All Chapters of เตียงพิศวาส (nc35+): Chapter 31 - Chapter 40

“อะ!...อา!....อื้อ!...อ๊า!....พี่เตขา...อูว์!....อ๊า!...” สาวเจ้าแอ่นสะโพกเด้งเข้าหาลิ้นร้อนอย่างต้องการจะไขว่คว้า เพื่อให้ตนได้แตะความสุข แต่มันก็ยิ่งเพิ่มความเสียวซ่านในกายสาวมากขึ้นกว่าเดิมเป็นเท่าตัว “โอว์!...จัดให้คนดีของพี่เต...อ๊า!....” ว่าแล้วชายหนุ่มก็ลุกขึ้น พร้อมกับดึงสาวเจ้าเข้ามาชิดร่างตน เจ้าของขาเรียวงามก็เหมือนจะรู้งานว่าตัวเองต้องทำเช่นไร และก็ไม่ต้องรอให้เตวิทย์ต้องออกแรงรวบรั้งเข้ามาหาตน หญิงสาวก็นำเรียวขาทั้งสองเกี่ยวกระหวัดรัดเอวสอบของชายหนุ่มไว้ ส่วนแขนเรียวเล็กทั้งสองข้างนั้นก็โอบรอบคอชายหนุ่มไว้เพื่อยึดเป็นหลักให้ตน ตอนนี้หน้าอกอวบอิ่มคู่งามก็ดุนดันอยู่กับอกแกร่งของชายหนุ่ม เบียดชิดเสียดสีกันจนอกอิ่มของสาวเจ้านั้นเสียรูปทรงไปหมดแล้วเวลานี้ เตวิทย์กระหยิ่มยิ้มอย่างพึงพอใจกับแม่สาวน้อยมือใหม่ของตน ยิ่งเวลานี้แก่นกายที่ชูชันของตนถูกแนบชิดกับเนินสวาทของสาวเจ้า แถมกล้ามเนื้อตรงอกของตนก็เบียดเสียดสีกับทรวงอวบหยุ่นของสาวเจ้า มือหนาหยาบกร้านที่เพิ่งว่างก่อนหน้าไม่ถึงวินาทีก็ไม่รอช้าที่จะล่วงล้ำนำแก่นกายที่แข็งร้อนของตนเข้าไปกระทบสอดความร้อนกายเข

หญิงสูงวัยเดินมาหยุดอยู่หน้าห้องของลูกชายตั้งแต่เช้ามืด ก็ตั้งแต่เมื่อคืนวานนี้แล้วที่นางนอนไม่หลับ เพราะกลัวว่าจะตื่นสายแล้วมาไม่ทันจับลูกชายตัวดีเอา และเวลานี้ก็เจ็ดโมงเช้าแล้ว นางจึงนำกุญแจห้องสำรองที่ให้เด็กในบ้านไปเอามาให้ตั้งแต่เมื่อเย็นวานมาเปิดเข้าไปในห้องของลูกชาย โดยมีโทรศัพท์เครื่องหรูที่เตรียมรอไว้ถ่ายรูปเก็บเป็นหลักฐาน เพื่อให้เตวิทย์ลูกชายผู้รักสนุกของตนดิ้นไม่หลุด ส่วนเด็กๆ ในบ้านนั้นอภิรดีสั่งให้ไปทำงานกันตามหน้าที่ เพราะไม่อยากให้ว่าที่ลูกสะใภ้อายตอนที่ตนเข้ามาเห็น หญิงสูงวัยเปิดประตูเข้ามาในห้อง และไม่ลืมจะล็อกประตูไว้ แล้วก้าวเดินไปยังเตียงนอนช้าๆ และระหว่างเดินนางไม่ลืมสั่งเกตไปทั่วบริเวณห้องว่ามีสภาพเป็นยังไง และนางก็กระจ่างตาตัวเองเมื่อข้าวของในห้องเละไปหมด เมื่อเดินมาถึงเตียงนอนที่ลูกชายและว่าที่ลูกสะใภ้กำลังนอนตระกองกอดกันอย่างอ่อนเพลีย จึงไม่รอช้าที่จะถ่ายรูปเก็บไว้ เมื่อถ่ายรูปจนพอใจแล้วอภิรดีจึงปลุกลูกชายของตน “เตลูก เตตื่นได้แล้วลูก” เรียกปลุกพร้อมกับตบหน้าลูกชายเบาๆ เพื่อให้ตื่น เตวิทย์เมื่อได้ยินเสียงเรียกปลุกก็ค่อยๆ ลื

“แม่คิดจะจับผมแต่งงานจริงๆ เหรอเนี่ย ทำไมแม่ทำกับลูกแบบผมได้ลงคอครับ แล้วที่ยัยคนนี้มานอนที่ห้องผม นอนถอดเสื้อผ้ารอผมเป็นฝีมือแม่ ไม่ใช่เธอหมดสติอะไรหรอก เพราะแม่เอายานอนหลับให้เธอกินใช่ไหมครับ” เมื่อสมองของเขาเริ่มปะติดปะต่ออะไรได้จากสิ่งที่หญิงสาวเอ่ยมา ก็ไม่มีอะไรที่ต้องคิดมากว่าเรื่องทั้งหมดเป็นเพราะใคร “คุณป้าทำแบบนี้กับกี้ได้ยังไงคะ เอากี้มาเป็นเมียไอ้อัปลักษณ์นี้” อภิรดียังไม่ทันได้เอ่ยกนกวลีก็เอ่ยขึ้นมาก่อน พร้อมกับลุกขึ้นชี้นิ้วไปยังเตวิทย์ที่ยังคงยืนอยู่ที่เดิมเหมือนคราแรก “เฮ้อ!...น้อยๆ หน่อยแม่คุณ อัปลักษณ์ก็ได้เป็นผัวเธอก็แล้วกันน่า” เตวิทย์โต้กลับด้วยความโกรธ พร้อมกับก้าวเข้ามาหาหญิงสาว “หยุดทั้งสองคน เตไปนั่ง หนูกี้ก็นั่งลงเหมือนกัน ยังไงทั้งสองก็ต้องแต่งงานกัน” อภิรดีเอ่ยขึ้นบ้าง “ไม่แต่ง” สองเสียงร้องประสานกันขณะทิ้งตัวลงนั่ง “ไม่แต่งก็ลองดู ในเมื่อเรื่องนี้ถึงหูของแม่หนูกี้แล้วด้วย คิดดูว่าแม่เราจะยอมให้ลูกสาวโดนเจาะไข่แดงฟรีเหรอ” อภิรดีเอ่ยถึงแม่ของกนกวลี “เรื่องนี้กี้จัดการเองค่ะคุณป้า แต่เรื่อ

“แม่ครับใจเย็นๆ ผมจะช่วยน้องกี้เองครับ กี้เป็นเมียผมยังไงผมก็จะช่วยตามหาให้เจอ แม่ทำใจให้สบายและเชื่อใจผมนะครับ” ชายหนุ่มเอ่ยด้วยเสียงหนักแน่น “เตต้องช่วยน้องนะลูก ต้องช่วยตามหาให้เจอนะลูก” นางค่อยโล่งใจขึ้นมาหน่อย เมื่อลูกชายรับปากจะตามหากนกวลี “ครับแม่ ถึงแม่ไม่บอกไม่ขอร้องผมก็จะตามหา เพราะนั่นคือเมียผม” เตวิทย์ผละแม่ออกจากอ้อมกอดตนพร้อมกับเอ่ยด้วยเสียงจริงจัง “แม่ดีใจนะที่ลูกเป็นห่วงน้อง” “ครับแม่ แต่แม่บอกผมก่อนได้ไหมว่าเมียผมมีชื่อจริงว่าอะไร เพราะผมยังไม่รู้จักชื่อเธอเลย รู้จักแต่ชื่อเล่น” ใช่เตวิทย์เพิ่งนึกได้ว่าตนนั้นรู้จักแต่ชื่อเล่นของว่าที่ภรรยา ส่วนชื่อจริงนั้นไม่รู้ชื่ออะไร “ถ้าอยากรู้เตต้องช่วยน้องให้ได้นะ” อภิรดีเอ่ย ตอนนี้นางเป็นห่วงกนกวลีเหลือเกิน ไม่รู้จะเอาหน้าที่ไหนไปพบเพื่อนรักแม่ของหญิงสาว “ได้ครับแม่ หวังว่าหนูกี้ของแม่จะพูดดีๆ กับผมนะครับ” ว่าแล้วก็รีบเดินไปที่สวนเพื่อจะได้ดูร่องรอยของการต่อสู้ และมันก็ใช่ มันมีรอยลากยาวไปทางหลังบ้าน ซึ่งถ้าหลุดพ้นไปจากหลังบ้านได้จะเข้าไปในป่าลึกเลย เตวิทย์

“อยู่นี่แหละ ไปไม่นานก็จะกลับมาแล้ว” ว่าแล้วก็รีบเดินออกไปจากถ้ำ กนกวลีรีบลุกขึ้นวิ่งตามเตวิทย์ไปแทบจะทันที เมื่อรู้ตัวว่าตัวเองจะถูกทิ้งไว้เพียงลำพัง “เฮ้อ!....จะตามมาทำไมเนี่ย บอกให้รอก็รอสิวะ” เตวิทย์เริ่มหงุดหงิดเสียแล้ว เพราะแบบนี้ไงเขาถึงไม่อยากแต่งงาน ไม่อยากให้ผู้หญิงมาใช้ชีวิตร่วมด้วย เพราะมันน่ารำคาญแบบนี้ไงเล่า “ไม่เอาจะไปด้วย ช่วยกันหาจะได้เยอะๆ ไง พอได้เยอะแล้วค่อยกลับมานะนะ” หญิงสาวเอ่ยอ้อนเสียงหวาน ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ยังเสียงแข็งกับชายหนุ่มอยู่เลย “เออ! อย่าทำตัวให้เป็นภาระฉันให้มากนักล่ะ ถ้าทำตัวเป็นภาระฉันมากๆ ฉันทิ้งเธอไว้ในป่าแน่” ว่าแล้วก็ยอมให้หญิงสาวเดินตามตัวเองไปด้วย เวลาผ่านไปหนึ่งชั่วโมงทั้งสองก็กลับเข้ามาในถ้ำพร้อมกับกล้วยหนึ่งเครือ ส่วนน้ำนั้นก็ไม่ได้ยากอะไร เพราะถ้ำแห่งนี้มีลำธารไหลผ่าตัดกลางถ้ำไป “เราจะค้างที่นี่อีกกี่วัน จะติดป่ากี่วันคุณเต” เมื่อกลับเข้ามาในถ้ำเธอก็อดถามไม่ได้ “ไม่รู้สิ ก็ต้องรอจนกว่าคนจะตามหาเราเจอ อาจสามสี่วันหรือหนึ่งอาทิตย์ หนึ่งเดือน หนึ่งปี เลยก็ไ