Lahat ng Kabanata ng เล่ห์ร้าย(นาย)คนเลว | นายน์xฟ้าใส: Kabanata 191 - Kabanata 200

"เออเพิร์ธ กูลืมบอกมึงเลย มีน้องคนหนึ่งฝากนี่มาให้มึง" พัชชาก็ยื่นถุงกระดาษใบเล็กให้เขา "คืออะไรหรือออม" นรีกุลก็ถามขึ้นด้วยความอยากรู้ "ของไอ้เพิร์ธ เด็กมันฝากมาให้" แล้วเขาก็เปิดดูในทันที พร้อมกับใบหน้าที่เรียบเฉย ไม่ได้มีท่าทีสนใจเลยสักนิด ก่อนจะวางไว้อย่างไม่แยแส "..." ส่วนเธอที่อยู่ข้าง

"เสียงมันไม่ได้ดัง แต่กูตั้งใจจะรับ เพราะกูไม่อยากให้มึงคุยกับมัน" เขาก็พูดออกมาหน้าตาเฉยแบบคนไม่มีเหตุผล "แล้วมันเกี่ยวอะไรกับมึง" "บี!" จนต้องขึ้นเสียงด้วยความหงุดหงิด ยิ่งเธอพูดกับเขาแบบนี้เขายิ่งไม่พอใจ "กูอาบน้ำเสร็จแล้ว กูอยากพักผ่อน" "อยากพักผ่อนก็พักผ่อนสิ" "ก็กูจะพักผ่อนไงมึงกลับไปได้แ

"นาบี ตรงนี้เราเว้นไว้ให้เพิร์ธนั่งอ่ะ พอดีเราจะนั่งข้างกันกับเพิร์ธ" "..." ภูริชญาก็มองอย่างไม่เข้าใจ แล้วทั้งสองคนไปสนิทกันตอนไหน "เธอไปนั่งฝั่งโน้นเถอะ ตรงนี้มันเต็มแล้วอ่ะ" "ได้สิ" ภูริชญาก็ตอบพร้อมกับไม่เข้าใจ ก่อนจะไปนั่งตรงข้าม ซึ่งก็รู้สึกแปลกมาก กัญจาวีร์ที่เคยน่ารักและแสนดี ที่เธอเคยรู้

"เออพวกมึง ออกค่ายกับน้องๆ ปีนี้ พวกมึงจะไปกันไหม" นรีกุลก็พูดขึ้นอย่างหาเรื่องคุย "ไม่ไปไม่ได้เหรอวะ" วัชระก็ถามด้วยความเซ็ง "สนุกจะตาย ไม่ไปพลาดแล้วมึง" "ก็กูไม่อยากไป" "น้องๆ ปีหนึ่งรุ่นนี้แจ่มทุกคน ใช่ไหมวะไอ้นาย" ณวัตรก็ถามพร้อมกับเขย่าขาเพื่อนเบาๆ "ไม่รู้ว่ะ ก็เยอะทุกปีไหม" เนื่องจากที่ผ่

"อันนั้นมันก็เรื่องของมึง อยากไปก็ไปสิ เกี่ยวอะไรกับต้องไปส่งกู" "ก็กูอยากไปส่งมึงไง" "ไม่ต้อง รีบไปกันเถอะออมเดี๋ยวจะดึกกว่านี้" "ไปกับกู" เอื้อมมือไปจับแขนเธอเบาๆ "เพิร์ธ!" เธอก็มองเขาด้วยสายตาที่เอาเรื่อง "บี นี่มันก็ดึกแล้ว กลับด้วยกันนะ ออมจะได้ไม่ต้องไปส่งหลายที่ อันตรายด้วย" เมื่อไม่รู้จ