เวลาผ่านไปราวกับจะเล่นตลกกับโชคชะตา บาดแผลจากเหตุการณ์ในสตูดิโอลับเริ่มทิ้งร่องรอยไว้ในใจของไอรีน แม้ร่างกายจะฟื้นฟูแต่ความหวาดระแวงยังคงเกาะกินจิตวิญญาณ ความสัมพันธ์กับคิรินกลายเป็นดั่งพันธนาการที่มองไม่เห็น แต่ในขณะเดียวกัน ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยที่เธอต้องก้าวเข้าไปเผชิญในฐานะนักศึกษาปีที่สองก็เริ่มขึ้นเช้าวันเปิดเทอม ไอรีนพยายามแต่งหน้าเพื่อกลบความอ่อนล้าใต้ดวงตา เธอสวมชุดนักศึกษาที่รีดจนเรียบกริบ แม้จะยังรู้สึกขยาดกับโลกภายนอก แต่เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องทำตัวให้ปกติที่สุดเพื่อไม่ให้พ่อแม่หรือพี่ชายต้องสงสัย"ไอรีนลูก วันนี้หนูให้พี่เอกไปส่งดีกว่านะ ลูกดูยังไม่ค่อยสบายเลย" เสียงมารดาเอ่ยถามขณะจัดโต๊ะอาหาร"ไม่เป็นไรค่ะคุณแม่ ไอรีนอยากลองนั่งรถไฟฟ้าไปเองบ้าง จะได้ฝึกดูแลตัวเองค่ะ" เธอตอบเสียงเรียบ พยายามไม่สบตาเพราะกลัวว่าความลับที่ซ่อนอยู่ในแววตาจะถูกจับได้เมื่อมาถึงมหาวิทยาลัย บรรยากาศความวุ่นวายของการเปิดเทอมทำให้ไอรีนรู้สึกหายใจโล่งขึ้นบ้าง เธอเดินผ่านกลุ่มนักศึกษาที่จับกลุ่มคุยกันเรื่องการลงทะเบียนและข่าวคราวของมหาลัยฯ กระทั่งเธอเดินมาถึงหน้าตึกคณะบริหารธุรกิจ ที่ซึ่ง
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
