyang makipag-away kay Paolo,” dagdag ng ama ni Vince, habang pinupuna si Alyanna

Natulog si Alyanna sa guest room kagabi at nakatulog nang mahimbing.Kinabukasan, sa oras ng almusal, nakita niya si Paolo sa hapag-kainan. Mukhang hindi ito nakatulog nang maayos; ang maputla ngunit gwapo nitong mukha ay halatang pagod.Akala niya, gaya ng dati, kusang kukunin ni Alyanna ang pagkain para kay Paolo, pero nang makita niyang wala itong reaksyon, natigilan siya.Mukhang napansin niya ang kakaibang tensyon sa pagitan ng dalawa.Nag-aaway ba sila?Isinara ni Paolo ang butones ng cuff ng kanyang manggas. Napatingin siya sa almusal sa mesa. Bigla niyang naalala na dati, tuwing natutulog siya sa Diamond Residence, maaga itong gumigising para maghanda ng almusal para sa kanya.Pero ngayon…Mukhang mas late pa siyang gumising kaysa sa kanya.Mabagal niyang kinuha ang kutsilyo at tinidor. Ngunit nang makita niyang kumakain si Alyanna na parang wala siya roon, humigpit ang kanyang labi at inis na ibinaba muli ang kubyertos.“Sir, hindi po ba masarap ang almusal?” nag-aala

“Bata?”Sumagi sa isip ni Alyanna ang imahe ni CJ. Maliban sa tungkol sa mag-inang iyon, wala na siyang ibang maisip na dahilan kung bakit ganoon kalala ang galit ni Paolo.“Nanakit ako ng isang bata?” malamig siyang tumawa. “Mr. Dela Vega, hindi ko maintindihan ang sinasabi mo.”Hinawakan ni Paolo ang kanyang pulsuhan. “Hindi ba ikaw ang bumili ng cake?”Hinila siya nito palapit nang walang ingat, kaya lalo siyang nasaktan sa pulsuhan.Sinubukang kumawala si Alyanna, namumula ang ilong dahil sa sakit. “Pinabili sa akin ni Cristina ang cake. Bumili ako, ano ngayon?”Inabot siya ulit ni Paolo at mas lalo siyang inilapit hanggang halos magdikit na sila. “Allergic si CJ sa tsokolate. Alam mo ba na muntik na siyang mamatay dahil sa cake na iyon?”Hindi na ininda ni Alyanna ang sakit sa braso niya.Natigilan siya. “Hindi sinabi sa akin ni Cristina iyon…”“Nagsisinungaling ka pa rin.”Lalong lumamig ang mga mata ni Paolo. Dahan-dahan siyang lumapit na para bang gusto siyang sakalin. “Sinabi

Hindi nagtagal ay umalis na si Paolo.Pinanood ni Cristina ang papalayong likuran niya, mahigpit ang pagkakakuyom ng kanyang mga kamay.Sinabi niya na mananatili siya para samahan ang bata!Dahil ba sa babaeng ‘yon kaya nagbago ang isip niya?Hindi. Imposible.Ang sampung taon nilang pinagsamahan ay hindi basta-basta maitatapon lang! Anim na taon pa lang siyang nawala, paano ito basta magbabago ng damdamin?Kilalang-kilala niya si Paolo.Hindi ito lalaking basta-basta iibig sa kahit sino.Pinakalma ni Cristina ang sarili. Sa isip niya, kahit ano pa ang mangyari, ang paraan ng pagprotekta ni Paolo sa kanila ng anak ay patunay na may puwesto pa rin siya sa puso nito.At ang isang “laruan” ay hindi karapat-dapat pag-aksayahan ng isip.Sa kabilang banda,Sa opisina, iniangat ni Alyanna ang laylayan ng kanyang pantalon. Puno ng pasa ang kanyang tuhod, at may marka pa ng pagkakadikit sa sahig.Biglang bumukas ang pinto. Mabilis niyang ibinaba muli ang laylayan ng pantalon.“Ate,