All Chapters of She Didn't Know He Noticed: Chapter 11 - Chapter 20

The next morning, I woke up with a strange calmness in my chest. Yung tipo ng katahimikan na hindi dahil payapa ka… pero dahil alam mong nanalo ka kahit walang nakakaalam pa.And true enough.Pagdating ko sa campus, the air felt different.Parang may nagbabagang balita na hindi pa nasasabi nang malakas pero ramdam mo na sa ambiance. In the hallways, sa cafeteria, sa garden, I could hear scattered whispers, excited laughs, gasps.“Girl, can you believe it? May napili na agad?” “As in? Kahapon lang in-announce ah.” “Sobrang bilis naman…” “Siguro obvious na kasi.” “I mean… sino pa ba ‘di ba?”Rumors. Speculation. Confusion.And one particular name was floating everywhere—kasing gaan ng hangin pero kasing lakas ng kulog.“Sophie.”I didn’t even have to look around to know she was coming.But the students did. All eyes turned to the entrance. And there she was.Sophie Laurent—the queen bee of this academic hive—strutting inside the building like the entire world was her runway. Ang taa

Hindi ko pa rin ma-gets.Hanggang ngayon, habang nakatayo ako sa gitna ng birthday party ni Sophie, hindi ko pa rin matukoy kung inimbitahan niya ako dahil mabait siya, o dahil gusto niyang ipamukha sa akin na kaya niyang makuha ang lahat ng gusto niya.People. Love. Attention. Opportunities. Everything.I stood there, holding my drink, pretending to blend in while my mind raced. Laughter echoed around me. The lights were warm, flattering. Everyone looked happy—too happy, parang walang bahid ng problema sa mundo.Pero ako? Para akong nasa gitna ng entablado na walang script.After Sevi sang, hindi ko agad ibinaba ang tingin ko.I couldn’t.Parang may humawak sa dibdib ko—mahigpit pero hindi masakit. Just… intense. His voice was still echoing inside my head, each lyric sinking somewhere deeper than I wanted it to.Then his eyes found mine. Diretso. Hindi nagduda. Hindi naghanap ng iba. Sa akin.I swallowed hard. Bigla akong nahiya sa sarili ko—sa kung paano ako nakatitig, sa kung paano

May mga bagay na hindi nawawala kahit gaano mo piliting kalimutan. Gaya ng scholarship na dapat sa akin.Kahit ilang araw na ang lumipas mula noong incident, kahit nagbago na ang tingin ng mga tao sa akin, kahit tahimik na ulit ang campus—may isang bagay na paulit-ulit na bumabalik sa isip ko, parang sirang plaka na ayaw tumigil.Yung email.“Good day! We regret to inform you—” Hindi ko na binasa yung kasunod. Hindi ko kailangan.Alam ko na kung anong itsura ng rejection. Ilang beses ko na ’yang nakita sa buhay ko, iba-iba lang ang font.Ang masakit? Hindi ako basta natalo. Inagawan ako.That scholarship was supposed to be mine. Grades, portfolio, recommendations—I checked every box. Pinaghirapan ko ’yon. Pinuyat ko ’yon. Iniyakan ko ’yon. Pero napunta sa kanya. Kay Sophie.Student Council President. Campus sweetheart. The girl who “needed it more.” The girl who “represented the university better.”Funny how merit suddenly becomes flexible when the right face is attached to it.Habang

Pagkatapos ng rehearsals, pakiramdam ko parang binugbog yung katawan ko. Hindi physically, pero emotionally. Ang daming kailangan isipin. Ang daming kailangang iproseso. Ang daming mukha, mata, at alaala na pilit bumabalik kahit ayaw mo na.I was sitting sa gilid ng auditorium stage, nakayuko, nag-aayos ng bag ko, when I smelled something familiar.Fried chicken.Napatingin ako agad.“Please tell me hindi guni-guni ’to,” sabi ko bago pa man ako tuluyang tumingin sa direksyon ng amoy.“Totoo ’yan,” sagot ng pamilyar na boses. “Hindi ka pa naman baliw. At saka gutom ka lang.”Sevi.Nakatayo siya malapit sa aisle, may hawak na paper bag na halatang galing sa fast food. Dalawang drinks. May maliit pang supot ng fries.My face lit up without permission.“Sevi,” sabi ko, tumayo agad.“I thought of buying you food. Didn’t know what to get first but, I knew that you’d like fried chicken,” he said shyly.It was very sweet of him thinking of me. Kahit na may hindi pagkakaunawaan kami, nagkakaba

Pagpasok ko pa lang sa campus, ramdam ko na agad. Yung bigat sa hangin. Yung paraan ng mga tingin ng tao. Hindi na curious, hindi na impressed, kundi mapanghusga.Stares are not new to me. Since nagbago ako, nasanay na akong pag-usapan. Pero ngayon, iba. Hindi ito yung “wow, ang ganda niya” na bulong. Ito yung “siya ’yun” na may kasamang kunot-noo, buntong-hininga, at mga salitang hindi na kailangang marinig para masaktan.“Si Diane ’yan ’di ba?” “Grabe, ang kapal ng mukha.” “Feeling victim pa rin.” “Ginawa niya ’yun para makaganti kay Ryan, for sure.”I tightened my grip on my bag strap and kept walking. Hindi ako tumigil. Mas lalo akong hindi ako lumingon. Hindi ko obligasyon and magpaliwanag para lang maiba ang pag-iisip nila sa akin. They think what they want. Besides, if I explain myself, they would think that I'm being defensive. Kung tutuusin, kaya kong sumagot. Kaya kong ipagtanggol ang sarili ko. Pero pagod na ako sa pagtatanggol ng isang katotohanang ayaw namang pakinggan