Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 16

เสียงนกการเวกส่งสำเนียงเจื้อยแจ้วแว่วมาจากสวนหลังบ้าน สอดประสานกับสายลมเอื่อยที่พาเอากลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ไทยลอยละล่องเข้ามา แสงแดดสีทองละมุนยามเช้าเริ่มทอแสงลอดผ่านรอยแยกของม่านบังแดดเนื้อดี ตกกระทบลงบนเตียงกว้างที่อัดแน่นไปด้วยความอบอุ่นร่างระหงในชุดนอนซาตินสีขาวมุกของรสรินขยับกายบิดตัวไปมาอย่างเกียจคร้านอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา เธอค่อยๆ ปรือตาขึ้นรับแสงสว่าง มุมปากอวบอิ่มยกยิ้มขึ้นทีละน้อยด้วยความรู้สึกอิ่มเอมใจที่เปี่ยมล้นอยู่ภายในอก คืนแรกที่ได้เอนกายลงนอนในคฤหาสน์หลังนี้ ในฐานะภรรยาของกวินอย่างเต็มภาคภูมิ มันคือความภาคภูมิใจและชัยชนะที่เธอพยายามไขว่คว้ามาตลอดรสรินยันกายลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงไม้แกะสลักพลางชันเข่าขึ้นมา สองแขนเรียวโอบกอดเข่าเอาไว้ก่อนจะแนบศีรษะลงไปเบาๆ เธอยิ้มให้กับตัวเองในความเงียบ... ในที่สุดเธอก็สามารถก้าวข้ามเงาอดีตและทำตามข้อตกลงที่ให้ไว้กับป๋าไกรได้สำเร็จ ชะตาชีวิตที่เคยผกผันบัดนี้ดูเหมือนจะลงตัวและมั่นคงราวกับฝันที่เป็นจริงแกร็ก!เสียงลูกบิดประตูห้องน้ำดังขึ้นทำลายความเงียบ กวินเดินออกมาพร้อมกับผ้าขนหนูสีขาวที่พันกายไว้หมิ่นเหม่เผยให้เห็นแผงอกที่ยังคงมีหยดน้

เสียงลมหายใจเข้าออกเป็นจังหวะหนักสม่ำเสมอพร้อมเสียงกรนแผ่วเบาของกวิน คือสัญญาณยืนยันว่าสามีผู้แสนดีได้ปลดเปลื้องภาระแห่งวันและก้าวเข้าสู่ห้วงนิทราไปอย่างสมบูรณ์ บทเพลงรักที่จืดชืดเมื่อครู่จบลงอย่างรวดเร็วราวกับภาพตัด กวินชิงก้าวเข้าสู่ประตูสวรรค์ทิ้งให้ภรรยาสาวต้องลอยคออยู่กลางทะเลเพลิงแห่งความต้องการเพียงลำพัง รสรินต้องกล้ำกลืนหยาดน้ำตาแห่งความค้างคาและเสแสร้งร่ายรำบทแห่งความสุขสมเพียงเพื่อให้ชายข้างกายได้ภาคภูมิใจในความเป็นชายที่แสนธรรมดาของเขารสรินนอนลืมตาโพลงท่ามกลางความมืดมิดจ้องมองเงาตะคุ่มบนเพดานอย่างเลื่อนลอย ความเงียบในห้องนอนกว้างกลับยิ่งขับเน้นเสียงหัวใจที่เต้นรัวแรงด้วยไฟราคะที่ยังมอดไม่สนิท เธอบิดกายไปมาด้วยความกระสับกระส่าย ความซ่านเสียวที่ถูกจุดขึ้นแต่กลับถูกทอดทิ้งไว้กลางทางทำให้เธอรู้สึกรุ่มร้อนจนแทบกระอัก รสรินปรายตามองสามีที่หลับไหลก่อนจะค่อยๆ เลื่อนกายลงจากเตียงอย่างเงียบเชียบที่สุดฝ่าเท้าเปลือยเปล่าสัมผัสความเย็นเยียบของพื้นไม้ขัดเงาขณะที่เธอเดินตรงไปยังห้องน้ำ ทันทีที่บานประตูเลื่อนปิดลงและลูกบิดถูกล็อค รสรินก็พ่นลมหายใจออกมาอย่างสุดอั้น มือเรียวเอื้อมไปดึงสายช

บ่ายวันเสาร์เคลื่อนผ่านไปอย่างเชื่องช้าจนน่าอึดอัด สำหรับผู้หญิงที่เคยใช้ชีวิตท่ามกลางความวุ่นวายของงานและการบริหารจัดการอย่างรสริน การต้องมานั่งๆ นอนๆ อยู่บนโซฟาตัวหนานุ่มภายในคฤหาสน์ที่เงียบสงัดเช่นนี้ กลับให้ความรู้สึกไม่ต่างจากการถูกจองจำในกรงทองที่ประดับประดาด้วยอัญมณีล้ำค่าเธอยังจำน้ำเสียงรู้สึกผิดของกวินเมื่อคืนก่อนได้ดี “พี่ต้องเข้าไปสะสางงานให้นายให้เสร็จก่อนวันจันทร์นี้... เสียดายนะ วันหยุดทั้งทีพี่น่าจะได้มีเวลาอยู่กับเมียที่น่ารักของพี่” เขาบ่นพลางสวมกอดเธอด้วยความรัก ซึ่งเธอก็ทำหน้าที่ภรรยาแสนดีด้วยการปลอบประโลมให้เขาสบายใจว่าเธออยู่ได้ ทว่าในยามนี้ เมื่อต้องเผชิญกับเข็มนาฬิกาที่ดูเหมือนจะเดินช้ากว่าปกติ ความเงียบสงัดของบ้านกลับทำให้ความฟุ้งซ่านในใจเริ่มทำงานรสรินนั่งทอดถอนใจอยู่บนโซฟาบุผ้าไหมตัวยาวในห้องนั่งเล่นชั้นบน นิ้วเรียวไถหน้าจอมือถือไปมาอย่างไร้จุดหมาย เกมในจอที่พยายามเล่นเพื่อฆ่าเวลาก็ดูจะน่าเบื่อหน่ายเกินกว่าจะดึงดูดความสนใจของเธอได้นาน บรรยากาศรอบกายที่มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศครางเบาๆ และแสงแดดบ่ายที่จัดจ้าลอดผ่านผ้าม่านโปร่งเข้ามา ยิ่งขับเน้นให้ความ "ว่