บททั้งหมดของ NC25+ ร่านรักประธานร้าย: บทที่ 11 - บทที่ 20

ความเงียบสงัดภายในห้องโดยสารของรถตู้หรูหราที่ติดฟิล์มดำทึบสนิทบวกกับเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างแผ่วเบา ยิ่งทำให้เสียงลมหายใจหอบกระเส่าของริสาสงบลงได้ยาก เสียงลมหายใจของเธอดังสะท้อนชัดเจนจนน่าอัปยศ เมื่อฝ่ามือหนาของภคินที่เพิ่งชักรูดถอนออกไปดื้อๆ ทิ้งรอยคราบน้ำหวานเหนียวข้นให้เปรอะเปื้อนอยู่บนเรียวขาขาวผ่องอารมณ์วาบหวามที่ถูกปลุกเร้าจนพุ่งทะยานสู่ขีดสุดแต่กลับถูกตัดตอนลงกะทันหัน ส่งผลให้ร่างกายส่วนลึกของเลขาสาวประท้วงด้วยอาการสั่นระริกและตอดขยับตุบๆ อย่างทรมาน สายตาคมกริบของประธานหนุ่มจดจ้องมองใบหน้าหวานที่ขึ้นริ้วแดงระเรื่อและดวงตาฉ่ำปรือปรอยของเธอด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน พึงพอใจที่เห็นเธอตกเป็นทาสของตัณหาอย่างสมบูรณ์แบบความต้องการอันรุนแรงที่ตีตื้นขึ้นมาทลายสิ้นซึ่งความเขินอายและศีลธรรมอันดีงามในใจของริสาจนหมดสิ้น หญิงสาวไม่สามารถทนรองรับความทรมานจากการอารมณ์ค้างที่เขาจงใจกลั่นแกล้งได้อีกต่อไป นัยน์ตาคู่สวยวาวโรจน์ไปด้วยไฟราคะ เธอขยับกายอวบอิ่มเลื่อนตัวเข้าหาเขาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะยกเรียวขาคู่สวยขึ้นคร่อมทับสะโพกสอบแล้วขยับขึ้นไปนั่งแหมะอยู่บนตักกว้างของภคินอย่างจงใจ"พี่คิน ช่วยร

หลายวันต่อมา ณ โรงพยาบาลเอกชนชื่อดังใจกลางเมืองบรรยากาศภายในห้องพักฟื้นผู้ป่วยวีไอพีเงียบสงบ แสงแดดอุ่นช่วงสายส่องผ่านม่านสีอ่อนเข้ามาสะท้อนร่างของเด็กชายวัยสิบขวบตัวเล็กซูบผอมที่กำลังนอนหลับใหลอยู่บนเตียงคนไข้"น้องทีม" น้องชายเพียงคนเดียวของริสากำลังอยู่ในช่วงเตรียมตัวขั้นสุดท้ายเพื่อเข้ารับการผ่าตัดเปลี่ยนลิ้นหัวใจในอีกสามวันข้างหน้า การผ่าตัดใหญ่ระดับนี้ต้องใช้เวลาเตรียมความพร้อมของร่างกายล่วงหน้าเกือบสัปดาห์ ทั้งการตรวจเลือด เช็กระบบทางเดินหายใจ และควบคุมความดันอย่างเข้มงวดเพื่อป้องกันไม่ให้เกิดภาวะแทรกซ้อนในระหว่างที่อยู่บนเตียงผ่าตัด ดังนั้นแม่ของริสาจึงต้องมาดูแลบุตรชายอย่างใกล้ชิด โดยมีริสามาคอยช่วยดูแลในวันที่เธอหยุดงานเสียงเคาะประตูดังขึ้น จากนั้นประตูก็ถูกผลักเปิดออกช้าๆ หญิงวัยกลางคนที่มีใบหน้าซูบเซียวจากการอดนอนเฝ้าไข้มาหลายคืนเงยหน้าขึ้นมองด้วยสีหน้าประหลาดใจ เมื่อคนที่เข้ามาเยี่ยมไข้นั้นเธอไม่คุ้นเคยเลยสักนิด"คุณคือ..."ภคินยิ้มพร้อมกับยกมือไหว้ "ผมภคินครับคุณแม่ จำผมได้หรือเปล่าครับ"หญิงวัยกลางคนกะพริบตาถี่ ๆ จากนั้นเธอก็เบิกตากว้าง เมื่อจำได้ว่าเขาคือใครภคินอดีตแ

โต๊ะที่เจตน์จองให้ครอบครัวอยู่ด้านนอกติดกับริมน้ำเจ้าพระยา ที่มองเห็นพระอาทิตย์กำลังตกดินสวยเป็นอย่างยิ่ง แต่กลับไม่ทำให้อารมณ์ของริสาดีขึ้นมาได้เลย เพราะตั้งแต่มานั่งรับประทานอาหารพร้อมหน้าพร้อมตากับครอบครัวของเจตน์มาได้ราวชั่วโมงกว่าแล้ว สิ่งที่เธอได้ยินมีเพียงเรื่องกดดันให้เธออ่านหนังสือเพื่อสมัครสอบ ก.พ. และดูแคลนอาชีพเลขาที่เป็นเพียงพนักงานบริษัทที่ยังไม่ผ่านการบรรจุของเธอว่าเป็นอาชีพที่ไม่มั่นคง และไม่มีเกียรติพวกเขายังพยายามถามว่าเธอได้เงินเดือนเท่าไหร่ ทว่าเธอกับรู้สึกอึดอัดและไม่ได้ตอบไป เพียงแต่บอกว่า ก็เริ่มต้นทั่วไปเหมือนพนักงานใหม่ แต่เธออยู่บริษัทใหญ่ อนาคตของเธอต้องดีแน่นอน“บริษัทใหญ่แค่ไหน ถ้าเป็นเอกชนเขาก็จ้างออกเมื่อไหร่ก็ได้นะริสา” น้าสาวของเจตน์เอ่ยขึ้น “เจตน์เขาอยู่กระทรวงการต่างประเทศ อนาคตต้องไปไกล ถ้าคู่หมั้นยังเป็นแค่ลูกจ้างชั่วคราว ชีวิตขึ้นอยู่กับอารมณ์นายทุน มันจะไปส่งเสริมกันได้ยังไง น้าถึงบอกให้รีบหาที่ติวสอบ ก.พ. ปีนี้สอบไม่ทันปีหน้าก็ไปสมัครสอบซะ”“ใช่จ้ะริสา แม่เห็นด้วยกับน้านะ” แม่ของเจตน์พูดสมทบ “แม่คุยกับผู้ใหญ่ในกระทรวงไว้ให้แล้ว ช่วงนี้กำลังจะเปิ

แสงสว่างตอนเช้าส่องผ่านกระจกบานใหญ่ของคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมืองเข้ามาสะท้อนร่างสองร่างบนเตียงกว้าง ริสาลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกระบมไปทั้งตัว หญิงสาวขยับตัวพยายามจะลุกออกจากอ้อมแขนแกร่งเพื่อไปอาบน้ำ ทว่าความเคลื่อนไหวเพียงนิดกลับปลุกสัญชาตญาณดิบของชายหนุ่มให้ตื่นขึ้นภคินลืมตาขึ้น ขยับรอยยิ้มที่มุมปากก่อนจะออกแรงพลิกกายกดร่างบางของเลขาสาวให้จมลงกับผืนเตียงนุ่ม ร่างกายกำยำเปลือยเปล่าทาบทับลงมาจนริสาขยับตัวไม่ได้“จะรีบไปไหนริสา”“ริสาจะไปอาบน้ำค่ะพี่คิน ปล่อยก่อน” “ค่อยอาบด้วยกัน พี่ขอกินอีกรอบก่อนแล้วกัน” “ยังจะเอาอีกเหรอคะ เมื่อคืนก็ทั้งคืนแล้วนะริสากลัว ท้องขึ้นมาจะทำไง” “พี่รู้ว่าเธอกินยาคุม ไม่ท้องหรอก และหากท้อง ก็แค่เลี้ยง ลูกคนเดียวพี่เลี้ยงได้สบาย ไม่มีปัญหา ริสามีลูกให้พี่สักคนก็ดีนะ” "ใครเขาจะมีลูกให้พี่กันคะ พูดไปเรื่อย ริสากับพี่เป็นอะไรกัน""ก็เป็นคู่นอนไง"ภคินมองเธอดวงตากระหาย ริสารู้สึกเสียใจอยู่บ้างแต่ก็คิดอย่างรวดเร็วว่าเธอกำลังวาดฝันอะไรอยู่ หึ เขาก็แค่พูดเล่นเท่านั้น"มาจุบหน่อย"ริสาถอนหายใจยาวกับความบ้าอำนาจของเขา แต่สุดท้ายก็อ้าปากรับจูบอันหนักหน่วงของชา

เจตน์หักพวงมาลัยรถยนต์เข้าจอดข้างกำแพงบ้านพักของริสาอย่างรีบร้อน ความโกรธระคนระแวงที่สะสมมาตั้งแต่ช่วงบ่ายแผดเผาจนใจของเขาแทบไหม้ ชายหนุ่มก้าวลงจากรถ กระแทกประตูเสียงดัง ก่อนจะสาวเท้าดิ่งตรงไปยังประตูรั้วเหล็กหน้าบ้าน มือหนายกขึ้นเขย่ากลอนประตูเสียงดังแกรก ทว่าความเงียบงันและแม่กุญแจเหล็กตัวใหญ่ที่คล้องล็อกโซ่จากทางด้านนอก เป็นหลักฐานชัดเจนว่าไม่มีใครอยู่บ้าน"ริสา เธออยู่ไหนกันแน่!"เจตน์ยืนกำหมัดแน่น ดวงตาคู่คมจ้องมองเข้าไปในตัวบ้านด้วยความดุดัน ในใจของเขาปักใจเชื่อไปแล้วว่าคู่หมั้นสาวแอบซุกซ่อนชายชู้เอาไว้ในบ้าน ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกพยายามกักเก็บอารมณ์พลุ่งพล่าน มือหนาล้วงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดต่อสายหาคู่หมั้นสาวอีกครั้งอย่างไม่ยอมลดละ เสียงสัญญาณรอสายดังอยู่ไม่กี่ครั้ง ในที่สุดริสาก็กดรับสาย“ทำไมเมื่อกี้ไม่รับสายริสา อยู่กับใคร สารภาพมาให้หมดเลยนะ” เจตน์กรอกเสียงเข้มตะคอกใส่ปลายสายทันทีด้วยความเดือดดาล“เจตน์ ฟังริสาก่อนค่ะ เมื่อกี้ที่ริสาไม่ได้รับสายเพราะแม่โทรมาบอกว่าอยู่ ๆ น้องทีมก็อาการทรุดหนัก ริสาเลยต้องรีบวิ่งมาโรงพยาบาล ตอนนี้น้องอยู่ในห้องฉุกเฉิน แผนกวิกฤติค่ะเจตน