ณ สนามบินนานาชาติญี่ปุ่น | 09:30 น.ฉันนั่งละเมียดข้าวในจานอย่างสบายใจ ตรงกันข้ามกับเสี่ยดาร์กที่จิบกาแฟดำและกินแค่ไข่ลวก เพราะเมื่อคืนเสี่ยใช้พลังงานไปกับการ "จัดน้องอุ้ม" หนักหน่วงทั้งคืนจนแทบไม่ได้พัก“เสี่ย...”“อะไร”“เสี่ยไม่กลับไปไทยพร้อมกับฉันจริงๆ เหรอ?”“อาทิตย์หน้าโน่นกูถึงจะกลับ... ทำไม? ติดใจกูรึไงถึงอยากให้กูกลับด้วย” เสี่ยดาร์กยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจร้อนๆ เป่ารดข้างแก้ม ฉันผลักหน้าเขาออกห่างทันที“ฉันแค่ถามเฉยๆ เผื่อจะให้เสี่ยช่วยเล่นละครเป็นผัวฉันอีกสัก 3-4 ฉาก”“มึงไม่กลัวผัวมึงยิงกบาลมึงรึไง?” เสี่ยดาร์กเลิกคิ้วถาม“ไม่กลัวหรอก เพราะคนที่จะโดนยิงก็คือเสี่ยนั่นแหละ ฮ่าๆ” ฉันหัวเราะร่า คนอย่างน้องจูนน่ะเหรอจะกลัวอำนาจมืด? ยิ่งท้าทาย ยิ่งสนุก!“กวนตีน...” เสี่ยพึมพำ “สรุปว่าเสี่ยจะขออะไรฉันเหรอ เสี่ยยังไม่บอกฉันเลยนะ”“ยังคิดไม่ออก... เดี๋ยวคิดออกเมื่อไหร่ มึงเตรียมตัวไว้ให้ดีเถอะ” ฉันแลบลิ้นใส่เสี่ยก่อนจะตักข้าวคำโตเข้าปาก“อยากโดนลงลิ้นเหรอ ถึงได้แลบลิ้นใส่กู?”“นะหน้าทองเหรอเสี่ย? ลงเป็นด้วยเหรอเอาสิ! ผู้ชายจะได้รักได้หลงฉัน เอาแบบหลงหัวปักจิมิจนถอนไม่ขึ้นเลยนะ”
Last Updated : 2026-07-02
