Tous les chapitres de : Chapitre 51 - Chapitre 60

เข้าวันที่สี่ของการจากไปของออสโล บ้านหลังใหญ่ไม่ไกลจากสนามบินประจำประเทศ ประธานหวังและลูกสาวยังคงเอาแต่ปิดบ้านเงียบนับตั้งแต่วันนั้นทั้งคู่ไม่ต้อนรับแขก ไม่ออกไปทำงาน ไม่ไปไหนทั้งนั้น หลังจากเห็นข่าวการระเบิดของรถคันที่ตนเองรู้ดีว่าใครอยู่ข้างในอย่างแรกคือเขาไม่คิดว่าโกสท์ ซึ่งเป็นองค์นักฆ่าจะรับงานนี้ เพราะไม่เพียงแต่เป็นการเปิดศึกปะทะกันกับตระกูลปาลาดินี ยังเป็นการเปิดศึกต่อมาเฟียอิตาลีอย่างรูซโซและวีกรุปภายใต้การปกครองของเวกัส นอกจากนี้ประธานหวังยังแอบได้รู้ข้อมูลดีๆ มาว่าโกสท์เคยถูกจ้างให้ลอบสังหารมาเฟียกลุ่มนั้นนับครั้งไม่ถ้วนจนเสียคนจากทั้งสองฝ่ายหลายสิบชีวิต จึงถือว่างานของออสโลเป็นเรื่องยากคุ้มค่ากับเงินห้าล้านหยวนที่จ่ายไปจนกระทบกับการเงินของสายการบิน“ป๊าคะ โทรศัพท์ดัง” เอลลี่ซึ่งเดินออกจากห้องทำงาน เดินถือโทรศัพท์ส่วนตัวของบิดาออกมาให้บริเวณริมระเบียงเจ้าของสายการบินมองหน้าจอของตนเองพร้อมรอยยิ้มกริ่มย่ามใจ กดรับสายอีกฝ่ายอย่างวางมาด“ครับ ท่านดิเอโก้” ชายวัยกลางคนรับสายอีกฝ่ายและเงียบรอฟังคำชมซึ่งปลายสายก็ไม่ได้ทำให้เขาผิดหวัง เสียงหัวเราะกัมปนาทดังลอดเข้ามาสลั

“หึ สีหน้าแกในตอนนี้คงกำลังตั้งคำถามว่าฉันกับมิสเตอร์คุนรู้จักกันได้ยังไง” ออสโลเปลี่ยนสรรพนามเรียกอีกฝ่ายอย่างเปิดเผยตรงไปตรงมาไม่เหลือเวลาให้ใช้ความคิด สองพ่อลูกถูกบอดีการ์ดเข้ามาจับกุมล็อกแขนคนละข้างอย่างอุกอาจ บอดีการ์ดที่ทั้งคู่พาเข้ามาในงานเห็นเหตุการณ์จึงยกวอขึ้นมาติดต่อลูกน้องด้านนอก เพื่อขอกำลังเสริมปัง!กระสุนจากปลายกระบอกปืนจุดสองสองยิงเข้ากลางใบหน้าบอดีการ์ดนายนั้นล้มหงายหลังลงทันที ลูกน้องคนที่เหลือจึงวางเครื่องมือสื่อสารในมือลงไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว“ไอ้พวกไม่ได้เรื่อง!! เรียกคนอื่นๆ เข้ามาสิวะ!!” น้ำเสียงของประธานหวังฉุนเฉียวเมื่อเห็นท่าทางขี้ขลาดจากลูกน้องที่ตนเองจ้างมา จากนั้นจึงรีบร้องขอความช่วยเหลือจากมาเฟียคนอื่นภายในงานอย่างน่าสังเวช ”พวกคุณมันไม่ใช่คน!! ไหนเขาบอกว่ามาเฟียไม่รังแกคนอ่อนแอไง ผมอายุห้าสิบเจ็ด ลูกสาวอายุยี่สิบแปด พวกเราไม่มีอาวุธแต่กำลังถูกมาเฟียเอาปืนจ่อหน้าแถมยังถูกใส่ความ โอ๊ย! แกจะทำอะไร!!”ร่างสูงใหญ่ถูกลากและเตะจนล้มตัวลงไปนอนหมอบหน้าแนบพื้น ในขณะที่ลูกสาวถูกจับนั่งในท่าคุกเข่าเอามือไพล่หลังเพื่อควบคุมการเคลื่อนไหว แขกในงานต่างก็จับจ้อง

สี่ปีที่แล้วปังๆ ปังๆ“พี่โล!! เปิดประตูออกมาคุยกัน!!”เสียงเคาะประตูห้องนอนตั้งแต่เช้าตรู่ของน้องสาว ทำให้คนเพิ่งอาบน้ำเสร็จยืนมองประตูห้องอย่างลังเล เขากับกันภัยเพิ่งกลับจากการทำงานที่สัตหีบและตอนนี้รู้สึกง่วงจนแทบหลับกลางอากาศมาเฟียหนุ่มรู้ถึงสาเหตุของการอาละวาดแต่เช้าของเด็กเจ้าอารมณ์เป็นอย่างดี ซิดนีย์คงทราบเรื่องระหว่างเขาและมิรินแล้ว“ไอ้พี่โลออกมานะ!! ฮึก พี่พูดอะไรกับมิริน ทำไมมิรินทิ้งซิดนีย์ไปฝรั่งเศส”ออสโลเพิกเฉยด้วยการเดินไปแต่งตัวเพื่อเตรียมตัวเข้านอน วันนี้ในตอนขากลับเขาถูกคนขับรถตามประกบยิงจนต้องขับหนีอ้อมกลับเข้ากรุงเทพโดยใช้เส้นทางผ่านอีกจังหวัดการอดหลับอดนอนและเหนื่อยล้าสะสมทำให้เขาค่อนข้างหัวเสีย ชายหนุ่มจึงเลือกตรงเข้าไปล้มตัวลงนอนบนเตียงเพื่อรอไปเรียนในช่วงบ่าย“อะ ออกมานะ ซิดนีย์รู้ว่าพี่โลตื่นแล้ว”ทว่าเสียงของน้องสาวยังคงรบกวนการพักผ่อนไม่หยุด ยัยตัวเล็กเพิ่งตื่นนอนเอนเนอร์จีเหลือล้น หากไม่ยอมออกไปคุยให้จบคงไม่ยอมกลับห้องตัวเองไปร่างสูงลุกขึ้นจากเตียงอย่างจำยอม อีกไม่กี่ก้าวจะถึงประตูห้องนอนตนเองด้วยซ้ำแกร๊ก~!เสียงเปิดประตูดังขึ้นจากห้องนอน

“ไม่ต้องหรอกครับนาย เหมือนจะเป็นรถพ่อของนายหญิงครับ”สิ้นเสียงของโจ๋ ก็เป็นฝ่ายมิรินที่หันกลับไปมองรถด้านหลังบ้าง ซึ่งมันก็คือรถที่บ้านเธอจริงๆ“รถบ้านเค้าจริงด้วยเธอ”“อืม” ได้ฟังการยืนยันแบบนั้น ร่างสูงจึงกลับไปนังพิงเบาะรถต่อด้วยความสบายใจ“เอาไงครับนาย ต้องไปบ้านไหนครับ”“กลับคฤหาสน์”“ครับ!”“งั้นเค้าโทรบอกพ่อเอง พ่อจะได้เลิกตามเรา” โทรศัพท์ส่วนตัวถูกหยิบออกมาจากกระเป๋าสะพาย ทว่าออสโลกลับแย่งไปถือไว้ในมือเขากดปิดเครื่อง จากนั้นจึงหย่อนลงในกระเป๋าเสื้อตนเองท่ามกลางความงุนงงของคนตัวเล็ก“เธอแกล้งอะไรอีกเนี่ย”“อยากตามก็ให้ตาม อีกนิดจะถึงบ้านเราแล้ว”คนเจ้าเล่ห์พูดพลางยกยิ้มมุมปาก นั่นทำให้มิรินเข้าใจได้ทันทีว่าแฟนหนุ่มกำลังหาเรื่องกลั่นแกล้งบิดาตนเอง“เดี๋ยวคุณพ่อก็โกรธหรอก” เธอเข้าใจดีว่าออสโลกับบิดามีเรื่องระหองระแหงกัน แต่ก็ไม่อยากให้คนที่ตนเองรักทั้งสองคนทะเลาะกันเท่าไรนัก“โกรธไปสิ”“ออสโล! พ่อเค้านะ”พอเห็นว่าแฟนหนุ่มแสดงออกว่าอยากปะทะกับพ่อตนเอง มิรินจึงอดแสดงอาการแง่งอนไม่ได้ ทว่ากลับถูกมือหนาดึงเข้ามากอดพร้อมกับจุมพิตลงบนหน้าผากนูนแทนการง้อ“เค้าพูดเล่น ใ

หลายวันต่อมาออสโลนั่งทำงานรอเธอขาตื่นนอนในช่วงบ่าย แต่แล้วสาวใช้ก็เดินมาเคาะประตูด้วยความเร่งรีบ“นายคะ คุณซิดนีย์กับคุณไข่หวานมาค่ะ”ชื่อของแบล็กลิสต์เบอร์หนึ่งและเบอร์สองของคฤหาสน์ถูกเอ่ยออกมา เจ้านายหนุ่มจึงรีบเอ่ยถามถึงแฟนสาวซึ่งกำลังหลับอยู่ข้างห้องทำงาน“มิรินตื่นหรือยัง?”เขาไม่อยากให้ใครมารบกวนการพักผ่อนของเธอ จะได้รีบลงไปไล่ให้สองคนนั้นกลับไปก่อนมื้อเย็น“ตื่นแล้วค่ะ...อะ เอ่อ นิดไม่ได้ปลุกนะคะ” แม่บ้านวัยกลางคนรีบออกตัวเมื่อเห็นสายตาดุดันนั้นมาเฟียหนุ่มที่รู้ตัวว่าเผลอใช้สายตามองคนอื่นไม่ดีจึงได้แต่ลอบถอนหายใจออกมา เขาเองก็ต้องรู้จักระงับอารมณ์ตนเองมากกว่านี้ ก่อนที่จะเผลอทำให้เมียโกรธโดยไม่ได้ตั้งใจอีก“อืม ลงไปรับมือสองคนนั้นก่อน เดี๋ยวตามไป”รอกระทั่งสาวใช้ออกจากห้อง ร่างสูงจึงหยัดกายลุกจากห้องเก้าอี้ทำงานออกไปรับเมียถึงในห้องวันนี้ออสโลเปิดประตูเข้าออกห้องนอนกี่รอบแล้วไม่ทราบ ทั้งปกติไม่ใช่คนชอบลุกจากโต๊ะทำงานเดินไปทั่วบ้านเช่นนี้“เธออาบน้ำเหรอ?” เขาอดเอ่ยถามออกมาไม่ได้ เมื่อกลิ่นกายหอมกรุ่นจากครีมอาบน้ำปะทะจมูกเมื่อเดินเข้าไปใกล้“อืม เค้าตื่นมาแล้วเหนี