All Chapters of เร้นรักใต้แสงจันทร์: Chapter 1 - Chapter 10

เขาอยู่ในชุดมังกรสีเหลืองสว่าง ท่วงท่าสง่าผ่าเผย คิ้วและดวงตาดูเย็นชา ยืนอยู่กลางตำหนักราวกับต้นสนหิมะ ทั้งดูสูงส่งทั้งดูห่างเหิน"ฮวนอี๋" เขาเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "การตัดสินใจครั้งนี้ของเรา เจ้ามีสิ่งใดคัดค้านหรือไม่"จ้าวฮวนอี๋รีบลุกขึ้นถวายบังคม "หม่อมฉันไม่บังอาจเพคะ ฝ่าบาททรงแต่งตั้งพี่หญิงเป็นฮองเฮา นับเป็นเรื่องที่ปราดเปรื่อง หม่อมฉัน..ไม่มีข้อคัดค้านเพคะ"เซียวจือหลิ่นมองใบหน้าที่ราบเรียบของนางพลางขมวดคิ้วเดิมทีเขาคิดว่า การที่นางเงียบสงบในช่วงหลายวันมานี้ ก็เพื่อบีบให้เขามาปลอบเองรอจนเขามาถาม นางจะต้องร้องไห้ เสียใจและโวยวายแน่นอนถึงยามนั้นเขาค่อยตบรางวัลให้เสียหน่อย แล้วค่อยกล่าวอย่างเข้มงวดว่า "เราเคยบอกเจ้าตั้งแต่วันที่อภิเษกแล้ว ว่าในใจเรามีเพียงรั่วอิ๋ง เรามอบลาภยศให้เจ้าได้ แต่ไม่อาจมอบความรักให้ได้ ตำแหน่งฮองเฮานั้น มีไว้เพื่อมอบให้สตรีในดวงใจเท่านั้น"ใช้ทั้งพระคุณและพระเดชเช่นนี้ เดี๋ยวเรื่องนี้ก็คงจะผ่านพ้นไปทว่านึกไม่ถึงว่านางกลับไม่ใส่ใจจริง ๆทั้งที่ท่าทีเช่นนี้ของนางนั้นดีมาก ไม่สร้างความวุ่นวาย แสดงว่าในใจนางจดจำคำพูดของเขาในตอนแรกไว้ จึงไม่ก

จ้าวฮวนอี๋พลันเบิกตากว้าง"ฝ่าบาท" นางฝืนพยุงสังขารขึ้นมา นิ้วมืออันเย็นเยียบคว้าชายชุดมังกรไว้แน่น "ชิงเหอเพียงแค่...เพียงแค่ปกป้องนายด้วยความภักดี ขอพระองค์...ทรงละเว้นชีวิตนางสักครั้งเถิดเพคะ..."เซียวจือหลิ่นก้มหน้าลงมองนางใบหน้านางขาวซีดราวกับกระดาษ มุมปากยังมีเลือดซึม ปอยผมหน้าผากที่ชุ่มเหงื่อเย็นแนบติดดวงหน้า ดูเหนื่อยล้าและอ่อนแอยิ่งนักนางไม่เคยอ้อนวอนขอสิ่งใดจากเขาเลย แม้แต่ยามที่เอาตัวเข้ากำบังคมกระบี่แทนเขาจนเกือบสิ้นชีพ ฟื้นขึ้นมาก็ยังคงเอ่ยเสียงเรียบว่า "องค์ชายทรงปลอดภัยก็ดีแล้วเพคะ"นี่เป็นครั้งแรกที่นางมองเขาเช่นนี้ ในดวงตาฉายแววขอร้องหัวใจเซียวจือหลิ่นพลันอ่อนวูบลงอย่างบอกไม่ถูก เขาขมวดคิ้วมุ่น เพิ่งจะอ้าปากเตรียมจะพูดว่า "ช่างเถิด โทษตายละเว้น โทษเป็นไม่อาจหลีก" ทว่าจู่ ๆ จ้าวรั่วอิ๋งกลับดึงแขนเสื้อเขา แล้วกล่าวเสียงสะอื้น "หากวันนี้ฝ่าบาททรงละเว้นนาง วันหน้าหม่อมฉันจะปกครองฝ่ายในได้อย่างไรเพคะ ผู้คนคงตราหน้าว่าฮองเฮาอ่อนแอ กระทั่งบ่าวไพร่อีกคนยังกล้าขัดใจ หม่อมฉัน...หม่อมฉันยอมตายเสียดีกว่าเพคะ!"นางกล่าวพลางทำท่าจะวิ่งเอาศีรษะชนเสาข้างกายจริง ๆ"รั่วอิ๋

จ้าวฮวนอี๋พลันเหลือบตาขึ้น มองเขาอย่างไม่ยากจะเชื่อหูตนเองเซียวจือหลิ่นหลบสายตานาง แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "สายลับของเราไม่ได้ไร้ประโยชน์ถึงขนาดนั้น ผู้ใดที่คอยสร้างคลื่นลมอยู่เบื้องหลัง เรากระจ่างดี"เขารู้? เขารู้อยู่เต็มอกว่าทั้งหมดนี้เป็นงิ้วฉากใหญ่ที่จ้าวรั่วอิ๋งกำกับเองและเล่นเองอย่างนั้นหรือ?!หัวใจของจ้าวฮวนอี๋ราวกับถูกคำพูดนี้กระแทกใส่อย่างแรง ความรู้สึกเจ็บปวดแปลบปนเหลวไหลพรั่งพรูเข้ามา"เช่นนั้นฝ่าบาท..." น้ำเสียงของนางสั่นระริก"แต่รั่วอิ๋งนาง..." น้ำเสียงของเซียวจือหลิ่นเจือความเหนื่อยล้าและจนใจเล็กน้อย "เราบอกนางไปนับครั้งไม่ถ้วนแล้วว่าเราไม่ได้รู้สึกแบบชายหญิงต่อเจ้า ตอนแรกที่แต่งเจ้าเข้าจวนก็เพราะสถานการณ์บังคับ แต่นาง...ถึงอย่างไรก็เป็นสตรี ย่อมขาดความมั่นใจในรัก เมื่อเห็นเรากับเจ้าแต่งงานกันมาหลายปี เห็น...เราเอาใจใส่ดูแลเจ้าอยู่บ้างในบางครั้ง ใจนางย่อมเกิดความระแวง นางก็แค่อยากอาศัยโอกาสนี้ลองใจเราเท่านั้น"เขาชะงักไป ก่อนจะหันไปมองจ้าวฮวนอี๋ด้วยสายตาที่สื่อหลากหลายความรู้สึก "เราไม่อาจทำร้ายจิตใจนางได้ และเพื่อพิสูจน์ความจริงใจให้นางเห็น จึงทำได้เพียงร่วม

"ฮ่าๆๆ! ดี! ช่างเป็นคนคลั่งรักยิ่งนัก!" เซียวจืออวี้หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง พลางส่งสัญญาณให้ลูกน้องแก้เชือกที่มัดจ้าวรั่วอิ๋งออก ผลักนางไปยังประตูบานเล็กที่นำไปสู่เขตปลอดภัยจ้าวรั่วอิ๋งทั้งวิ่งทั้งคลานลงจากหอประตูเมือง โผเข้าสู่อ้อมอกของเซียวจือหลิ่นแล้วปล่อยโฮเสียงดังส่วนเซียวจืออวี้กลับยิ้มเหี้ยมเกรียม เดินตรงเข้าไปหาจ้าวฮวนอี๋ที่ถูกทิ้งไว้เพียงลำพัง"ถ้าเช่นนั้น ลาก่อนตลอดกาล พระสนมกุ้ยเฟย!"ในเวลาไล่เลี่ยกันนั้นเอง ตรงมุมมืดบนหอประตูเมือง ลูกหน้าไม้หลายดอกพุ่งแหวกอากาศออกมา เจาะทะลวงจุดตายของเซียวจืออวี้และลูกน้องอีกหลายคนอย่างแม่นยำ!เซียวจืออวี้ร่างแข็งทื่อทันที ในดวงตายังคงหลงเหลือแววแห่งความสะใจอันบ้าคลั่ง เขาล้มตึงไปข้างหลังตรง ๆ ทว่าก่อนตาย เขากลับเค้นแรงเฮือกสุดท้าย ผลักจ้าวฮวนอี๋ที่ร่างกายครึ่งหนึ่งห้อยโหนอยู่กลางอากาศอย่างแรง!"ฮวนอี๋!"เซียวจือหลิ่นทำได้เพียงมองตาปริบ ๆ ขณะร่างบางนั้นร่วงหล่นลงมาจากหอประตูเมืองอันสูงลิบลิ่วดุจดั่งว่าวที่สายป่านขาด!"ตุ้บ!"เสียงกระแทกพื้นดังทึบ จ้าวฮวนอี๋ร่วงกระแทกลงบนพื้นหินสีดำเบื้องล่างหอประตูเมือง ร่างกายสั่นกระตุกเบา ๆ ครั้

ความทรงจำพรั่งพรูเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง ราวกับน้ำป่าทลายทำนบกั้น นำพาความเจ็บปวดอันเก่าแก่ทว่าแหลมคมเข้ามาท่วมทับร่างของเขาจนมิดเขาหวนนึกถึงคืนวันวิวาห์เทียนมงคลมังกรหงส์ส่องสว่าง นางสวมชุดวิวาห์สีแดงชาด นั่งนิ่งสงบอยู่ตรงขอบเตียงตั่งเขาเลิกผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวขึ้น เห็นดวงตาอันราบเรียบไร้ระลอกคลื่นของนาง ไม่ได้มีความเอียงอายอย่างเจ้าสาวคนใหม่ ไม่มีความตื่นตระหนกของบุตรสาวอนุที่ถีบตัวเองขึ้นที่สูง เฉยชาดุจดั่งห้วงน้ำลึกในใจเขาพลันเกิดความหงุดหงิดอย่างไร้สาเหตุ เอ่ยกับนางด้วยใบหน้าเย็นชา "จ้าวฮวนอี๋ เราแต่งกับเจ้าเพียงเพื่อปกป้องความปลอดภัยของรั่วอิ๋ง เรามอบตำแหน่งชายาเอกให้เจ้าได้ มอบลาภยศให้เจ้าได้ แต่ไม่อาจมอบความรักให้เจ้าได้ ทางที่ดีเจ้าจงจำไว้ จงเจียมเนื้อเจียมตัว อย่าอยากได้ในสิ่งที่ไม่ใช่ของเจ้า"ยามนั้นนางตอบกลับมาว่าอย่างไรเล่า?นางค่อย ๆ ลุกขึ้น ย่อกายคำนับเขาอย่างถูกต้องตามธรรมเนียม น้ำเสียงราบเรียบไร้ระลอกคลื่น "หม่อมฉันเข้าใจแล้วเพคะ ขอบพระทัยองค์ชายที่ชี้แนะ"ความสงบนิ่งเช่นนั้น ความรู้กาลเทศะเช่นนั้น ทำให้คำเตือนอันเย็นชาและโหดร้ายกว่านี้ที่เขาเตรียมมาต้องจุกติดอยู่ท