สามวันต่อมาครบกำหนดที่ชนากานต์จะได้ออกจากโรงพยาบาล หลังจากเข้ารับการรักษาตัวนานกว่าห้าวัน ภายในห้องพักผู้ป่วยพิเศษในช่วงสายของวัน ร่างบางกำลังนั่งอยู่บนเตียงด้วยท่าทางเรียบร้อย กระเป๋าเสื้อผ้าใบเล็กถูกจัดวางไว้ข้างตัวอย่างดี จะเหลือก็แค่เพียงรอใครบางคนรับกลับบ้านตามที่ได้สัญญาเอาไว้ตากลมก้มมองนาฬิกาข้อมือครั้งแล้วครั้งเล่า ก็ยังไร้ซึ่งเงาของเขาคนนั้น ตอนนี้เธอก็ทำได้เพียงแค่รอ รอ แล้วก็รอ แต่จนแล้วจนเล่าเขาก็ยังไม่มาสักทีก่อนจะคิดอะไรไปไกล เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสองครั้ง และไม่กี่วินาทีถัดมาบานประตูก็ถูกเปิดออก พร้อมกับร่างสูงในชุดกราวด์สีขาวที่คุ้นตาก้าวเข้ามารอยยิ้มอบอุ่นของชายหนุ่มเรียกให้เธอยิ้มตอบอย่างอัตโนมัติ“สวัสดีค่ะพี่แทน”“สวัสดีครับ น้องพรีนรอพี่ภัคอยู่ใช่ไหมครับ”ชนากานต์พยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะเลิกคิ้วเล็กน้อยอย่างแปลกใจ“ใช่ค่ะ พี่แทนรู้ได้ยังไงคะ?”“พี่ภัคโทรมาบอกพี่น่ะ ว่าติดประชุมด่วนอาจมารับช้า เลยขอให้พี่ช่วยไปส่งน้องพรีนที่บ้านก่อน”“...ติดประชุมเหรอคะ?”ชนากานต์เอ่ยถามเพื่อความแน่ใจ เธอยังจำได้เป็นอย่างดีว่าเมื่อวานเขาพูดเองว่าเคลียร์งานที่บริษัทเสร็จหมดแล้ว แล
Read more