All Chapters of สามีในฝัน: Chapter 11 - Chapter 15

“ซูเอ๋อร์ ข้าถูกเจ้าปั่นหัวจนแทบเสียสติแล้ว”เขารูดรั้งความเป็นชายของตนอย่างดุดัน จังหวะการเคลื่อนไหวหนักหน่วงประหนึ่งการทลายประตูเมือง เมื่อเขาหลับตาลง ทุกสัมผัสที่เขาจินตนาการถึงยามที่ได้ครองครองนางยิ่งแจ่มชัดขึ้น ภาพร่างบางที่แอ่นโค้งรับแรงกระแทกในความฝันย้อนกลับมาหลอกหลอนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำให้จังหวะการรูดรั้งยิ่งทวีความรุนแรงและเร็วกระชั้นยิ่งขึ้นเสียงลมหายใจของชายหนุ่มกลายเป็นเสียงคำรามต่ำในลำคอ ยามที่ความใคร่พุ่งทะยานสู่จุดสูงสุด มือแกร่งเร่งความเร็วจนลมหายใจติดขัด ผิวน้ำที่โอบล้อมร่างสูงใหญ่สั่นไหวและปั่นป่วนตามจังหวะสาวรูดอย่างบ้าคลั่ง จนกระทั่งเสิ่นมู่เฟิงกระตุกเกร็งไปทั้งร่าง หยาดน้ำรักสีขาวขุ่นพุ่งกระฉูดออกมาท่ามกลางสายน้ำตกที่ซัดสาดเป็นละอองเขาทิ้งตัวพิงโขดหินด้วยความอ่อนเพลีย ลมหายใจหอบถี่ค่อยๆ สงบลง ทว่านัยน์ตาที่ยังคงจดจ้องไปยังเส้นทางที่ซูฉีจากไปนั้นกลับเต็มไปด้วยความปรารถนาที่หิวกระหายยิ่งกว่าเก่า สำหรับเสิ่นมู่เฟิง การได้ครอบครองนางในห้วงคำนึงไม่อาจเติมเต็มความว่างเปล่าในใจเขาได้อีกต่อไป ถึงเวลาแล้วที่เขาต้องเปลี่ยนความฝันให้กลายเป็นความจริง

ไม่นานนัก อาการป่วยของซูฉีก็ทุเลาลงจนมีสุขภาพแข็งแรงเป็นปกติ เสิ่นมู่หรานจึงถือโอกาสพานางไปร่วมงานเลี้ยงสังสรรค์ในหมู่คุณชายเจ้าสำราญ ด้วยรูปลักษณ์อันหล่อเหลาและนิสัยรักสนุกของเสิ่นมู่หราน ไม่ว่าเขาจะก้าวไปที่แห่งใดก็มักตกเป็นเป้าสายตาของผู้คนเสมอ ซูฉีที่เดินเคียงคู่มาด้วยจึงหนีไม่พ้นต้องกลายเป็นจุดสนใจของเหล่าสหายที่นั่งล้อมวงอยู่เหล่าสหายสนิทของเสิ่นมู่หรานต่างกอดคอกันส่งเสียงกระเซ้าเย้าแหย่"นี่รึคนที่เจ้าพามาประชดเทพธิดาหว่านหว่าน?"เสิ่นมู่หรานเพียงยกจอกสุราขึ้นจิบแล้วตอบอย่างกำกวม "ก็ไม่เชิง""ตาบอดหรืออย่างไร? ข้าว่าแม่นางผู้นี้งามหยาดเยิ้มเสียยิ่งกว่าหว่านหว่านอีกนะ" สหายอีกคนโต้กลับพลางกวาดสายตามองซูฉีอย่างโลมเลีย"เจ้าต่างหากที่ตาบอด นางจะมีปัญญาไปเทียบรัศมีของหว่านหว่านได้อย่างไร" อีกคนรีบแย้งขึ้นทันควัน"แล้วนางรู้หรือไม่ว่า วันนี้อาจจะโดนหว่านหว่านเล่นงานเอาได้?"เสิ่นมู่หรานแค่นหัวเราะในลำคอ "ไม่จำเป็นหรอก ยิ่งโดนหนักเท่าไหร่ ก็ยิ่งพิสูจน์ได้ชัดเจนว่าหว่านหว่านยังคงตัดใจจากข้าไม่ได้"ซูฉีที่นั่งอ

เสิ่นมู่เฟิงเดินตรงเข้ามา ก่อนจะถอดเสื้อคลุมตัวนอกออกแล้วนำมาคลุมไหล่ให้ซูฉีด้วยท่าทีนุ่มนวล เพื่อปกปิดเรือนร่างที่ถูกหว่านหว่านและพรรคพวกฉีกกระชากจนขาดวิ่น จากนั้นเขาจึงเดินไปพยุงร่างของน้องชายให้ลุกขึ้น เสิ่นมู่หรานยังคงตกใจจนตัวสั่นและต้องใช้เวลาครู่ใหญ่กว่าจะตั้งสติได้ในขณะนั้น หว่านหว่านที่เดินผ่านไปได้หันมาเอ่ยเยาะเย้ยซูฉีด้วยความอาฆาต"คราวนี้เจ้าซวยแน่ พี่มู่เฟิงเกลียดผู้หญิงที่เห็นแก่เงินที่สุด โดยเฉพาะพวกที่เสนอตัวเข้าหาผู้ชายตระกูลเสิ่นเพื่อคอยตะครุบเงิน ไม่เคยมีใครมีจุดจบที่ดีสักราย""ไม่จำเป็นต้องให้เจ้ามาเหนื่อยปากสั่งสอนข้าหรอก"ซูฉีหัวเราะเบาๆ อย่างไม่ยี่หระ นางตระหนักดีว่าความฝันกับความเป็นจริงนั้นต่างกัน เพราะเสิ่นมู่หรานคือคนในครอบครัวของเสิ่นมู่เฟิง และหากนางไม่รีบหนีไปในเวลานี้ ก็คงไม่มีโอกาสอื่นอีกแล้วในโลกที่คนไร้ชื่อเสียงเปรียบเสมือนคนไร้ตัวตน ซูฉีตระหนักดีว่านางไม่อาจยึดติดอยู่กับอดีตได้อีกต่อไปคืนนั้นท่ามกลางความโกลาหลวุ่นวาย นางตัดสินใจหลบหนีออกจากภัตตาคารอย่างเงียบเชียบ และรีบลงเรือด่วนมุ่งหน้า