Todos los capítulos de My Husband is a Babymaker: Bound by Contract Torn by Heart: Capítulo 1 - Capítulo 10

Napakamot si Ramil sa ulo, tila may bigat sa isip na hindi niya madaling maipaliwanag.Bilang isang biyudo, sanay siyang magtimpi, sanay siyang kumapit sa dignidad kahit sa gitna ng kahirapan. Hindi niya kailanman inisip na darating ang araw na ang pagiging “kasambahay” niya ay aabot sa ganitong klaseng usapan.Dumating siya sa bahay nina Vina at Frank dahil sa utang na loob.Utang na loob na mula sa isang gabing muntik nang maging trahedya—ang gabing iniligtas niya si Frank mula sa mga armadong salarin.Kaya ngayon, kahit gaano pa ito kabigat sa kanyang dibdib, nananatili siyang nakatayo sa harap ng mga amo, magalang, maingat, at may halong kaba.“Opo, alam ko naman ang lugar ko, Sir. Isa lang akong kasambahay sa bahay na ito. Ang trabaho ko ay maglinis at magbantay ng bahay ninyo. Kaya parang ang hirap paniwalaan na pinapagawa ninyo sa akin ang bagay na iyon kay Ma’am Vina. Hindi kaya siya mandiri sa akin? Sanay siyang kasama si Sir Frank na guwapo at makinis, tapos bigla akong papa

Sa wakas, tuluyang nagsara ang pinto.Isang tunog na tila pumutol sa huling hibla ng pag-asa ni Vina na maaari pa itong bawiin o pigilan.Ito ang huling sandali na nasilayan niya ang mukha ng kanyang asawa bago tuluyang naiwan sa loob ng kuwartong iyon kasama ang isang lalaking hindi niya kailanman inakalang darating sa ganitong sitwasyon.Humugot siya ng malalim na hininga.Isa.Dalawa.Parang sinusubukang ipunin ang lakas na unti-unti nang nawawala.Sa loob-loob niya, mariing tumututol ang kanyang isip.Ayaw niya.Hindi ito tama.Hindi ito siya.Ngunit sa kabila ng lahat, mas matimbang pa rin ang pagmamahal niya sa kanyang asawa.Ang pagmamahal na iyon ang nagtulak sa kanya na lumampas sa sariling hangganan.Kaya kahit labag sa kanyang kalooban, kahit parang kinakalaban niya ang sarili niyang pagkatao, ginawa niya ang isang bagay na hindi niya kailanman inakalang magagawa niya.Ang manatili sa iisang silid kasama ang kasambahay.Ang makipaglapit sa isang lalaki na hindi niya dapat t

Hindi namalayan ni Vina kung gaano na siya katagal na nakasandal sa dibdib ni Ramil.Sa gitna ng katahimikang bumabalot sa silid, tila huminto ang lahat ng ingay ng mundo—ang mga problema, ang mga obligasyon, ang mabibigat na salitang matagal nang nakasabit sa kanyang isip. Ang tanging nanatili ay ang mabagal na tibok ng kanyang paghinga at ang hindi maipaliwanag na ginhawang unti-unting pumipigil sa kanyang mga iniisip na gumalaw.Nakapikit siya.At sa likod ng kanyang talukap, tila may isang sandaling pinahintulutan niyang hindi maging “Vina” na may mga responsibilidad, hindi “Vina” na laging kailangang kontrolado ang lahat—kundi isang taong pagod lamang, na sa wakas ay nakahinga rin.Ngunit ang ganitong katahimikan ay hindi kailanman pangmatagalan.Nang tuluyan siyang matauhan, para siyang binuhusan ng malamig na tubig.Mabilis siyang napaatras.Agad niyang iniwas ang tingin, parang natakot sa sarili niyang sandaling kahinaan.“Pa-pasensya na,” mahina niyang sabi. “Hindi ko sinadya

Bumuka ang mga labi ni Vina.Hindi niya namalayang napahigpit ang kanyang paghinga habang nakatitig sa nangyayari sa kanyang harapan.Nanlaki ang kanyang mga mata.Para bang tumangging tanggapin ng kanyang isip ang realidad na unti-unting lumalatag sa mismong harapan niya.Isa-isang bumagsak sa sahig ang elegante niyang kasuotan.Mahinang tunog lamang iyon.Ngunit sa kanyang pandinig, para iyong isang bagay na tuluyang nababasag.Hindi lamang tela ang tila bumibitaw.Kasabay nitong nahuhulog ang mga depensang matagal niyang itinayo.Ang kontrol.Ang pride.Ang mga paniniwalang buong buhay niyang pinanghawakan upang manatiling matatag.Isa-isa silang naglalaho.At wala siyang magawa kundi panoorin.Nanatili siyang nakatayo.Hindi gumagalaw.Hindi nagsasalita.Nanginginig.Ngunit hindi dahil sa lamig.Ang silid ay sapat na mainit.Ang nanginginig sa kanya ay ang bigat ng sitwasyong hindi niya na matakasan.Para siyang nakatayo sa gilid ng bangin.Isang hakbang na lamang.At wala nang ba

Matapos marinig ang hiling ng kanyang amo, bahagyang nagbago ang ekspresyon ni Ramil.May kung anong kislap na dumaan sa kanyang amga mata bago siya muling naging kalmado.Hindi siya agad nagmadali.Bagkus, maingat niyang inayos ang kanyang ritmo, pinipiling dahan-dahang dagdagan ang bilis sa halip na biglain ang babae.Ayaw niyang maging pabigla-bigla.Sa kabila ng lahat, alam niyang hindi sanay si Vina sa sitwasyong ito.“Paano ito, maam?” mahinahon niyang tanong. “Kulang pa ba sa bilis?”May pag-aalangan sa kanyang tinig.Hindi dahil kulang siya sa kumpiyansa, kundi dahil ayaw niyang masaktan ang babaeng nasa kanyang harapan.Samantala, mabilis na ang tibok ng puso ni Vina.Pakiramdam niya ay tila umiikot ang buong mundo sa bawat segundo ng gabing iyon.“Oo, ganyan,” sagot niya habang pilit na pinapakalma ang sarili. “Pero parang mas maganda kung mas mabilis nang kaunti.”Napangiti nang bahagya si Ramil.“Kung ganoon,” sabi niya, “susundin ko ang gusto mo, maam.”At ginawa nga niya