Semua Bab แพงจะเป็นเมียพี่ตรี: Bab 11 - Bab 20

บทสนทนาที่เต็มไปด้วยความตึงเครียดระหว่างสองพ่อลูกต้องยุติลง เมื่อร่างสูงโปร่งของตรีวิทย์พยุงแม่ครูช่อแก้วเดินเข้ามาหาด้วยรอยยิ้มที่เป็นมิตร พีระเห็นทั้งคู่เดินเข้ามาจึงรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ“สวัสดีครับแม่ครู”พีระยกมือไหว้ทักทายอย่างนอบน้อม พลางดันหลังลูกสาวเบา ๆ เป็นสัญญาณเตือนเรื่องมารยาท พริริมาจึงรีบยกมือไหว้ตามอย่างว่าง่าย“สวัสดีค่ะ ไม่คิดว่าคุณท่านจะมาเยี่ยมเห็นหายไปเสียนาน” แม่ครูช่อแก้วรับไว้ด้วยรอยยิ้มใจดีก่อนที่พีระจะได้เอ่ยตอบอะไร ตรีวิทย์ก็ชิงเอ่ยถามที่คาใจเขาทันที สายตาคู่คมมองตรงไปยังผู้อุปการะเลี้ยงดู แต่ทุกคนรู้ดีว่าคำถามนั้นมีเจตนาส่งไปถึงใครอีกคน“คุณลุงพาน้องแพงมาที่นี่ได้ยังไงครับเนี่ย ผมแปลกใจมากเลย”ชายวัยกลางคนไอออกมาเบา ๆ เพื่อตั้งสติ เขาเหลือบมองลูกสาวที่ยืนก้มหน้างุดอยู่ข้าง ๆ ก่อนจะตัดสินใจแก้หน้าให้เธออย่างแนบเนียนที่สุด“อ๋อ ครับแม่ครู พอดีผมว่าง ๆ น่ะ เลยตั้งใจจะพายัยแพงมาเที่ยวพักผ่อนสักหน่อย”เขาหันไปตอบแม่ครูช่อแก้วก่อน แล้วจึงหันมาทางตรีวิทย์พร้อมกับแสร้งทำสีหน้าประหลาดใจ“...แล้วก็ถือโอกาสแวะมาเยี่ยมเด็ก ๆ ที่บ้านธารใจด้วย ไม่คิดเลยว่าจะบังเอิญม

รถตู้ทรงยุโรปกลับมาถึงคฤหาสน์ในตอนค่ำ ทันทีที่ลงจากรถ พริริมาก็เดินตรงขึ้นไปยังห้องนอนของตัวเองทันทีโดยไม่พูดไม่จา ไม่แม้แต่จะหันไปมองหน้าผู้เป็นพ่อที่เดินตามหลังมาด้วยสีหน้าเคร่งขรึมประตูห้องปิดลงพร้อมกับเสียงล็อกจากด้านใน แน่นอนว่าคุณหนูของบ้านกำลังทำเหมือนเดิม ที่ไม่ได้ดั่งใจก็จะขังตัวเองอยู่แต่ในห้อง เย็นนั้นไม่ว่าป้าไหมจะเคาะประตูกี่ครั้ง ก็ไม่มีเสียงใด ๆ ตอบกลับมา มีเพียงความเงียบตอบกลับมาเท่านั้น“ทำไงดีคะ คุณผู้ชาย คุณหนูไม่ยอมออกมาทานข้าวเลย”ป้าไหมมีสีหน้ากังวล ขณะเดินลงมาบอกเจ้านายด้านล่าง พีระถอนหายใจออกมาเล็กน้อย“ไม่กินก็ไม่ต้องกิน คนเราไม่ปล่อยให้ตัวเองอดตายหรอก ป้าไหมมีอะไรไปทำก็ไปเถอะ”“แต่ว่าคุณหนู...”“เชื่อฉันเถอะ”“ค่ะ ๆ”พยักหน้ารับคำเสร็จก็รีบเดินออกไปเลย ดูจากสีหน้าแล้วก็คำพูดแล้ว ก่อนหน้านี้คงเกิดเรื่องใหญ่โตแน่นอน ไม่อย่างนั้นคุณท่านไม่มีสีหน้าตึงเครียดขนาดนี้หรอกพริริมาเอาแต่ขังตัวเองอยู่ในห้องจนกระทั่งเช้าวันจันทร์...เด็กสาวในชุดนักเรียนเดินลงมาจากชั้นบนด้วยสภาพอิดโรย ดวงตาทั้งสองข้างบวมช้ำจากการร้องไห้มาตลอดทั้งคืน ขาป้อมก้าวลงบันไดอย่างเชื่องช้า และในจ

คำแนะนำของน้ำฟ้าเหมือนจุดประกายบางอย่างในใจของพริริมา มันเป็นเรื่องยากและน่าอับอายที่ต้องกลับไปเผชิญกับผู้หญิงที่เหมือนว่าจะมีใจให้กับพี่ตรี แต่เพื่อนของเธอก็พูดถูกทุกอย่าง มันอาจจะเป็นวิธีเดียวที่พิสูจน์ให้เห็นว่าเธอไม่ใช่เด็กที่เอาแต่ใจอย่างที่ทุกคนกำลังกล่าวหา“ลุงหมีคะ พาแพงไปที่มหา’ลัยพี่ตรีหน่

“วันนี้ออกจากบ้านได้แล้วเหรอ นึกว่าจะคลุกอยู่แต่บ้านจนตัวแนบผนัง เป็นจิ้งจกเกาะฝาห้องไปแล้ว”น้ำฟ้าเอ่ยแซว หลังจากได้รับสายจากเพื่อนสนิทในช่วงสายของวันหยุด ทั้งคู่ออกมาเดินเล่นแถวสยาม ซึ่งเป็นย่านที่เด็กวัยรุ่นในกรุงเทพฯ ชอบนัดมาเจอ หรือเดินเล่นกันมากที่สุดแต่พอเห็นหน้าเหมือนคนหมดอาลัยตายอยากของพริ

หลังจากชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง รอยยิ้มอ่อนโยนก็ค่อย ๆ กลับมาประดับบนใบหน้าของจอมขวัญอีกด้วย แววตาของเธอฉายแววเห็นใจ และเข้าใจอย่างสุดซึ้ง“พี่เข้าใจแล้วจ้ะ” เธอยื่นมือไปลูบศีรษะของพริริมาเบา ๆ “น้องแพงคงรักตรีมากจริง ๆ สินะ”พริริมารีบพยักหน้ารับ“พี่รับปากเรานะ”จอมขวัญเอ่ยรักษาสัญญา “พี่จะพยายามยามรัก