บททั้งหมดของ ซ่อนรัก พิกัด หอพักเดียวกัน: บทที่ 1 - บทที่ 10

เสียงแก้วเจียระไนราคาแพงกระทบกับพื้นหินอ่อนดัง เพล้ง! เศษแก้วกระจายเกลื่อนเหมือนหยาดน้ำตาที่ไม่มีวันไหลออกมาของคนในห้อง ภายในห้องทำงานหรูหราที่อบอวลไปด้วยกลิ่นไม้โอ๊กและน้ำหอมราคาแพง บรรยากาศตึงเครียดจนแทบจะหายใจไม่ออก ‘รินรดา’ ยืนตัวตรง กำหมัดแน่นจนเล็บแทบจิกเข้าเนื้อ ดวงตากลมโตที่มักจะฉายแววสดใสอยู่เสมอนั้น บัดนี้แดงระเรื่อและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด เธอกำลังจ้องมองชายวัยกลางคนตรงหน้าที่ได้ชื่อว่าเป็น ‘พ่อ’ ผู้ให้กำเนิด “แกต้องแต่งงานกับตาภพ! ฉันคุยกับผู้ใหญ่ทางโน้นเรียบร้อยแล้ว และนี่ไม่ใช่คำขอร้อง รินรดา... แต่เป็นคำสั่ง!” เสียงทรงอำนาจของ ‘คุณรังสรรค์’ นักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ชื่อดังตวาดกร้าว ใบหน้าของเขาเคร่งขรึมและเต็มไปด้วยความดุดัน สำหรับเขาแล้ว ลูกสาวเพียงคนเดียวไม่ได้ต่างอะไรจากหมากตัวสำคัญบนกระดานธุรกิจที่จะช่วยพยุงและขยายอาณาจักรของเขาให้ยิ่งใหญ่ขึ้น “ไม่ค่ะ! รินไม่แต่ง!” รินรดาสวนกลับเสียงดังอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อนในชีวิต “รินเพิ่งอยู่ปีสองเองนะคะพ่อ! และที่สำคัญ รินไม่ได้รักพี่ภพ พ่อก็รู้ว่าพี่ภพเจ้าชู้ขนาดไหน พ่อจะโยนรินเข้ากองไฟทั้งๆ ที่รู้หรอคะ!” “ความรักมันกินไ

แสงแดดยามเช้าส่องผ่านผ้าม่านสีเทาผืนบางเข้ามาแยงตา รินรดาขยับตัวตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งสรรพางค์กาย เตียงฟูกที่เธอคิดว่านุ่มในตอนแรก บัดนี้เทียบไม่ได้เลยกับเตียงนอนสั่งทำพิเศษที่คฤหาสน์ เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เห็นไม่ใช่เพดานห้องหลุยส์หรูหรา แต่เป็นเพดานปูนเปลือยที่มีคราบน้ำซึมเป็นวงกว้าง รินรดาสะดุ้งตื่นเต็มตาพลางผุดลุกขึ้นนั่ง มองซ้ายมองขวาด้วยความมึนงง ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น ที่โต๊ะคอมพิวเตอร์ข้างเตียง ร่างสูงของธันวานอนฟุบอยู่กับโต๊ะ มือข้างหนึ่งยังคงวางค้างไว้บนคีย์บอร์ด หน้าจอคอมพิวเตอร์สองจอยังคงเปิดสว่างโร่ เผยให้เห็นว่าเขาปั่นงานจนสว่างคาตาจริงๆ อย่างที่บอกไว้ รินรดามองแผ่นหลังกว้างที่ขยับขึ้นลงตามจังหวะหายใจสม่ำเสมอ ความรู้สึกขอบคุณแล่นเข้ามาในใจ เธอก้าวลงจากเตียงอย่างแผ่วเบาเพื่อไม่ให้เขาตื่น แอบมองใบหน้ายามหลับของรุ่นน้องห้องข้างๆ ชัดๆ... เวลาหลับแบบนี้เขาดูไม่มีพิษมีภัย และดูเด็กกว่าตอนที่พูดจายั่วโมโหเธอเมื่อคืนตั้งเยอะ เธอกลับไปที่ห้อง 309 ของตัวเอง โชคดีที่กระแสไฟกลับมาใช้งานได้ตามปกติแล้ว พัดลมสีเขียวเริ่มหมุนส่ายไปมา รินรดา

บรรยากาศยามบ่ายแก่ของวันอาทิตย์อบอ้าวเสียจนแทบจะหายใจไม่ออก ท้องฟ้าเหนือมหาวิทยาลัยและชุมชนโดยรอบกลายเป็นสีเทาทะมึน กลุ่มเมฆฝนก้อนมหึมาตั้งเค้าลอยต่ำลงมาคล้ายกับจะกดทับตึกรามบ้านช่องให้จมลงไปในแผ่นดิน ลมกระโชกแรงพัดเอาเศษใบไม้และถุงพลาสติกปลิวว่อนไปตามท้องถนน เสียงฟ้าร้องครืนคราวดังเตือนอยู่เป็นระยะจากที่ไกลๆ เป็นสัญญาณเตือนว่าพายุฤดูร้อนกำลังจะมาเยือนในอีกไม่ช้า ภายในร้าน Summer Cafe รินรดากำลังใช้ผ้าสะอาดเช็ดทำความสะอาดโต๊ะไม้ตัวสุดท้ายหลังจากลูกค้าคนล่าสุดเพิ่งเช็คบิลและรีบกลับบ้านไปเพื่อหนีฝน เม็ดเหงื่อผุดพรายอยู่ตามไรผมและดวงหน้าหวานอันเนื่องมาจากเครื่องปรับอากาศในร้านเริ่มสู้กับความร้อนชื้นภายนอกไม่ไหว เธอยกมือขึ้นปาดเหงื่อพลางมองออกไปนอกกระจกบานใหญ่ของร้านด้วยความกังวล “พี่รินครับ ฝนตั้งเค้าหนักขนาดนี้ วันนี้เราปิดร้านเร็วกว่าปกติครึ่งชั่วโมงดีกว่า พี่พิมพ์เจ้าของร้านเพิ่งไลน์มาบอกว่าให้ล็อกร้านได้เลย เดี๋ยวน้ำท่วมซอยจะกลับลำบาก” เสียงทุ้มอันคุ้นเคยของธันวาดังขึ้นจากหลังเคาน์เตอร์ ชายหนุ่มอยู่ในชุดพนักงานผ้ากันเปื้อนสีน้ำตาลเข้ม เขากำลังจัดการเทกากกาแฟลงถังขยะและล้างอุปกรณ

แม้ทั้งคู่จะเปิดใจให้กันแล้ว แต่รินรดายังไม่กล้าเรียกความสัมพันธ์นี้ว่า “แฟน” อย่างเต็มปาก เพราะอุปสรรคจากครอบครัวยังคงเป็นกำแพงใหญ่ในใจของเธอ ความอบอุ่นที่ทิ้งไว้บนฝ่ามือในบ่ายวันนั้นยังคงไม่จางหายไปไหน แม้เหตุการณ์ระทึกขวัญชวนหัวใจวายกับ ‘ภพ’ คู่หมั้นหนุ่มไฮโซจะผ่านพ้นไปแล้วหลายชั่วโมง ทว่าบรรยากาศรอบตัวของรินรดาและธันวากลับแปรเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันไม่ใช่ความรู้สึกตึงเครียด อึดอัด หรือเต็มไปด้วยความระแวงเหมือนในตอนแรกเริ่ม ทว่ามันคือความรู้สึก ‘มวลความรู้สึก’ ชวนขัดเขินในทุก ๆ ย่างก้าวที่อยู่ใกล้กัน เวลาล่วงเลยมาจนถึงช่วงสี่ทุ่มเศษ ไฟทางเดินของหอพักอุดมสุขชั้นสามยังคงกะพริบถี่ ๆ ส่งเสียงวิ้ง ๆ น่ารำคาญใจเช่นเดิม รินรดาเดินลากขาด้วยความเหนื่อยล้าจากการทำงานพาร์ทไทม์มาตลอดทั้งวัน ก่อนจะหยุดยืนอยู่หน้าห้อง 309 ของตัวเองในมือถือถุงพลาสติกใส่กล่องข้าวผัดกะเพราไข่ดาวสองกล่องที่เธออาสาเป็นคนจ่ายเพื่อเลี้ยงตอบแทนธันวา “พี่ริน...” เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังขึ้นจากทางด้านหลัง รินรดาสะดุ้งน้อย ๆ ก่อนจะหันกลับไปมอง ธันวายืนอยู่ตรงหน้าห้อง 308 ของเขา ชายหนุ่มเพิ่งอาบน้ำเสร็จใหม่ ๆ เส้น

คฤหาสน์อัครเดชากุลยังคงใหญ่โต สง่างาม และเย็นเยียบเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน ทว่าสำหรับรินรดาแล้ว การได้กลับมาเหยียบสถานที่แห่งนี้อีกครั้งในฐานะ ‘เชลย’ ของความถูกต้องทางธุรกิจ ไม่ต่างอะไรกับการถูกจับโยนกลับเข้ามาในห้องขังใต้ดินที่มืดมิดที่สุดหนึ่งสัปดาห์เต็มแล้วที่เธอถูกกักบริเวณให้อยู่แต่ภายในอาณาเขตของบ้าน โทรศัพท์มือถือเครื่องเดิมถูกพ่อริบไป และถูกทดแทนด้วยเครื่องใหม่ที่มีระบบติดตามตัวและจำกัดเบอร์โทรเข้าออก บัญชีธนาคารทุกเล่มถูกควบคุมโดยฝั่งเลขาฯ ของพ่ออย่างเบ็ดเสร็จ ทุกฝีเก้าของเธอจะมีสาวใช้และคนขับรถคอยเดินตามประกบราวกับเงาตามตัวรินรดานั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้หวายสีขาวตรงระเบียงห้องนอนหรูหราของตัวเอง สายตาทอดมองออกไปภายนอกอย่างไร้จุดหมาย เบื้องหน้าคือสวนหย่อมสไตล์อังกฤษที่ตัดแต่งอย่างประณีตงดงาม มีน้ำพุหินอ่อนพ่นสายน้ำเป็นสายสะท้อนแสงแดดวิบวับ... ทุกอย่างช่างสมบูรณ์แบบ ทว่าหัวใจของเธอกลับแห้งผากและว่างเปล่าจนน่าใจหายในหัวของเธอมีแต่ภาพใบหน้าคมคายของธันวา ภาพรอยยิ้มกวนๆ ที่มุมปาก เสียงทุ้มต่ำที่คอยปลอบประโลมเธอในคืนวันฝนตก และสัมผัสอุ่นวาบของจูบแรกในห้องเช่ารูหนูแห่งนั้น“ตอนนี้เธอจะ