Semua Bab ภรรยาเนื้อหอม: Bab 1 - Bab 10

หญิงสาววัยสามสิบ เจ้าของร่างอวบอัดเจ้าเนื้อ ด้วยน้ำหนักหกสิบกิโลกรัมและความสูงที่มีเพียงหนึ่งร้อยหกสิบห้า กำลังนั่งรอเพื่อนสนิทที่นัดไว้ด้วยการมองไปรอบ ๆ ดวงตากลมโตราวกับเด็กน้อยในวันวานซึมซับบรรยากาศของโรงพยาบาลด้วยรอยยิ้ม ชื่นชมคนที่อยู่ภายใต้ชุดพยาบาล และอิจฉาเหล่าคนที่อยู่ในชุดกาวน์ของหมอเป็นอย่างมากในขณะที่ตัวเธอตอนนี้ใส่เพียงเสื้อยืดสีขาวพอดีตัวกับกางเกงยีนส์รัดรูปสีซีด แม้จะดูดีดูเก๋เมื่อข้าวของที่ใช้ล้วนแล้วแต่มีมูลค่าและเข้ากับเธอมาก แต่พู่กลิ่นก็ใช่ว่าจะพอใจในสิ่งที่ตัวเองมี อย่างไรเธอก็ยังคิดถึงความฝันนั้น“ฉันมีเวลาครึ่งชั่วโมง ต้องกินไปคุยไป” พู่กลิ่นได้ยินเสียงห้าวของเพื่อนสนิทดังขึ้น พร้อมกับที่มือของมันเอื้อมมาคว้าแขนเรียวของเธอให้ลุกขึ้น ก่อนกึ่งลากกึ่งจูงพากันก้าวเดินฉับ ๆ ไปยังโรงอาหารของโรงพยาบาล“เมฆล่ะ”“ไปสั่งข้าวรอแล้ว” คุณหมอสาวตอบกลับโดยไม่หันไปมองหน้าคนที่มารอด้วยซ้ำไพลินพาเพื่อนสนิทสาวไปนั่งที่กลางโรงอาหาร โต๊ะที่มีร่างสูงใหญ่ของเมธัส... เพื่อนสนิทอีกคนนั่งรออยู่ ซึ่งบนโต๊ะที่ว่านั้นมีข้าวราดแกงจานด่วนของคุณหมอทั้งสองคนวางพร้อมสรรพ ทำเอาคนที่เคยชินกั

“แกก็ไปด้วยกันสิพู่ จะได้มีเวลาเล่าให้พวกฉันฟังยาว ๆ ไง” ชายหนุ่มที่จัดการทุกอย่างเรียบร้อย แม้แต่เศษผักก็ไม่ให้เหลือคราบ เอ่ยขึ้นพร้อมกับเช็ดมือเช็ดปาก “ไปเถอะ แกไม่ได้เที่ยวมานานแค่ไหนแล้ว อยู่กับคนแบบนั้นถ้าไม่ระบายออกเดี๋ยวก็ได้อกแตกตาย”เมื่อไพลินได้ยินอย่างนั้น คุณหมอสาวก็รีบพยักหน้ารับ ก่อนจะเอ่ยเสริม “วันนี้เขาก็กลับดึกไม่ใช่หรือไง”“ก็ใช่” ซึ่งดึกของชวินทร์ ก็เป็นเที่ยงคืนตีหนึ่ง พู่กลิ่นเริ่มมีความคิดที่เอนเอียง เห็นด้วยอย่างที่เพื่อนบอกทุกประการ เพราะป่านนั้นเธอก็คงกลับถึงบ้าน ชวินทร์คงไม่ว่าอะไร “แต่ยังไงก็ไม่ได้”หากความเป็นจริงมันไม่ง่ายอย่างนั้น เพราะเธอมีภารกิจหลายอย่างที่ต้องทำ ไม่ว่าจะเป็นก่อนนอน ระหว่างนอน หรือหลังตื่นนอน ต่อให้อยู่ข้างนอกเธอจะเป็นคนว่างงาน แต่บอกไว้เลยว่าอยู่ที่บ้านพู่กลิ่นไม่เคยได้ว่างเว้นเช่นนั้นแล้ว หญิงสาวเลยต้องปฏิเสธ เพราะถ้าให้เรียงลำดับความสำคัญหรือมองที่ความจำเป็น ที่สุดแล้วความต้องการของเธอมักจะอยู่ในอันดับสุดท้าย ต่อคิวรอคอยแบบไกล ไกลมาก... จนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะมีวันไหนบ้างที่เธอได้ทำเพื่อตัวเอง เหมือนสักเสี้ยวหนึ่งที่ทำเพื่อคนอื่นก็

โอเค หน้าตาอาจจะมีคล้ายอยู่ หลายอย่างบนเครื่องหน้าของลูกชายก็อ่อนหวานถอดคนเป็นแม่มา เด่นชัดที่สุดคงจะเป็นปากและดวงตา ส่วนโครงหน้านั้นเหมือนพ่อ คิ้วเข้ม จมูกโด่ง คางยาว ดูคล้าย ชวินทร์มากกว่าเธอ แต่ช่างเถอะ ในความเป็นจริงแล้ว ได้เธอไปก็เท่านั้น เพราะท้ายที่สุดชวินบุตรก็ยังมึนตึงเหมือนคนเป็นพ่ออยู่ดี“แม่ขอโทษแทนคุณพ่อได้ไหมที่เขาทำกับลูกขนาดนี้” เมื่อเห็นว่าลูกชายกินเสร็จ พู่กลิ่นก็เอนตัวไปคล้องแขนก่อนจะซบลงไปบนไหล่ที่เริ่มกว้าง “เขาก็เข้มงวดเป็นปกติแหละ ตอนที่แม่อายุเท่าวินด์แม่โดนหนักยิ่งกว่าอีกนะ”“เหรอ แม่โดนอะไรบ้างล่ะ” ชวินบุตรชักสงสัย ว่าในยุคที่ต่างกันแค่สิบกว่าปี คนเป็นแม่เจออย่างไรบ้าง“ตอนแรกแม่ก็เป็นเหมือนเด็กทั่วไป ไม่สิ อาจจะแก่แดดกว่าเด็กทั่วเลยละ” ร่างกลมกลึงเอี้ยวตัวขึ้นมานั่งตัวตรงปกติ ก่อนจะเล่าถึงความหลังที่เพิ่งผ่านมาไม่นาน “คุณตาปล่อยให้แม่มาโรงเรียนเองตั้งแต่วันแรกเลยด้วยซ้ำ กลับก็กลับเอง ไม่กำหนดเวลา แต่แม่ก็ไม่เคยกลับเกินหกโมงเย็นหรอก แต่หลังจากที่ท้องวินด์นั่นแหละหายนะ ตอนนั้นคุณพ่ออยู่มอหก แม่อยู่มอสาม นับตั้งแต่นั้นแม่ก็ไม่มีโอกาสได้ขึ้นรถเมล์อีกเลย”เพร

“วันหลังน่ะมันวันไหน พู่... เรื่องที่เจอผัวอยู่กับผู้หญิง แกไม่สงสัยแล้วหรือไง แกต้องมาคุยรายละเอียดสิพวกฉันถึงจะช่วยได้ ถ้าอมพะนำอยู่อย่างนี้ เกิดเป็นปัญหาใหญ่ขึ้นมาทีหลังฉันช่วยไม่ได้นะ”เพื่อนบ้า... พู่กลิ่นสบถในใจ อุตส่าห์ลืมเรื่องนั้นไปได้แล้วเชียว “ช่างมันเถอะ อาจจะเป็นเพื่อนร่วมงานก็ได้ ฉันเจอที่สำนักงานเขานี่นา”“เหรอยะ แหม จะบอกให้นะว่าพวกสำนักงานเดียวกันนี่แหละตัวดี” ไม่มีทางหรอกที่เมธัสจะปลอบ รายนี้มีแต่ด่ากับซ้ำเติมเท่านั้น “ฉันอยากให้แกมาผ่อนคลายบ้าง ลูกแกก็โตจนดูแลตัวเองได้ ส่วนผัวเขาก็ไม่ค่อยจะสนใจ... ทำไมแกไม่ออกมาหาความสุขให้ตัวเองบ้าง”“ก็บอกว่าต้องกลับไปทำกับข้าวไง วินด์ยังไม่ได้กินข้าวเย็นเล...”“วินด์กินบะหมี่ก็ได้” ยังไม่ทันได้พูดจบ พู่กลิ่นก็ต้องชะงักเมื่อคนเป็นลูกเดินมาใกล้ ความสูงเกือบร้อยแปดสิบของเขาข่มคนเป็นแม่ให้ตัวเล็กลงไปถนัดตา “แม่ไปเที่ยวกับน้าเมฆเถอะ ถ้าหิววินด์จะต้มบะหมี่กินเอง แม่อย่าห่วงเลย... วินด์ไม่ใช่คุณพ่อนะ”ลูกชายของเธอยื่นข้อเสนอพร้อมกับรอยยิ้ม ไม่มีสักนิดที่ประชดประชันหรือต้องการจะไล่คนเป็นแม่ให้พ้น ๆ ไป“แน่ะ บอกแล้ว... ลูกแกโตจนเป็น

“ช่างหัวมันเถอะ มาจอย ๆ กันดีกว่า พวกแกอย่าพาดึงเข้าดราม่าเลย” พู่กลิ่นหันไปอ้อนวอนกับเพื่อนสนิท ก่อนจะยิ้มสดใสออกมา เมื่อเห็นอย่างนั้นทั้งไพลินกับเมธัสก็เบาใจ เอาน่า อย่างน้อยมันก็ยังยิ้มได้ เพราะคนอย่างพู่กลิ่น ต่อให้ไม่พูด หน้าตามันก็แสดงออกแทนทุกอย่าง และถ้าตอนนี้มันยังหัวเราะร่าได้ ก็แสดงว่ายังไหว ไม่มีอะไรหนักอกหรือคั่งค้างอยู่ในหัวสมองเล็ก ๆ นั้น “เดี๋ยวจะมีรุ่นพี่ที่รู้จักตามมา แกไม่อึดอัดใช่ไหม” ผ่านไปไม่นาน ไพลินก็ถามขึ้นมา ในขณะที่พู่กลิ่นเริ่มกลับมาทำหน้านิ่งอีกครั้ง หลังจากที่หัวเราะกับเพื่อนคนอื่นเสียงดังลั่น ทำหน้ามึนคล้ายกับเมา “แกไหวไหมเนี่ย” “ไหวสิ แค่จุกเฉย ๆ ยังไม่ได้เมา” หรืออันที่จริงก็เมานั่นแหละ แต่ไม่อยากพูดออกไปให้โดนด่า ซึ่งไม่แปลกหรอกที่อาการมันออกอย่างรวดเร็ว เพราะเธอไม่ได้ดื่มเหล้ามานาน เจออย่างนี้ตอนท้องว่างก็ไปไม่เป็นเหมือนกัน “แกถามว่าอะไรนะ” ไพลินถอนหายใจ มันฟังไหมเนี่ยที่พูดไปน่ะ “บอกว่าจะมีรุ่นพี่อีกกลุ่มตามมา แกโอเคใช่ไหม ไม่อึดอัดนะ” “ไม่อึดอัด เอาอะไรมาอึดอัด ให้ฉันได้ออกมาเจอชาวบ้านชาวช่องบ้างเถอะ อุดอู้อยู่แต่ในบ้านก็เบื่อจะตาย” ไ