Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

ประตูรถยนต์คันหรูสีดำมันปลาบถูกปิดลงอย่างแผ่วเบา ชายหนุ่มผิวขาวรูปร่างสูงใหญ่ในเสื้อยืดสีดำแบรนด์เนมกับกางเกงยีนขายาวเดินลัดเลาะเข้ามาในสวนอาหารซึ่งเป็นสถานที่ถ่ายทำในวันนี้“อะไรนะ ไม่มาแล้ว อยู่ ๆ นึกจะไม่มาก็บอกกันง่าย ๆ แบบนี้เลยเหรอ แล้วพี่จะทำยังไง ทีมงานมากันครบแล้วแต่ฝ่ายจัดสถานที่โผล่หัวมาแค่คนเดียวนี่นะ พวกเธอคิดว่ากำลังเล่นขายของกันอยู่หรือไง วันนึงใช้งบเท่าไหร่เธอรู้ไหม แล้วแบบนี้พี่จะทำยังไง คนช่วยงานยิ่งน้อย ๆ อยู่”เปรมสุดา ผู้จัดการกองถ่ายที่เดินเลี่ยงออกมาโทรตามทีมงานฝ่ายจัดสถานที่ด้านนอกกองถ่ายโวยวายเสียงดังลั่น เมื่อฝ่ายนั้นขอลาออกเสียดื้อ ๆ“จำเอาไว้เลยนะ ถ้าทำกับพี่แบบนี้ ไปไหนไม่รอดก็ไม่ต้องกลับมา พี่จะรับคนใหม่มาแทน แค่นี้แหละ”หญิงสาวกดวางสายอย่างหัวเสีย นึกโกรธทีมงานไม่มีความรับผิดชอบจนอยากจะทึ้งผมตัวเอง“แล้วฉันจะไปหาคนที่ไหนมาทำแทนวะ โอ๊ย ปวดหัว”กำลังจะเดินกลับเข้าไปทำงานก็ต้องชะงัก เมื่ออยู่ ๆ มีชายหนุ่มรูปหล่อสวมใส่เสื้อผ้าราคาแพงตัวหอมฟุ้งด้วยน้ำหอมแบรนด์เนมมีรสนิยมมาดักหน้า“ตอนนี้ร้านปิดนะคะ มีกองถ่ายละครค่ะ” คิดว่าเขาคือลูกค้าที่จะมาใช้บริการสวนอาหารแ

“นายกลับไปได้แล้ว”เมื่ออาบน้ำแต่งตัวเสร็จในตอนเช้า มุกไหมที่กำลังฉีดน้ำหอมอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งก็เอ่ยไล่ทิศเหนือทันที เขาหันมาสบตากับเธอผ่านกระจกเงาบานใหญ่ ชะงักเล็กน้อยก่อนจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติ“รู้แล้วครับ ไม่ต้องมาไล่ผมหรอก”ทิศเหนือเดินไปหอมแก้มนวลฟอดใหญ่ ก่อนจะยอมออกจากห้องนอนร้อนรัก มือควงกุญแจรถ ปากก็ฮัมเพลงอารมณ์ดี ทำเอามุกไหมหันขวับมองตามแผ่นหลังกว้างด้วยความแปลกใจ“หมด Passion แล้วสิ ดีเหมือนกัน ทุกอย่างจะได้จบ”คนตัวบางพ่นลมหายใจระบายความรู้สึกแปลก ๆ ในอกแล้วคว้ากระเป๋าแบรนด์เนมขึ้นสะพายบ่า มองตัวเองในกระจกก่อนจะเชิดหน้าขึ้นเรียกความมั่นใจกลับคืนมา“คนเจ้าชู้อย่างนายทำอะไรพี่ไม่ได้หรอกเหนือ ลาก่อน”ไม่กี่นาทีต่อมามุกไหมก็ลงมาขึ้นรถของผู้จัดการส่วนตัว“ไงจ๊ะ เมื่อคืนหลับสบายดีไหม”ดาราสาวชะงักมือที่กำลังดึงสายเข็มขัดนิรภัยมาคาด แต่เพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้นทุกอย่างก็กลับมาเป็นปกติ“หลับสบายมากค่ะ”“ไม่มีใครมากวนใจ ใช่ไหม”ขวัญใจชะโงกมองหน้าดาราในสังกัด เห็นแววตามีพิรุธเล็กน้อยก็พอจะรู้ว่าอะไรเป็นอะไร“รายเดิม มาอีกแล้วเหรอ ไหนว่าจะไม่เปิดประตูต้อนรับเขาไง”“ไหมก็ไม่ได้ตั

ทิศเหนือรีบออกจากกองถ่ายทันทีที่ทำงานของตัวเองเสร็จ เขายกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูก็เห็นว่าใกล้จะเที่ยงคืนเต็มที จึงเหยียบคันเร่งตรงดิ่งไปยังคอนโดมิเนียมสุดหรู ไม่นานเกินรอก็ถึงเมื่อเปลี่ยนกลับไปใส่เสื้อตัวเดิมแล้วจึงเดินแกมวิ่ง แต่ยังไม่ทันได้ก้าวเข้าไปหน้าลิฟต์ รปภ. ที่เคยโค้งคำนับเขาเมื่อคืนนี้กลับเดินเข้ามาล็อกตัว“เข้าไปไม่ได้ครับ”“เฮ้ย อะไรพี่ มาจับผมไว้ทำไม”“คุณไม่ได้เป็นลูกบ้านที่นี่ เข้าไม่ได้ครับ”“ผมมาหาแฟน เมื่อคืนก็มา พี่ยังทำความเคารพผมอยู่เลย”“คุณมุกไหมสั่งให้ผมกันคุณไม่ให้ขึ้นไปรบกวนครับ แล้วต่อไปนี้ก็ไม่อนุญาตให้คุณขึ้นไปที่ห้องเธออีก เชิญคุณกลับไปได้แล้ว ถ้าไม่เชื่อกันผมจะเรียกตำรวจมาจับคุณเดี๋ยวนี้ตามคำสั่งของคุณมุกไหม”ทิศเหนืออ้าปากค้าง ไม่อยากเชื่อเลยว่าเธอจะกล้าทำกับเขาขนาดนี้ ยกมือเสยผมด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะพยักหน้าแล้วเดินจากไป“อย่าคิดว่าเรื่องแค่นี้จะหยุดผมได้นะพี่ไหม”เมื่อขึ้นไปนั่งบนรถได้ก็ทุบพวงมาลัยเพื่อระบายอารมณ์ ก่อนจะเหยียบคันเร่งออกตัวอย่างแรงจนฝุ่นตลบตรงดิ่งไปยังคอนโดมิเนียมของตัวเองทันทีในห้องน้ำของคอนโดมิเนียมหรูหราราคาแพงใจกลางเมือง น้ำจากฝักบัว

“เหนือ นายขึ้นมาได้ยังไง”มุกไหมเอ่ยถามเสียงตะกุกตะกัก ยังคงตกใจไม่หาย“ไม่ต้องสนใจหรอกครับว่าผมขึ้นมาได้ยังไง ควรสนใจว่าหลังจากนี้พี่ไหมจะเป็นยังไงมากกว่า”ข่มขู่พร้อมดันร่างบอบบางเข้ามาในห้อง ผลักบานประตูปิดแล้วรั้งเอวบางเข้าหาตัวดาราสาวยกมือทั้งสองข้างยันอกแกร่ง หันซ้ายขวาหาทางรอด แต่ไม่มีเลยสักหนทางเดียวเมื่อคนเอาแต่ใจโน้มลงมาบดจูบเธอด้วยสัมผัสร้อนแรงราวต้องการลงโทษ“เหนือ ปล่อยนะ”เมื่อตั้งสติได้จึงตวัดฝ่ามือตบใบหน้าหล่อเหลาแล้วขยับตัวหนี ทิศเหนือยกหัวแม่มือกดมุมปาก ค่อย ๆ หันกลับมามองเธอด้วยแววตาวาบลึกดำมืดไร้จุดสิ้นสุด มันน่ากลัวจนเธอขนลุกซู่“เมื่อคืนคงนอนหลับเต็มอิ่มแล้วสินะครับ คืนนี้ผมมีปัญญาขึ้นมาที่ห้องพี่ได้แล้วก็ทำตามข้อตกลงของเราด้วย นี่ก็เที่ยงคืนพอดี ผมไม่ได้ผิดเวลา พี่เองก็คงไม่ผิดคำพูดกับผมนะครับพี่ไหม”“ไม่”“ไม่อะไรครับ ไม่ทำตามสัญญาหรือจะไม่ผิดคำพูด”“พี่ไม่เห็นจำได้ว่าสัญญาอะไรไว้”ทิศเหนือหัวเราะในลำคอ ยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดไฟล์เสียงที่เขาแอบบันทึกเอาไว้เมื่อคืน หลักฐานชัดเจนขนาดนี้ทำมุกไหมชะงักไปต่อไม่ได้“ถ้าไม่อยากให้ไอ้ไม้รู้ พี่ก็ต้องเอาตัวเข้าแลก นี

“ไหวไหมครับพี่ไหม”ทิศเหนือขยับเข้าประคองมุกไหมที่หน้ามืดหลังจากเพิ่งอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ เพราะเมื่อคืนเขาทั้งออดอ้อนและลงโทษเธออยู่นานหลายชั่วโมงกว่าจะยอมหยุด ได้นอนไม่ถึงสี่ชั่วโมงดีก็ต้องตื่นไปทำงานอีกแล้วแต่คนตัวบางกลับสะบัดแขนเขาทิ้งอย่างแง่งอน ทั้งที่แทบจะทรงตัวไม่อยู่“ไม่ต้องมายุ่ง”“พี่ไหม...” เรียกเธอเสียงอ่อย มองเธอด้วยความเป็นห่วง“ไม่ต้องมาเรียก ที่พี่เป็นแบบนี้ก็เพราะนายไม่ใช่หรือไง”“ผมก็ดูแลพี่ไหมอยู่นี่ไงครับ ให้ผมประคองไปนอนพักนะ”“จะนอนพักได้ไง วันนี้พี่มีถ่ายละคร ขืนลางานคงได้วุ่นวายกันหมดแน่”“แต่พี่ไหมป่วย ถ้าพี่ไปเป็นลมกลางกองถ่ายจะไม่วุ่นวายกว่าเดิมหรือครับ”“ไม่ต้องมาพูดเลย สะใจนายหรือยังล่ะ เล่นซะจนพี่หน้ามืด”ต่อว่าเขาพร้อมตวัดสายตามองอย่างแง่งอน ทิศเหนือจึงรั้งร่างบอบบางเข้ามากอดอย่างลุแก่โทษ“ขอโทษครับ ก็ผมโกรธที่พี่ไหมสั่งให้ รปภ.ไล่ผมออกจากคอนโด แล้วผมก็คิดถึงพี่ไหมมากด้วย ไม่ได้นอนกอดพี่ไหมตั้งคืนนึง ผมก็เลยทำพี่ไหมมากไปหน่อย”“พอ ๆ ไม่ต้องพูด นายกลับไปได้แล้ว พี่จะไปทำงาน”“ให้ผมไปส่งนะครับ”“ไม่ต้อง เดี๋ยวพี่ใจมารับ ป่านนี้คงมารออยู่ข้างล่างแล้ว”“แต่ผ