Semua Bab BAD GUY รุ่นพี่คนดี : Bab 51 - Bab 60

“แล้วไง มึงจะนั่งด่ากูจนคนดีรู้สึกตัวหรือไง คนดีต้องการพักผ่อน” เอาตามตรงคือผมไล่มันหนีนั่นแหละ แต่เหมือนมันจะทำเป็นโนสนผมซะแล้ว“แค่นั่งรอเวลา อย่าทำหวงหน่อยเลย”“อารมณ์ไม่ดีใช่มั้ย ถึงได้มาพาลด่ากู” พอถามถึงเรื่องนี้แล้วมันมีท่าทีฉุน ผมก็เลยพอจะเดาทางออก มีอยู่ไม่กี่อย่างที่จะทำให้ไอ้เรซหัวเสียได้“กาฝากกำลังเดินทางกลับมา แล้วพ่อแม่กูก็บังคับมาว่าต้องไปต้อนรับ” อ้อ ที่แท้ก็เรื่องเดิม ๆ ของมันนี่เอง“กลับเร็วจังวะ”“แม่กูบอกว่าจะกลับมาอยู่ที่นี่เลย”“แล้วมึงก็เลยอารมณ์เสีย”“อืม ช่างเรื่องกูเถอะ อะนี่ที่มึงต้องการ” ไอ้เรซยื่นโทรศัพท์ของมันมาให้ผมดูเป็นรูปแมวพันธุ์ที่น่ารักพอสมควรพันธุ์ที่ไอ้เรซเปิดให้ดูก็คือพันธุ์สกอตติชโฟลด์ แมวหูพับ หน้าตาน่ารักดี สำหรับผมที่ไม่ชอบหมาเอามาก ๆ แมวจึงน่ารักกว่าอยู่แล้ว“เอาตัวนี้เลย นัดรับที่ไหน” ผมตัดสินใจทันทีที่ได้เห็นหน้าตาของมัน“เดี๋ยวกูไปเอาให้ ว่าแต่มึงคิดว่าเอาแมวมาอ้างแล้วน้องมันจะหายโกรธเหรอ”“หายก็คนบ้าแล้ว กูทำขนาดนี้”“แล้วมึงจะซื้อให้เปลืองเงินเพื่อ?”“เกลียดกู ก็ใช่ว่าจะเกลียดแมวของกู” ผมยักคิ้วให้ไอ้เรซ คนที่จิตใจดีอย่างคนดี เธอไม่ม

ผมสะดุ้งลืมตาตื่นเพราะได้ยินเสียงดังตุบ! เหมือนอะไรบางอย่างตกลงกระทบพื้น“ลงไปทำไร” ลุกขึ้นมานั่ง และมองไปที่พื้นข้างเตียง “จะหนีเหรอ”ก็ถามไปงั้น สภาพนี้ไม่น่าจะมีปัญญาหนี“…” ร่างเล็กมองตาขวาง อืม ก็เรื่องปกตินะ จะให้เธอยิ้มให้ผมมันคงเป็นความฝันมากกว่า แต่ว่าบางทีแม้กระทั่งความฝันก็อาจจะยากครับ“อยากเข้าห้องน้ำเหรอครับ” ผมว่านี่คือน้ำเสียงที่อ่อนโยนที่สุดแล้วนะเอาน่า ผิดพลาดไปแล้ว ผิดพลาดไปแล้ว ต่อจากนี้เริ่มต้นใหม่แล้วกันนะจะพยายามอ่อนโยนและใจดีให้ได้มากที่สุด เพราะยังไงเธอก็คือคนที่จะอยู่กับผมไปตลอดชีวิตของผม“เดี๋ยวพี่อุ้มนะ หนูน่าจะยังเดินไม่สะดวก” ผมลุกลงจากที่นอน ยัดเยียดความหวังดีที่เธอไม่ต้องการ เดินมาช้อนตัวเธอขึ้น เธอไม่ขัดขืน คงเพราะไม่อยากฝืนตัวเองผมอุ้มเธอมานั่งที่ชักโครกในห้องน้ำ ถลกเสื้อยืดตัวใหญ่ของผมที่อยู่บนตัวของเธอขึ้นมาผูกรัดไว้ที่ใต้ราวนมของเธอ เนื่องจากเธอไม่ได้ใส่ชั้นในสัญชาตญาณการปกป้องตัวเองก็เลยเกิดขึ้นกับเธอ คนดีรีบหุบขาในทันที และสีหน้าของเธอแสดงออกชัดเจนว่าเจ็บปวดเมื่อขยับร่างกายแบบไม่ทันได้ตั้งตัว“พี่ว่ามันน่าจะแสบหน่อยนะ เดี๋ยวคนดีฉี่เสร็จแล้วเรีย

KONDEE TALKร่างกายของฉันมันยับเยิน เจ็บปวดรวดร้าวไปทุกสัดส่วน ฉันในตอนนี้ทำได้เพียงนอนร้องไห้เงียบ ๆ ร้องสะอื้นดังมากก็ไม่ได้ เพราะมันจะสะเทือนไปทั้งตัวแม้ว่าฉันจะโดนทำร้ายขนาดนี้ แต่ฉันก็ไม่คิดจะทำร้ายตัวเองด้วยการฆ่าตัวตายให้จบปัญหาการฆ่าตัวตายมันเป็นบาปมหันต์ กว่าจะได้เกิดเป็นคนไม่ง่ายเลย อย่าโง่ทำร้ายตัวเองทั้งที่พ่อแม่ฟูมฟักทะนุถนอมมาอย่างดี พ่อเคยสอนฉันไว้แบบนั้น และฉันจดจำอย่างดี และจะไม่มีทางทำให้พ่อที่จากไปเสียใจเป็นอันขาดสิ่งที่คนข้างกายได้ลงมือทำร้ายร่างกายและจิตใจของฉัน แล้วอ้างว่าทำเพราะรัก ฉันคิดว่ามันเป็นแค่ข้ออ้างเสียมากกว่า เขาไม่ได้รักฉัน!เพราะตั้งแต่อยู่ทำงานให้เขามา ฉันยังมองไม่เห็นความรักที่เขาพูดถึงเลย ตอนนี้ก็ไม่ได้รู้สึกด้วยซ้ำว่าที่ทำอยู่นั้นคือความรักตรรกะห่วย เพราะเขามันป่วยคนอย่างเขาไม่สมควรพูดคำว่ารัก และไม่ควรได้รับความรักจากใครทั้งนั้น!“อย่ามาจับได้มั้ย ขยะแขยง” ฉันทำได้แค่พูด เนื่องจากว่าขยับตัวแต่ละทีก็เจ็บร้าวไปทั้งตัว“แค่กอดเอง พี่ยังไม่ได้บังคับให้น้องรักพี่เลยนะครับ” เขามันคนโรคจิต ให้ฉันด่าทอต่อว่าแค่ไหนเขาก็ยิ้มรับ เขามันบ้า!“…” ฉันควรเ

คำถามก่อเกิดในใจก็จริง แต่ฉันไม่คิดจะถามเขาฉันเบือนหน้าหนีไปอีกด้านหนึ่ง ไม่คิดถามให้เขาได้ใจคิดว่าฉันใส่ใจคนใจร้ายแบบเขา“อะไรกัน ผัวเจ็บขนาดนี้ยังไม่คิดสนใจ” เขานั่งลงที่พื้นข้างเตียงนอนพูดด้วยน้ำเสียงที่เหมือนจะเง้างอน ฉันไม่ได้หันไปมอง เพียงแค่ความรู้สึกบอกว่าเขาอยู่ข้างเตียง “แทนที่จะใส่ใจกันบ้าง ไม่คิดว่าพี่เจ็บบ้างหรือไง”คนใจร้ายแบบเขาทำไมต้องให้คนอื่นเห็นใจ ฉันนิ่งเฉยเช่นเคย แม้จะเคยห่วงใย แต่ตอนนั้นเขาคือพี่สายรหัสและนายจ้าง ซึ่งตอนนี้สำหรับฉันแล้วเขาเป็นเพียงคนใจร้ายแค่นั้น“คนดีครับ” เขาเงียบไปพักใหญ่ จากนั้นจึงเรียกชื่อฉันพร้อมกับคว้ามือของฉันไปจูบ ฉันสัมผัสได้ถึงความเหนียวเหนอะของเลือดที่ติดมือของฉันมา “คนดีทำแผลให้พี่หน่อยครับ พี่เจ็บมากนะครับที่คนดีไม่ไยดีพี่สักนิด”ลำพังตัวฉันจะลุกนั่งยังลำบาก แล้วสาเหตุอะไรที่ฉันต้องไปมีน้ำใจกับคนอย่างเขาฉันก็ยังไม่สนใจเขาเช่นเคย“แผลยังไม่เจ็บเท่าเมียเมิน” ฉันได้ยินถ้อยคำตัดพ้อ แต่มันก็ไม่ได้ทำให้ฉันให้ค่าคนร้ายอย่างเขาสักนิดจะเป็นจะตายก็เรื่องของเขาสิ แค่นี้มาทำเป็นเจ็บ ทีทำฉันไม่เห็นจะมีหัวคิดว่าฉันก็มีความรู้สึก คิดว่าตัวเองมี

NAF TALKหนึ่งอาทิตย์หลังจากที่เหมือนจะตกลงกันได้ หรือผมตกลงคนเดียวก็ไม่รู้นะครับ คนดีกลับไปเรียนตามปกติ พวกรายงานที่ผมให้เธอทำ เธอทำให้ผมเรียบร้อยอีกแค่ไม่กี่วัน เธอก็จะจบปี 1 ผมจบปี 3 ในขณะที่เราต่างโตขึ้น หัวใจของเธอก็ยังไม่มีผมอยู่ในนั้นเหมือนเดิม‘คนไม่รัก ต่อให้เราพยายามแค่ไหนเขาก็ไม่รักนะคะน้องนาฟ การบังคับฝืนใจเขาให้เขาอยู่กับเรา เขาก็อยู่แค่เพียงร่างกาย แต่หัวจิตหัวใจของเขาไม่ได้อยู่ที่เราแน่นอน และเขาก็จะเกลียดเรามากขึ้น มากขึ้น น้อยคนนะคะที่อยู่กันไปเดี๋ยวก็รักกันเอง ถ้ารักเขาก็ปล่อยเขาไป ถ้าเป็นคู่กันเดี๋ยวสักวันก็ต้องกลับมารักกัน’‘แต่นาฟมั่นใจนะครับย่าว่าความรู้สึกที่นาฟมีให้น้องมันไม่เหมือนความรู้สึกที่นาฟมีให้คนอื่น น้องพิเศษกว่าคนอื่น นาฟไม่อยากเสียน้องไป’‘ย่ารู้ค่ะ แต่นาฟอย่าลืมนะคะว่าน้องไม่รักนาฟเลย แล้วก็อย่าลืมว่านาฟก็ไม่ชอบที่พ่อบังคับฝืนใจนาฟ ในเมื่อนาฟไม่ชอบในสิ่งที่พ่อทำกับนาฟ น้องก็ไม่ชอบเหมือนกันกับสิ่งที่นาฟทำกับน้อง รักมันต้องเกิดจากความรู้สึกของคนสองคนนะลูก ถ้ามันเกิดจากความรู้สึกของนาฟฝ่ายเดียวก็คือรักข้างเดียว ใจเขาใจเรานะคะ ย่าขอนะ ปล่อยน้องไปเถอะ’