Semua Bab พันธะรักเร้นกาย: Bab 11 - Bab 20

เมื่อแสงอาทิตย์ยามเย็นทอดเงายาวพาดผ่านลานบ้าน ลุงเกา ช่างไม้ประจำหมู่บ้านเดินเข้ามาพร้อมกับหิ้วย่ามใส่เครื่องมือช่างเข้ามา"อาเหยียน ลุงเอาของมาคืน"อาเหยียนที่ยังอารมณ์กระอักกระอ่วนค้างจากป้าเจี่ยตั้งแต่ช่วงเช้าเดินออกมาดู ขณะเดินออกมาเขาเหมือนหายใจได้สะดวกขึ้น"ท่านลุงเกา""ขอบใจมากนะ งานไม้เสร็จแล้ว ถ้ามีงานไม่หนักมากลุงจะรับไว้ให้"ลุงเกาพูดอย่างอารมณ์ดี"ขอบคุณท่านลุงขอรับ เกรงใจแล้ว"อาเหยียนเอ่ยเสียงแผ่ว ลุงเกาโบกไม้โบกมือ"คนกันเอง อย่าเกรงใจเลย แค่เจ้าให้ยืมเครื่องมือพวกนี้ลุงก็ดีใจ ลุงต่างหากต้องเกรงใจ"เขาพูดพลางล้วงเหรียญออกมาจากถุงยื่นให้"นี่เป็นค่าเช่า รับไว้เถิด"อาเหยียนยกมือห้ามไม่ต้องการรับเงินใด ๆ"ท่านลุงเก็บไว้เถิดขอรับ""ไม่ได้ ๆ ลุงยืมสองครั้งแล้วย่อมต้องให้ค่าเช่าบ้าง จะยืมเฉย ๆ ได้อย่างไร รับไว้เถอะลุงจะได้สบายใจ"ลุงเกายัดเหรียญใส่มืออาเหยียนกุมไว้แน่นไม่ให้เขาปฏิเสธ"เช่นนั้น รอสักครู่นะขอรับ"เขาเดินไปหยิบพุทราตากแห้งใส่ห่อมาให้"ข้ามีพุทราแห้ง ต้มทำอาหารหรือต้มกินบำรุงกำลังได้ ท่านลุงทำงานหนักจะได้แก้ความอ่อนล้า"ลุงเกามองอย่างเกรงใจ"แต่...เจ้าก็ป่วยเก็บ

บรรยากาศในกระท่อมไม้ไผ่ดูอบอุ่นและมีชีวิตชีวาขึ้นในช่วงหลังมานี้ อาเหยียน นั่งหลังตรงจดจ่ออยู่กับการตวัดปลายมีดแกะสลักไม้ชิ้นที่สองอย่างใจเย็น ลวดลายที่เขาเลือกคราวนี้ดูอ่อนช้อยและเข้ากับเครื่องประทินโฉมของผู้หญิงมากกว่าเดิม ฉินมู่อิงที่กำลังจัดระเบียบของแห้งอยู่ในครัว เดินออกมาพร้อมรอยยิ้มเมื่อเห็นความคืบหน้าของงาน "อาเหยียน ลายดูสูงค่ามากเลย ถ้าเถ้าแก่เนี้ยเห็นเข้า นางต้องขอผูกขาดงานของท่านแน่ ๆ" อาเหยียนหยุดมือชั่วคราว เขาไม่ได้ตอบคำชมนั้นตรง ๆ แต่กลับเอื้อมมือไปหยิบถุงผ้าใบเล็กที่วางอยู่ข้างตัว แล้วยื่นส่งให้นาง "นี่คือค่าเช่าเครื่องมือช่างที่ลุงเกาเอามาคืน เจ้าเก็บไว้เถอะ" ฉินมู่อิงชะงักไป มองถุงที่มีเหรียญอีแปะจำนวนหนึ่งข้างใน นางรีบโบกมือปฏิเสธทันที "ไม่ได้ นั่นเป็นเงินที่ท่านหามาได้ด้วยน้ำพักน้ำแรงจากการบริหารจัดการของท่าน ท่านควรมีเงินติดตัวไว้บ้างนะ เผื่ออยากได้อะไรหรืออยากกินอะไรตอนข้าไม่อยู่" สายตาเขามั่นคงและนิ่งสงบกว่าเดิม "ข้าอยู่ในบ้านหลังนี้ มีเจ้าคอยจัดหาทุกอย่างให้ ข้าไม่มีความจำเป็นต้องใช้เงินที่ไหนหรอก ให้เจ้าเก็บไว้ดีกว่า ข้าสบายใจกว่าหากรู้ว่าเงินอยู่ใ

วันต่อมาฉินมู่อิงเปิดร้านแต่เช้าซึ่งเป็นช่วงเวลาที่คนออกจากบ้านจะไปขายของป่าในเมืองหรือไม่ก็กลับจากขึ้นเขาเสี่ยวหลันที่ยืนดูอยู่ห่าง ๆ ตาเป็นประกาย รีบขยับเข้าไปเป่าหูอาเหมยและหาจังหวะยุยงมู่อิงทันที"มู่อิง ดูนั่นสิ คุณชายหลี่ที่เจ้าเคยเพ้อหามาเยี่ยมญาติที่หมู่บ้านเราแล้วนะ เจ้าสวยขึ้นขนาดนี้ลองเข้าไปทักเขาสิ เผื่อเขาจะพาเจ้าไปเที่ยวในเมือง ไม่ต้องมานั่งจี่ขนมงก ๆ เลี้ยงคนป่วยอยู่ที่นี่"ในใจเสี่ยวหลันถ้าฉินมู่อิงไปหาคุณชายหลี่ นางจะได้เข้าใกล้อาเหยียนมากขึ้นคุณชายหลี่หรือใต้เท้าหลี่ซวนหยุดลงหน้าแคร่ขนม เขามองฉินมู่อิงที่ดูเปล่งปลั่งมีราศีผิดจากสาวชาวบ้านทั่วไปที่เขาเคยเมินเฉย ความเจ้าชู้ในตัวบุรุษผู้นี้ก็พลุ่งพล่านขึ้นมาทันทีคุณชายหลี่เชิดหน้าพรางหุบพัด "แม่นาง ข้าได้ยินมาว่าเจ้านิยมชมชอบในตัวข้าถึงขั้นลงทุนลงแรงไปมากมาย วันนี้ข้ามาเห็นเจ้าด้วยตาตัวเอง ก็นับว่าเจ้ามีวาสนาที่ข้าจะชายตาแล หากเจ้ายังสนใจข้าอาจจะพิจารณาให้เจ้าไปอยู่เป็นอนุที่เรือนหลังของข้าในเมือง ดีกว่ามาตกระกำลำบากในกระท่อมไม้ไผ่เช่นนี้"ฉินมู่อิงกำลังจะอ้าปากด่าชุดใหญ่ แต่อยู่ ๆ สัมผัสอุ่นวาบก็พาดลงบนไหล่บอบบางขอ

บรรยากาศที่บ้านยามค่ำฉินมู่อิงกลับมาถึงบ้านด้วยสีหน้าเบิกบาน นางยื่นถุงเงินให้อาเหยียนดูพลางเล่าเรื่องที่เถ้าแก่เนี้ยชมไม่ขาดปาก"อาเหยียน เรามีเงินเยอะแล้วนะเดือนหน้านอกจากจะพาท่านไปหาหมอเทวดาแล้ว ข้าว่าเราควรซ่อมรั้วบ้านให้แข็งแรงขึ้น และซื้อเตียงนุ่ม ๆ ให้ท่านดีไหม"อาเหยียนรับถุงเงินมาวางไว้ข้างตัว เขาไม่ได้ดูดีใจเท่านาง แต่กลับดึงมือนางมาจับไว้แน่น"เงินทองพวกนี้สำคัญก็จริง แต่เจ้าต้องระวังตัวให้มากนะ วันนี้ตอนเจ้าไปเมือง ข้าเห็นคนแปลกหน้ามาวนเวียนแถวรั้วบ้านเราหลายรอบ ข้ารู้สึกไม่ค่อยดี"ฉินมู่อิงชะงักไป ความอบอุ่นจากมืออาเหยียนทำให้ใจนางสงบลง"ไม่ต้องกลัวนะ ข้าเตรียมตัวรับมือไว้แล้ว ใครมาดีเราต้อนรับ ใครมาร้ายข้าจะเอาไม้พายกวนเผือกตีให้หัวโนเลย"บ่ายวันถัดมา ในขณะที่ฉินมู่อิงกำลังแจกขนมชิมฟรีและนับเงินอีแปะอย่างมีความสุข รถม้าหรูของคุณชายหลี่ก็มาจอดที่หน้าบ้าน เขาไม่ได้มาคนเดียวแต่มีอาเหมย และเสี่ยวหลันคอยเดินตามต้อย ๆ มาดูความล่มจมของนางด้วยคุณชายหลี่สะบัดพัดเดินเข้ามาด้วยท่าทางเหนือกว่า"แม่นางมู่อิง ข้าเห็นเจ้าขยันขันแข็งทำขนมขายตากแดดตากลมเช่นนี้แล้ว ข้าก็เวทนาจับใจ เงินไม

ท่ามกลางความเงียบสงัดยามดึก แสงตะเกียงในโรงหมอเทียนอันวูบไหวตามแรงลม บรรยากาศที่เคร่งเครียดพลันเปลี่ยนไปเมื่อมีเสียงฝีเท้าเร่งรีบของบุรุษผู้หนึ่งตรงเข้ามา ท่านหมอรีบออกไปต้อนรับด้วยความดีใจ เพราะผู้ที่มาถึงคือท่านหมอเทวดากู่ สหายของเขาที่เดินทางล่วงหน้ามาถึงก่อนกำหนดฉินมู่อิงไม่ได้พักผ่อน นางรีบพาท่านหมอกู่มาที่เตียงของอาเหยียนทันที ท่านหมอกู่ในชุดเดินทางสีหม่นรีบวางย่ามยาลงและทำการจับชีพจรอาเหยียนอย่างละเอียด แววตาที่เคยนิ่งสงบกลับเบิกกว้างด้วยความตระหนก ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสชีพจรและเห็นสีผิวที่คล้ำเสียใต้เล็บมือหมอเทวดากู่พึมพำกับตนเองเบา ๆ"พิษสะกดวิญญาณ นี่มันพิษร้ายจากแคว้นทางเหนือที่ใช้สังหารแม่ทัพในสนามรบชัด ๆ"ขณะที่เขากำลังฝังเข็มเงินลงบนจุดสำคัญรอบอกเพื่อประคองลมหายใจ สายตาของเขาก็ปะทะเข้ากับโครงหน้าซูบผอมของคนไข้ แม้จะดูเปลี่ยนไปมากจากอาการป่วย แต่เครื่องหน้าที่เด่นชัดและแผลเป็นจาง ๆ ที่หางตา ทำให้ท่านหมอกู่ซึ่งเคยเป็นหมออาสาอยู่ที่ชายแดนถึงกับมือสั่น'เป็นไปไม่ได้ ข่าวจากค่ายทหารแจ้งว่าซื่อจื่อถูกลอบสังหารและร่างถูกโยนทิ้งลงทะเลสาบไปเมื่อเดือนก่อนแล้ว"ฉินมู่อิงที่ยืนกุ