บททั้งหมดของ เราทำแบบนี้กันอีกแล้วเจ้านาย: บทที่ 11 - บทที่ 15

“เอ่อ...คุณวาววา เราเคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่าครับ” เสียงทุ้มนั้นเอ่ยทัก อชิรญากัดริมฝีปาก ก่อนจะรีบสั่นหน้า เธอก้มหน้าก้มตาอยู่แต่กับเอกสารตรงหน้า ไม่ยอมมองสบตาบอสใหม่แม้สักแว้บ “เอ ไม่น่าจะเคยนะคะ” เธอตอบเขาไปส่งๆ ใจยังคงเต้นตุบๆๆ เอ... อย่างระดับเขาจะไปทำงานแบบนั้นทำไมนะ เสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นมาในสติที่ปลิวเตลิดวับไปของเธอ ตั้งแต่เห็นหน้าเขาชัดเจน หรือว่าแค่คนหน้าคล้าย คิดได้หนนี้ เธอจึงเงยหน้าขึ้นมา แล้วดันสบตาเข้ากับชาลีพอดี เธอจึงรีบยกแฟ้มเอกสารขึ้นบังหน้า ทำให้เอกสารด้านในที่ไม่ได้ร้อยเข้าแฟ้มให้เรียบร้อย หล่นร่วงลงพื้นกราว “อุ๊ยตาย ขอโทษค่ะ วาววาเก็บเองค่ะ” เธอรีบลงไปควานรวบรวมเอกสารอยู่ใต้โต๊ะ หูก็ได้ยินคุณมัทนาคุยกับ เจ้านายใหม่ไปด้วย “พอจะเข้าใจบ้างหรือยัง ตาชาลล์ว่าจะต้องทำอะไรบ้าง” “ครับ ผมคิดว่าเลขาของคุณแม่จะช่วยผมได้มากเลย...” เขาอมยิ้ม แอบลอบมองคนที่กำลังง่วนอยู่กับการเรียบเรียงเอกสารที่หล่อนทำร่วง “แม่รู้ไหมครับว่า ตอนที่ผมไปค้างที่บ้านเพื่อน ผมแอบทำงานพิเศ

ชาลีแอบมองเลขานุการของเขา ที่กำลังนั่งหน้าเง้า อยู่ตรงกันข้ามเขา เธอดูเหมือนจะไม่อร่อยกับขนมที่เขาสั่งมาให้สักนิด เพราะหน้างอๆ นั่นบ่งบอกถึงอารมณ์ว่าหล่อนกำลังอารมณ์ไม่ดีมากขนาดไหน เขาก็ไม่ได้เย้าแหย่ ชวนวกไปถึงเรื่อง ที่ทำให้หล่อนต้องหน้าซีดบ้าง หน้าแดงบ้าง ทำอาการเหมือนอยากจะกรี๊ดดังๆ ใส่เขาแต่ข่มไว้แล้วนี่นา ที่เขาไม่ทำ เพราะเกรงว่าขืนแหย่มากไปเย้ามากเข้า เจ้าหล่อนโมโหขึ้นมา หาอะไรทุ่มหัวเขา แล้วพานไปลาออกกับแม่เขาเข้า เขาก็จะซวยน่ะสิ ชาลีลอบยิ้ม ขณะที่ชวนเธอเช็คบิล ตอนนี้เกือบจะสี่ทุ่มแล้ว วันนี้ถือว่าเธอทำงานนอกเวลา คุณท่านคอยเช็คมาเป็นระยะ ว่าเธออยู่กับลูกชายท่านที่ไหน เธอแอบถ่ายรูปส่งไปรายงานแล้วหลายรูป รวมถึงรูปยี่ห้อแบรนด์สูท และสีเสื้อสูท รุ่นของสูท ไปให้คุณท่าน แบบละเอียดยิบกันเลยทีเดียว พาเขาไปร้านรองเท้าเลือกรองเท้าหนังให้เขาตามคำสั่งของคุณท่าน เขาตอนแรกก็กวนแหย่เธอ แต่สักพักก็ดูเหมือนว่าเขาจะสนุกและสนใจกับการเลือกเสื้อผ้าให้ตัวเองเสียมากกว่าเย้าเล่นเธอแล้ว เฮ้อ... “มานี่สิ ก่อนกลับคุณยุ่งกับผมมาทั้งวันแล้วเรื่องเสื้อผ้า ไหนๆ เจ้าน

“เอ๋...พฤกษ์จะไม่ไปฮ่องกงหรือคะพรุ่งนี้” “อืม...ก็จะอยู่อีกสักอาทิตย์หนึ่งน่ะ ทำไมเหรอ ไม่ดีใจหรือยังไงล่ะ ที่ผมอยู่ด้วย เราไม่ได้อยู่ด้วยกันนานมากแล้วนะ” เสียงของคู่หมั้นถามอย่างสงสัย กับสีหน้าของทองอุไร เธอรีบสั่นหน้า ก่อนจะยิ้มแย้มส่งให้เขา “ก็คิดว่าพฤกษ์จะไปทำงานต่อเลยน่ะสิ เห็นว่างานยุ่งๆ อยู่ไม่ใช่เหรอคะ” “ก็ยุ่งอยู่ แต่...” เขาเหลือบมองเธอ แล้วดึงเธอเข้ามากอด ดูทองอุไรจะตัวแข็งเล็กน้อย เมื่อเขาก้มลงหอมแก้มเธอ แต่พฤกษ์ก็ไม่ได้สงสัยอะไร เพราะเขามีเรื่องร้อนใจอยู่เช่นกัน จนไม่ได้สังเกตถึงความเปลี่ยนไปเล็กๆ น้อยๆ ของคนรัก “อยากมีเวลาให้มิ้นบ้าง” “ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยว...เราก็ได้อยู่ด้วยกันแล้ว” ไม่รู้ว่าเป็นอะไร ถ้าก่อนหน้านี้ ประโยคนี้เธอคงจะพูดด้วยความสุข ด้วยความหวัง ว่าเธอกับเขาจะได้มาอยู่สร้างครอบครัวเล็กๆ ด้วยกัน เธอจะยอมปิดร้าน กิจการที่ทำอยู่ ติดสอยห้อยตามไปอยู่กับเขาที่ฮ่องกง แต่ตอนนี้ มันกลับเป็นสิ่งที่ทองอุไร ยังไม่อยากให้มันถึงเร็วนัก “มิ้น...ถ้าแต่งงานแล้ว เอ่อ...มิ้นจะยังไม่ปิดร้านก็ได้นะ ผมไม่ได้ว่าอะไร ผ