บททั้งหมดของ เล่ห์ร้าย(นาย)คนเลว | นายน์xฟ้าใส: บทที่ 11 - บทที่ 20

เมื่อทำให้เธอจนเสร็จแล้ว เขาก็ดันตัวลุกขึ้น และมองหน้าเธอ พร้อมกับความคิดหลายอย่างที่ตีกันในหัว ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่น เขาคงไม่เป็นแบบนี้ แต่กับเธอแล้วทำไม ทุกอย่างมันอ่อนไหวไปหมด "ทำแบบนี้ทำไม" เธอก็พูดอย่างไม่เข้าใจ พร้อมกับใจที่เต้นแรงขึ้น แววตาของเขาตอนนี้ คาดเดาอะไรไม่ได้เลย "มึงเป็นของกู" "ฉันไม่ใช่ของแก" "อย่าปฏิเสธ!" พูดจบเขาก็โน้มตัวลงไปหาเธอ "อ๊ะ ยะ...หยุดเดี๋ยวนี้" มือบางก็ผลักอกเขาออก "หยุดอะไร มึงเสร็จแล้วแต่กูยังไม่เสร็จ ยังไม่ได้เอากันเลย" พูดจบก็โน้มตัวลงไปหาเธออีกครั้ง ปากหนาก็ไซ้คอขาว อย่างหื่นกระหาย "อ้ะะะะะ อย่าาาา" คนตัวโตไม่ฟังเสียงห้ามปรามของเธอ เลยแม้แต่น้อยเพราะอารมณ์ดิบเถื่อน ที่เขามีมันเริ่มออกมา เขาลุกขึ้นอีกครั้ง มือหนารีบถอดกางเกง จับแท่งเอ็นใหญ่ที่แข็งเต็มที่ออกมาชักถี่ ๆ จากนั้นก็ค่อย ๆ สอดเข้าไปในร่องรักแสนสวย ทีเดียวจนสุดลำ เพราะความกระสันที่อยู่ในตัว ในหัวก็จินตนาการ เวลาที่เธอแสดงลวดลาย บนตัวของผู้ชายคนอื่น เหมือนที่ได้ทำกับเขา มันรู้สึกเจ็บและชาไปทั้งใจ "อ๊าาาาาา เจ็บบบบ เอาออกไป" ร่างเล็กหวีดร้องและผวา ด้วยความเจ็บปวด เพราะไม่คิดว่าวันนี้เ

"กล้ามากนะที่พากันหลอกกู" เขายังรู้สึกเคืองกับเรื่องเมื่อวาน ที่เธอโกหกเขา ว่าเธอไปมีอะไรกับไอ้ภีม "..." เธอก็เพียงแต่หันไปทางอื่น ก็ยอมรับว่าไม่กล้าสบตาเขา ทั้งรู้สึกอายลึก ๆ ที่เขาจับได้ และแทนที่จะเลิกยุ่งกับเธอ แต่กับโหมกระหน่ำกับร่างกายเธอ จนเหน็บเหนื่อยเกือบขาดใจเหมือนเมื่อคืน "มึงรู้ไหมเมื่อวานกูเกือบได้ฆ่าคนตาย!" "กะ...แกทำอะไร" เธอก็ถามขึ้นด้วยความตกใจ เพราะรู้อยู่แล้วว่าเขาเป็นคนหัวร้อน ยิ่งเรื่องเธอเขายิ่งเซนซิทีฟ และมักทำอะไรที่รุนแรง แม้กระทั่งลูกน้องของพ่อเขา ที่เคยพูดทลึ่งกับเธอที่บ้าน นั่นก็โดนเขาซ้อมเกือบตาย "ก็เอาเลือดหัวไอ้คนที่มันปากดี พูดเรื่องมึงกับไอ้ภีมออกไง" "บ้าไปแล้ว! ทำไมต้องทำรุนแรงขนาดนั้นด้วย" "มึงจะได้รู้ไง ว่าอะไรที่เป็นของของกู ใครก็อย่าได้มายุ่ง ถ้ากูไม่โยนทิ้งให้ ก็อย่าหวังว่าจะคาบไปได้" "ฉันไม่ใช่ของ ๆ แก แล้วแกก็เป็นคนยัดเยียดฉันไปให้เขาเอง" เธอพูดออกมาพร้อมกับ แววตาที่แดงก่ำ "..." เขาก็นิ่งไปเมื่อได้ยินประโยคนั้น เพราะคนอย่างเขาไม่เคยเสียฟอร์มให้ใคร และยิ่งกับคนอย่างไอ้ภีม เขายิ่งยอมไม่ได้เด็ดขาด และเรื่องนี้ก็คงเป็นเรื่องที่พลาดที่สุดในช

คุยกับเจ้าสัวธวัชเสร็จ เธอก็มานั่งคิดอะไรตามลำพังที่ศาลาริมน้ำ ทุกประโยคที่ท่านเจ้าสัวพูดกับเธอ มันทั้งจริงจัง และเป็นคำสั่งที่เด็ดขาด ซึ่งเธอก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ว่าทำไมต้องเก็บมาคิดมากขนาดนี้ ["ออกไปจากชีวิตลูกชายฉันซะ"] ในตอนนั้นเขาก็ส่งข้อความมาพอดี เธอก็ส่งข้อความตอบกลับว่าจะไปรอที่หน้าบ้าน เขาก็ยอมขับรถออกไปจอดรอเธอที่หน้าบ้านแต่โดยดี "จะไปเอาของที่สนามแข่ง" เขาหันมาบอกเธอ แล้วก็หันไปขับรถต่อ "อืม จอดข้างหน้าก็ได้ เดี๋ยวฉันกลับเอง" "กูบอกแล้วเหรอว่าจะให้กลับ" "นี่ ยังจะพาฉันไปด้วยอีกเหรอ ไปทำอะไรบ้า ๆ อีกล่ะ" "หึ กูบ้าได้มากกว่านั้นอีก" เขาชอบมากเลยเวลาที่ได้ทำอะไรที่เธอไม่ชอบ เมื่อทั้งคู่มาถึงสนามแข่ง ทุกคนที่อยู่ในสนามก็ต่างจ้องมาเป็นตาเดียวด้วยความสงสัย เพราะเข้าใจว่าผู้หญิงคนนี้เป็นของไอ้ภีมแล้ว แล้วทำไมทั้งคู่ยังมาด้วยกันได้ "สัสพวกมึงอย่าไปมอง ไอ้ห่าเป้ ยังไม่ฟื้นเลยนะ" "อะ...เออว่ะ คนนี้กูว่าตัวจริงมัน" "ก็เออน่ะสิ ถ้างั้นไอ้เหี้ยนี่ไม่บ้าขนาดนั้นหรอก" "งั้นกระซิบบอกไอ้พวกนั้นหน่อย อย่าไปยุ่งกับผู้หญิงของมันเด็ดขาด ถ้าไม่อยากมีสภาพแบบไอ้เป้" "เออ ๆ" "ไ

"ไม่ต้องเถียงกันหรอก เดี๋ยวเราไปส่งฟ้าใสเอง" "เออ งั้นมึงก็ไปส่ง ให้มันไปส่ง!" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง "เชี่ยยย ไปต่อที่ไหนกันวะ ใช่บ้านมึงป่ะ หรือคอนโด" "ไอ้สัส" "..." กัญจาวีร์ที่ฟังอยู่ ก็รู้สึกจุกที่อก ความจริงคนอย่างเธอไม่ควรรู้สึกอะไรกับเขาทั้งนั้น แต่ก็รู้สึกแปลก ๆ เพราะใจไม่รักดีเนี

"จะ 2 เดือนแล้ว" "ดีใจด้วยนะ นาบี เพิร์ธ" เธอก็พูดขึ้นพร้อมกับยิ้มให้ทั้งคู่ ด้วยสายตาที่สั่นไหว "เอิ่ม ฟ้าใส..." "เราขอโทษกับทุกเรื่องที่เกิดขึ้นด้วยนะนาบี" เมื่อวันนี้มีโอกาสแล้วเธอก็อยากขอโทษในเรื่องที่ค้างคา "ไม่เป็นไรเลยฟ้าใส เรื่องมันผ่านมาแล้วมันไม่มีอะไรเลย ตอนนี้เป็นแม่คนกันแล้ว ไม่มีอะ