โคตรโหดหวงรัก のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

#ด้านยูโร“พี่ยูโรคะ” โมจิ เอ่ยเรียกลูกชายเพื่อนของคุณแม่ ด้วยท่าทีกล้าๆ กลัวๆ หลังจากที่เธอถูกคุณแม่ของเธอ บังคับให้เดินมาหาพี่ยูโรถึงคณะวิศวะเพื่อมาเจอหน้ากันและเอาของฝากมาให้“มีอะไร” ยูโรพูดถามออกมาเสียงเข้มในขณะที่มือก็ยังนั่งเล่นโทรศัพท์อย่างไม่สนใจหญิงสาวตรงหน้า“คือคุณแม่หนู ฝากของมาให้ค่ะ” โมจิ เอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับยื่นถุงขนมยี่ห้อดัง วางลงบนโต๊ะให้กับพี่ยูโร ก่อนที่เธอจะสูดลมหายใจเข้าปอดแล้วกลั้นใจถามออกมาอีกครั้ง“แล้วอาทิตย์หน้า หนูอยากจะขอติดรถพี่ยูโรไปบ้านคุณป้าด้วยคนได้ไหมคะ”“ไม่ได้! กลับไปดิ แม่งน่ารำคาญชะมัด” ยูโร ตวาดใส่อย่างหงุดหงิดในทันที ก่อนจะได้ยินเสียงของฟาโรห์ เอ่ยดังขึ้นมา“เฮ้ยไอ้ยู มึงก็พูดกับน้องเขาดีๆหน่อยสิวะ มึงดูดิน้องมันจะร้องไห้แล้วนะเว้ย”“แล้วกูต้องแคร์?” ยูโร พูดถามอย่างไม่ไว้หน้า ก่อนโทรศัพท์ในมือที่ถืออยู่จะสั่นขึ้นมาพร้อมกับเบอร์โทรคุ้นตา ทำให้เขารีบกดรับในทันทีครืด...ครืด...“ครับคุณแม่”(ยูโร อาทิตย์หน้าแม่มีนัดทานข้าวที่บ้านครอบครัวหนูโมจิ ลูกเลิกเรียนแล้วก็รับน้องมาที่บ้านด้วยเลยล่ะ แม่โทรมาบอกแค่นี้ล่ะ บายๆ ลูก)“อ้าวคุณแม่!!” ยูโร

ยูโรพูดจบก็คว้าคอเล็กเข้ามาประกบปากบดขยี้จูบอย่างดูดดื่มในทันที โดยที่โยเกิร์ตก็ยกแขนเกี่ยวรั้งคอหนาแล้วจูบตอบกลับอย่างร้อนแรงปลายลิ้นร้อนรุกล้ำเข้ามาในโพรงปากอิ่มอย่างเอาแต่ใจ โดยที่ฝ่ามือลูบไล้ไปตามเรือนร่างเล็กก่อนจะออกแรงมือบีบขยำเบาๆทุกสัดส่วนราวกับต้องการครอบครองเธอมากขนาดไหนก่อนที่มือหนาทั้งสองข้างของเขา จะปลดกระดุมชุดนักศึกษาของตัวเอง ออกจากร่างอย่างรวดเร็วพร้อมกับเสียงหวานของโยเกิร์ตก็ดังขึ้นมาเบาๆ“เดี๋ยวก่อน ยูโร” โยเกิร์ต เอ่ยขึ้นแล้วจับดันยูโรไปนั่งลงบนเก้าอี้กลางห้องในสภาพใส่กางเกงบ๊อกเซอร์แค่ตัวเดียว“พี่จะทำอะไร” ยูโรเอ่ยถามออกมาด้วยลมหายใจที่ติดขัด เมื่อเห็นพี่โยเกิร์ตค่อยๆเดินเข้ามาใกล้แล้วขึ้นคร่อมบนตักแกร่งของเขาอย่างเย้ายวน“พี่ก็จะทำให้นายคลั่งพี่ จนขาดพี่ไม่ได้เลยล่ะ”โยเกิร์ตพูดจบก็ยกยิ้มและส่งสายตาที่แสนเย้ายวนให้กับแฟนเด็กของเธอ ก่อนค่อยๆจะโน้มตัวจูบบดกดคลึงริมฝีปากหนาอย่างหนักหน่วงในทันที เรียวปากอิ่ม เคลื่อนจูบลงมาตามใบหน้า แก้มและลำคอโดยใช้ปลายลิ้นดูดดึงไปทั่วจนเกิดเป็นรอยแดงเหมือนอย่างที่ยูโรเคยทำกับเธอมือเล็กของโยเกิร์ต ก็ยกขึ้นตะปบลงกลางเป้ากางเกงที่

#ด้านโยเกิร์ต“น้องโยคะ คุณพ่อน้องโทรมาหาหลายสายมากเลย พี่ไม่กล้ารับไม่รู้ว่ามีเรื่องอะไรหรือเปล่า” ชบาเอ่ย ขึ้นอย่างร้อนใจ พร้อมกับยื่นโทรศัพท์ส่วนตัวส่งให้กับน้องโยเกิร์ต หลังจากที่เธอเพิ่งถ่ายแบบเสร็จเรียบร้อยแล้ว“เฮ้อ...คงไม่พ้นโทรมาด่าโยอีกตามเคย ไม่รู้ว่านังน้องนอกไส้ ไปใส่ร้ายอะไรโยอีก” ฉันรับโทรศัพท์ออกมา แล้วพูดตอบกลับอย่างรู้สึกเหนื่อยใจ“น้องโยจะโทรกลับไหม”“เดี๋ยวโยโทรกลับเองค่ะ ขอบคุณพี่ชบามากนะคะ” ฉันพูดตอบกลับพร้อมกับส่งยิ้มบางๆ ให้กับพี่ชบาที่ฉันรู้ดีว่าพี่เขาเป็นห่วงฉันในเรื่องนี้มากแค่ไหน“ว่าแต่วันนี้แฟนสุดหล่อของน้องโย จะมารับหรือเปล่า”“รายนั้นมาอยู่แล้วค่ะ อีกสักพักก็คงจะถึง”“จริงสิ เมื่อวันก่อนพี่แอบเห็น ภากรยืนทะเลาะกับโซดาที่ลานจอดรถไม่รู้ว่ามีปัญหาอะไรกัน แต่ดูท่าเหมือนโซดาน่าจะหึงหวงน้องโยเกิร์ตกับภากรอยู่นะ”“ปล่อยพวกเขาไปเถอะค่ะ โยไม่ได้สนใจขยะเปียกพวกนั้นสักนิด และตอนนี้โยก็มีความสุขดี เพราะว่าแฟนใหม่ของโยงานดีเกรดพรีเมี่ยมสุดๆ” ฉันพูดตอบกลับพี่ชบาด้วยรอยยิ้มทะเล้น“พี่เห็นรอยยิ้ม และแววตา ของน้องโยมีความสุขแบบนี้พี่ก็ดีใจได้ดีแล้วก็อย่าลืมพี่ด้วยล่ะ” ช

#บ้านพ่อของโยเกิร์ต“พิสมัย พัดชา พวกเธอขนของจะไปไหนกัน” ยุทธนา เอ่ยถามออกมาด้วยความตกใจ เมื่อเห็นภรรยาและลูกสาวของเขากำลังทยอยขนข้าวของ ออกจากบ้านอย่างเร่งรีบ“ฉันก็จะย้ายออกจากที่นี่ไงคะ พัดชารีบขนของขึ้นรถเร็ว” พิสมัยเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้างและเหลือบสายตามองไปยังลูกสาวของเธอให้ยกกระเป๋าขึ้นรถอย่างไม่ต้องสนใจเสียงของยุทธนา“ค่ะคุณแม่” พัดชา พยักหน้ารับพร้อมกับหยิบข้าวของจัดวางในรถอย่างเชื่อฟัง“มันเกิดอะไรขึ้น พวกเธอจะไปไหนกัน” ยุทธนาเอ่ยขึ้นอีกครั้งสายตาจ้องมองไปยังภรรยาของเขาด้วยความไม่เข้าใจ“ก็เพราะว่า คุณกำลังจะล้มละลาย ฉันไม่เอาชีวิตของฉันและลูกสาวของฉันมากัดก้อนเกลือกินกับคุณหรอกนะคะ”“พิสมัย นี่เธอ...” ยุทธนาถึงกับพูดอะไรไม่ออกเมื่อได้ยินคำพูดที่ทิ่มแทงใจจากปากคนรัก“นี่เป็นใบหย่า ที่ฉันเซ็นให้เรียบร้อยแล้ว หลังจากนี้ เราสองคนไม่มีอะไรต้องเกี่ยวข้องกันอีกนะคะ” พิสมัยพูดขึ้นและเดินถือซองเอกสารแล้วยื่นส่งให้กับสามีของเธอ พร้อมกับหันหลังเพื่อที่จะก้าวขึ้นรถแต่กลับถูกมือหนา ของยุทธนาคว้าแขน ของเธอไว้พร้อมกับเอ่ยขึ้นมาเบาๆ“เดี๋ยวสิ! เธอจะทิ้งฉันไปแบบนี้ไม่ได้นะ”“ได้สิคะ เ

#สามวันต่อมา“ถ้างานที่กูสั่ง มึงยังทำไม่ได้ก็อย่าเสนอหน้ามาให้กูเห็นอีก ออกไป!”...โครม!...ยูโรตะโกนด่าลูกน้องในผับและโยนแฟ้มงานลงบนโต๊ะทำงานอย่างแรงด้วยความโมโห ก่อนจะเดินมาทิ้งตัวลงบนโซฟากลางห้องทำงานในผับที่กลุ่มเพื่อนของเขากำลังนั่งดื่มกันอยู่ครบทุกตัว “เป็นเชี้ยไรวะไอ้ยูทำไมช่วงนี้มึงดูหงุดหงิดจังวะ” พระราม เอ่ยถามขึ้นมาด้วยความแปลกใจ “เออจริง กูได้ยินมาว่าสองสามวันนี้ เด็กในร้านเข้าหน้ามึงไม่ติดสักคน” ฟาโรห์ พูดขึ้นตามพร้อมกับนั่งมองยูโรที่กำลังเทเหล้าใส่แก้วและกระดกแบบเพียวๆราวกับมีเรื่องทุกข์ใจ“ช่วงนี้กูแค่มีเรื่องให้คิดเลยหงุดหงิดนิดหน่อยนะ” ยูโร พูดตอบ แล้วเทเหล้าใส่แก้วของตัวเองอีกครั้ง ก่อนที่จะได้ยินเสียงของฟาโรห์พูดแซวออกมา“หงุดหงิดอารมณ์เสียแบบนี้ กูว่าอาการแม่งโคตรเหมือนไอ้เชี้ยรามตอนถูกผู้หญิงทิ้งเลยว่ะ”“ไอ้เชี้ยฟา แล้วมึงจะมาโยงเรื่องกูเพื่อ?” พระรามถึงกับหันไปถลึงตาใส่เพื่อนตัวดี ที่ปากแม่งแทบจะไม่มีหูรูด“มึงทะเลาะกับพี่โยเกิร์ตเหรอ” เพลิงกันต์ ที่นั่งเงียบอยู่นาน ก็เอ่ยถามออกมาด้วยความอยากรู้“เปล่ากูไม่ได้ทะเลาะ กูก็แค่ติดต่อพี่ไม่ได้และไม่รู้ว่าพี่เขาหายไ