All Chapters of พันธะสารวัตรธีร์: Chapter 81 - Chapter 86

“คนบ้า... ไม่อายคนอื่นหรือไง” มิลินหยิกเข้าที่สีข้างของเขาเต็มแรง“จะอายทำไม จูบเมียตัวเองผิดกฎหมายข้อไหน” เขาไม่สะทกสะท้าน ซ้ำยังคว้ามือเธอมากุมไว้แน่น “เสร็จเรื่องแล้วก็กลับบ้านเรากันเถอะ... บ้านที่ไม่มีใครหน้าไหนมาขัดจังหวะผมได้อีก”...สองเดือนต่อมา...ลมเย็นพัดเอื่อยผ่านระเบียงไม้กว้างขวางของบ้านพักตากอากาศชั้นเดียวสไตล์โมเดิร์นคันทรี ตัวบ้านตั้งอยู่บนเนินเขาที่โอบล้อมด้วยธรรมชาติอันเงียบสงบของจังหวัดชัยภูมิ ห่างไกลจากความวุ่นวายของเมืองหลวง และห่างไกลจากสายตาผู้คนมิลินทิ้งตัวลงบนเก้าอี้หวายบุนวม นัยน์ตาคู่สวยทอดมองออกไปยังผืนป่าสีเขียวขจีเบื้องหน้า ในมือประคองแก้วกาแฟอุ่น ๆ กลิ่นคั่วบดหอมกรุ่นลอยเตะจมูกเธอสวมเพียงเสื้อยืดสีขาวตัวโคร่งของธีรดากับกางเกงขาสั้นสบาย ๆ ใบหน้าไร้เครื่องสำอาง เส้นผมถูกรวบขึ้นลวก ๆ ด้วยกิ๊บหนีบผม... สภาพที่ถ้าพวกมาเฟียในมาเก๊ามาเห็นคงไม่มีใครเชื่อว่านี่คืออดีตผู้กุมบังเหียนกาสิโนระดับหมื่นล้าน‘ทำไมต้องชัยภูมิ?’เธอเคยถามคำถามนี้ตอนที่ธีรดาขับรถพาเธอมาที่นี่ครั้งแรก‘เพราะมันเงียบ’ เขาตอบหน้าตาย ‘ไม่มีผับ ไม่มีกาสิโน ไม่มีเพื่อนตำรวจ และไม่มีไอ้เซเดียน

เสียงโอ้กอ้ากดังสะท้านออกมาจากห้องน้ำเป็นรอบที่สามของเช้าวันนี้มิลินยืนพิงกรอบประตู กอดอกมองอดีตหมาป่าจอมผยองที่ตอนนี้สิ้นสภาพ ชายหนุ่มร่างกำยำกำลังกอดโถชักโครกแน่น ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยดุดันบัดนี้ซีดเผือดราวกับกระดาษ เหงื่อกาฬแตกพลั่กเต็มแผ่นหลังกว้าง เขากำลังพ่นทุกสิ่งทุกอย่างที่กินเข้าไปเมื่อคืนออกมาจนหมดไส้หมดพุงพวกผู้ร้ายหรือแก๊งมาเฟียที่เคยโดนเขาไล่ยิงกะโหลกมาเห็นสภาพนี้เข้า คงได้หัวเราะเยาะจนฟันร่วงอดีตสารวัตรปราบปรามมือฉมัง... พ่ายแพ้ให้กับกลิ่นกระเทียมเจียวเมื่อเช้า!หญิงสาวยกมะม่วงเปรี้ยวจี๊ดจิ้มพริกเกลือเข้าปาก เคี้ยวตุ้ย ๆ อย่างเอร็ดอร่อย รสชาติเปรี้ยวอมหวานแผ่ซ่านไปทั่วลิ้น ในขณะที่คนในห้องน้ำโงหัวขึ้นมากดชักโครก แล้วพยุงร่างอันสั่นเทาไปเกาะอ่างล้างหน้า“เอาไอ้มะม่วงนั่น... ออกไปไกล ๆ ผมเลย” ธีรดากดเสียงต่ำผ่านไรฟัน บ้วนปากลวก ๆ แล้วปรายตาขวาง ๆ มาทางภรรยาคนสวย“นี่มะม่วงน้ำปลาหวาน ไม่ใช่ยาพิษ” มิลินกลอกตาบน จิ้มมะม่วงชิ้นใหม่เข้าปากจงใจยั่วประสาท “คุณเป็นบ้าอะไรเนี่ยธีร์ สามวันมานี้เอะอะก็อ้วก เอะอะก็เหม็น กาแฟที่ชอบนักชอบหนาก็เททิ้งจนหมด”“ผมอาหารเป็นพิษ!” เขากระแทกเส

สนามหญ้าหน้าบ้านพักตากอากาศจังหวัดชัยภูมิในเช้าวันหยุด เต็มไปด้วยเสียงกรีดร้องและเสียงฝีเท้าเล็ก ๆ ที่วิ่งย่ำไปบนพื้นหญ้ามิลินทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้หวายตัวโปรดริมระเบียง ในมือประคองแก้วชากรุ่นควัน นัยน์ตาเฉี่ยวคมทอดมองภาพความวุ่นวายเบื้องล่างด้วยรอยยิ้มขบขันที่พยายามกลั้นเอาไว้สุดความสามารถภาพของอดีตสารวัตรปราบปรามมือฉมัง ผู้เคยทำให้ผู้ร้ายหวาดกลัวจนหัวหด บัดนี้อยู่ในสภาพที่... ดูไม่จืดธีรดาสวมเสื้อยืดคอย้วยกับกางเกงขาสั้นระดับเข่า สภาพผมเผ้ายุ่งเหยิงไม่เป็นทรง แต่ที่โดดเด่นที่สุดคือเบ้าตาคล้ำลึกราวกับหมีแพนด้า ผลพวงจากการอดหลับอดนอนสู้รบกับปีศาจแฝดวัยสามขวบมาตลอดหลายคืนติด“หยุดเดี๋ยวนี้นะไอ้โจรตัวแสบ! มอบตัวซะดี ๆ ตำรวจล้อมไว้หมดแล้ว!”เสียงทุ้มแหบพร่าตะโกนลั่นลานหญ้า ธีรดาวิ่งหอบแฮ่ก ถือปืนฉีดน้ำสีสะท้อนแสงเล็งไปที่ต้นไม้ใหญ่หลังพุ่มไม้ ปรากฏร่างป้อม ๆ ของเด็กชายฝาแฝดสองคน ‘เดย์’ และ ‘วิล’ (ชื่อที่คนเป็นพ่อดึงดันจะย่อมาจากเดวิลให้ได้) ทั้งคู่สวมชุดเอี๊ยมยีนเปื้อนโคลนมอมแมม ในมือถือปืนพลาสติกของเล่นคนละกระบอก ใบหน้าถอดแบบความหล่อเหลาดุดันของธีรดามาพิมพ์เดียวกัน แต่แววตาเจ้าเล่ห์