All Chapters of Pagsisisi Pagkatapos ng Diborsyo, Naghiganti ang Dating Asaw: Chapter 1 - Chapter 10

“Ang asawa mo ay ipinagdiriwang ang anibersaryo ng kanyang unang pag-ibig ngayong gabi. Kung gusto mong malaman ang totoo, pumunta ka sa Grand Aurora Hotel, Main Ballroom.”Malakas na tumibok ang dibdib ni Rosemary. Nanginginig ang kanyang mga daliri habang binabasa ang mahiwagang mensahe.“Hindi... isa lang itong murang biro,” mahina niyang bulong. Ngunit habang pilit niya itong binabalewala, lalo namang sumisikip ang pag-usisa sa kanyang puso.Dali-dali niyang kinuha ang kanyang amerikana, hinawakan nang mahigpit ang kanyang bag, at nagmadaling pumunta sa hotel na binanggit sa mensahe. Bahagyang umuulan, at ang mga ilaw ng lungsod ay kumikislap sa gitna ng manipis na hamog.Napuno ang ballroom ng Grand Aurora Hotel ng lagitik ng mga kristal na baso at halakhakan ng mga panauhin. Mahinang tumutugtog ang isang orkestra habang ang halimuyak ng alak at mamahaling pabango ay kumakalat sa buong bulwagan.Inilibot ni Rosemary ang kanyang paningin.At pagkatapos...Nakita niya siya.Ang kan

“Tok... tok... tok!”Yumandong ang tunog ng katok ng kamay ni Rosemary sa bahay na tinawag niya ring tahanan noon. Nangangatog ang kanyang mga daliri—hindi dahil sa takot, kundi dahil sa magkahalong galit at mapait na determinasyon.Bumukas nang marahas ang pinto.Nakatayo roon si Adrian, bakas ang tensyon sa mukha.“Rosemary?” mababa ang kanyang boses, puno ng panghahamak. “Kaya naman pala, sa wakas ay nagpasya ka ring magpakita.”Malamig ang titig ni Rosemary.“Nandito ako para kunin ang mga gamit ko. Iwan mo na ang iba diyan, wala akong pakialam.”Nang-uuyam na nagpalabas ng mahinang tawa si Adrian habang isinasalubong ang dalawang kamay sa kanyang dibdib.“Mga gamit mo? Nawala ka nang dalawang araw nang walang balita, tapos ngayon ay darating ka rito gamit ang kaawa-awang mukhang iyan at sasabihing gusto mo lang kunin ang mga gamit mo? Sa tingin mo ba ay maniniwala ako?”Itinaas ni Rosemary ang kanyang baba, pinipigilan ang sakit na nagpapabigat sa kanyang dibdib.“Hindi ako nawal

Kumikinang ang mga kristal na ilaw sa marangyang ballroom ng hotel, habang pinupuno ng malambot na tugtog mula sa bandang kasama ang buong silid. Ang gabing ito ay dapat na maging isang maningning na gabi ng pagdiriwang: ang enggrandeng paglulunsad ng pinakabagong koleksyon ng mga kasuotan ng Adrian Corp.Dumating ang mga panauhin na puno ng pananabik. Pinuno ng mga pangunahing investor ang harapan na may mga mukhang umaasa. Nakatayo si Adrian sa gilid ng entablado habang suot ang isang perpektong itim na amerikana. Isang manipis na ngiti ang nakaguhit sa kanyang mukha, sinusubukang itago ang bagyo ng pagkabalisa na nagngangalit sa loob niya.Sa kanyang tabi, lumapit si Cassandra na mukhang elegante sa kanyang mamahaling kasuotan tsaka bumulong na puno ng tiwala sa sarili.“Kumalma ka, Adrian. Ngayong gabi ay kalilimutan nila si Rosemary. Sa sandaling makita nila ang disenyo ko, malalaman ng lahat kung sino ang tunay na karapat-dapat sa tabi mo.”Tumango lang nang maikli si Adrian, ka

“Adrian, kailangan mo nang tanggapin ang katotohanang ito ngayon din!”Ihinampas ni Markus ang folder ng ulat sa pananalapi sa ibabaw ng salaming mesa sa silid-tanggapan ni Adrian. Nangangatog ang kanyang boses, puno ng galit na halos hindi na niya mapigilan.“Nasa bingit ng pagkabangkarote ang kumpanyang ito! Ang tanging paraan para makalabas dito ay ang hanapin si Rosemary!”Si Adrian na noong una ay nakasandal nang walang buhay sa kanyang upuan, may bakanteng titig at mukhang pagod na pagod, ay agad na nag-ayos ng upo.“Ihinto mo ang pagbanggit sa pangalan niya sa harap ko!” singhal niya. Paos ang kanyang boses, ngunit puno pa rin ng pagmamataas.Tiningnan siya nang matalas ni Markus nang walang katatakutan.“Wala akong pakialam sa garbo mo. Pwede mo siyang kapootan habang buhay, pero napakalinaw ng katotohanan. Kung wala si Rosemary, mamamatay ang Adrian Corp. Iyan din ang sinasabi ng lahat ng investor.”Tumayo si Adrian tsaka dahan-dahang naglakad patungo sa malaking bintana. Bak

“Salinan mo pa ako.”Paos ang boses ni Adrian. Namumula ang kanyang mga mata na napupuno ng mga ugat ng dugo, at ang kanyang hininga ay amoy alak. Nakaupo siyang nanghihina sa itim na katad na sofa sa kanyang silid-tanggapan. Bukas ang itaas na butones ng kanyang polo, maluwag ang pagkakatanggal ng kanyang kurbata, habang ang isang bote ng wiski na halos ubos na ay nakalatag sa ibabaw ng mesa sa kanyang harap.Nakatayo si Markus malapit sa pinto na may mukhang puno ng pagkabigo.“Sapat na, Adrian. Masyado ka nang maraming nainom.”Lumingon si Adrian na may bakanteng titig.“Sa tingin mo ba kung ititigil ko ang pag-inom, mawawala ang lahat ng ito sa isip ko? Hindi, Markus. Nawawasak ang kumpanya ko, umaalis ang mga investor, at si Rosemary...” Nabilaukan ang kanyang lalamunan. Naputol ang kanyang boses. “Isinara ni Rosemary ang pinto sa harap ko. Mas pinili niyang panoorin akong mawasak kaysa bumalik sa akin.”Huminga ng isang upuan si Markus tsaka naupo sa kanyang harap.“Adrian, paki