บทที่ 7 พายุในห้องแคบสิ้นสุดประโยคนั้น ริมฝีปากร้อนจัดของปัณณ์ก็บดเบียดลงมาบนริมฝีปากของรตาอย่างดุดันและเอาแต่ใจ มันไม่ใช่การจูบเพื่อขออนุญาต แต่เป็นการจูบเพื่อตอกย้ำอำนาจและปล้นชิงลมหายใจของเธอไปในคราวเดียวรตาเบิกตากว้าง ร่างกายแข็งทื่อ สองมือบางยกขึ้นผลักแผงอกกว้างของเขาตามสัญชาตญาณป้องกันตัว"อื้อ... ปัณณ์... ปล่อยพี่..."เสียงประท้วงของเธอถูกกลืนหายเข้าไปในลำคอเมื่อชายหนุ่มออกแรงรวบเอวคอด รั้งร่างของเธอให้แนบชิดกับความแข็งแกร่งของเขามากยิ่งขึ้น ฝ่ามือหนาสอดเข้าใต้ท้ายทอย บังคับให้เธอแหงนหน้ารับสัมผัสที่เขามอบให้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้เรียวลิ้นร้อนชื้นสอดแทรกเข้ามาในโพรงปาก กวาดต้อนและเกี่ยวกระหวัดกับลิ้นเล็กอย่างเอาแต่ใจ รสชาติของน้ำชาคาโมมายล์ที่เขาเพิ่งดื่มผสมผสานกับกลิ่นมิ้นต์จางๆ สร้างความรู้สึกแปลกใหม่ที่ทำให้สมองของรตาขาวโพลนกำแพงความหยิ่งทะนงที่เธอเพียรสร้างมาตลอดหลายปีพังทลายลงเพียงแค่สัมผัสแรก ร่างกายของเธอตอบสนองต่อการรุกรานของเขาอย่างซื่อตรง สองมือที่เคยผลักไสเปลี่ยนเป็นกำคอ
Last Updated : 2026-07-27
