All Chapters of My Ruthless Cross: ร้ายพ่ายรักมาเฟียวิศวะ: Chapter 1 - Chapter 10

บรรยากาศหน้าลานเกียร์ของคณะวิศวกรรมศาสตร์ในช่วงสายเต็มไปด้วยความจอแจของนักศึกษา เสียงพูดคุยหยอกล้อดังสลับกับเสียงเครื่องยนต์ของรถที่ขับผ่านไปมา ทว่าเมื่อร่างสูงใหญ่ของใครบางคนก้าวพ้นกรอบประตูทางเข้าตึก เสียงจอแจรอบบริเวณกลับค่อยๆ เงียบลงโดยไม่ได้นัดหมาย นักศึกษาหลายคนพร้อมใจกันขยับตัวหลบ เปิดทางเดินให้กว้างขึ้นโดยอัตโนมัติ สายตานับสิบสิบจดจ้องไปยังจุดเดียวกันด้วยความรู้สึกหวาดหวั่นผสมความอยากรู้อยากเห็นครอสในวัยยี่สิบสามปีกวาดสายตาคมกริบมองตรงไปข้างหน้า ใบหน้าหล่อเหลาที่ประดับด้วยรอยแผลเป็นจางๆ ตรงหางคิ้วซ้ายเรียบตึง ไม่แสดงอารมณ์ใด เสื้อช็อปสีเลือดหมูที่พาดอยู่บนบ่ากว้างไม่ได้ทำให้ความน่าเกรงขามของเขาลดลงเลยแม้แต่น้อย เขากลับมาเรียนอีกครั้งในฐานะนักศึกษาปีสามหลังจากดรอปเรียนไปจัดการปัญหาธุรกิจของครอบครัวนานถึงสองปีเต็มความเงียบสงัดถูกทำลายลงเมื่อฝีเท้าของใครอีกคนก้าวเข้ามาขวางหน้า"นึกว่าจะเบี้ยวไม่มาซะแล้วไอ้คุณชาย"เจคล้วงกระเป๋ากางเกง ยืนฉีกยิ้มกวนประสาทรอรับเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของตัวเอง ท่าทางสบายๆ ของเจคดูขัดกับรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวคนตรงหน้าอย่างสิ้นเชิง"กูรับปากแม่

"เขา ใคร พนักงานรักษาความปลอดภัยของมอเหรอ" โคลอี้เลิกคิ้วถามด้วยความสงสัย"เปล่า เป็นนักศึกษาคณะวิศวะ ตัวสูงๆ ใส่เสื้อช็อปสีเลือดหมู มีรอยแผลเป็นตรงหางคิ้วด้วย หน้าตาเขา... น่ากลัวมาก ตอนที่เขาบีบคอคนของแม่เลี้ยงฉัน เขาทำเหมือนมันเป็นเรื่องปกติมากเลยแก สายตาเขาไม่มีความลังเลเลยสักนิด"โคลอี้เบิกตากว้างทันทีที่ได้ยินลักษณะของคนช่วยชีวิตเพื่อน มือที่จับอยู่ออกแรงบีบแน่นขึ้นจนอลิซรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ สีหน้าของโคลอี้เปลี่ยนจากความสงสัยกลายเป็นความตื่นตระหนก"แกบอกว่าแผลเป็นตรงหางคิ้ว สูงๆ หน้าตาดุๆ""ใช่ แกคุ้นเหรอ""คุ้นสิ ทั้งมอตอนนี้ไม่มีใครไม่พูดถึงเขา ผู้ชายคนนั้นชื่อครอส เป็นทายาทธุรกิจกาสิโนที่เมืองนอก เพิ่งดรอปเรียนไปสองปีแล้วเพิ่งกลับมาเรียนปีสามวันนี้วันแรก มีข่าวลือว่าที่เขาต้องดรอปเพราะไปจัดการคนทรยศในแก๊งจนต้องขึ้นศาล แกฟังฉันให้ดีนะอลิซ อยู่ห่างจากผู้ชายคนนี้ให้มากที่สุด เขาเป็นตัวอันตรายระดับที่ไม่มีใครกล้ายุ่งด้วย"คำเตือนของโคลอี้ทำให้อลิซกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ท่าทางการลงมือที่เด็ดขาดและเลือดเย็นเมื่อเช้ายืนยันคำพูดของเพื่อนได้เป็นอย่างดี เธอเชื่อสนิทใจว่าเขาคือต

วันต่อมา บรรยากาศภายในหอสมุดกลางของมหาวิทยาลัยเงียบสงบตามแบบฉบับของสถานที่ที่ต้องการสมาธิ อลิซมาถึงก่อนเวลานัดสิบห้านาที เธอเลือกโต๊ะตัวใหญ่ตรงมุมในสุดของชั้นสามซึ่งเป็นหมวดหนังสือจิตวิทยา หญิงสาววางกระเป๋าและสมุดจดลงบนโต๊ะ หยิบปากกาขึ้นมาเคาะเบาๆ กับขอบสมุดเพื่อระบายความตื่นเต้นที่ปะปนกับความประหม่าเวลาล่วงเลยมาจนถึงบ่ายสองโมงตรงเป๊ะ เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังขึ้นจากหัวมุมทางเดิน อลิซเงยหน้าขึ้นมองและพบกับร่างสูงใหญ่ของครอสที่กำลังเดินตรงเข้ามาหา เขาอยู่ในชุดนักศึกษาที่ถูกจัดระเบียบอย่างลวกๆ ชายเสื้อหลุดรุ่ยออกนอกกางเกงยีนสีเข้ม แขนเสื้อถูกพับขึ้นลวกๆ จนถึงข้อศอก เผยให้เห็นรอยสักสีดำสนิทที่โผล่พ้นชายเสื้อช็อปสีเลือดหมูซึ่งถูกพาดไว้บนบ่ากว้างเขาไม่ได้พูดอะไรตอนที่ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ขาวางพาดกันด้วยท่วงท่าสบายๆ สายตาคมกริบกวาดมองกองสมุดและปากกาบนโต๊ะก่อนจะตวัดขึ้นสบตากับเธอ"หนูจดรหัสหนังสือที่ต้องใช้มาบ้างแล้วค่ะ" อลิซเป็นฝ่ายทำลายความเงียบ เธอเลื่อนกระดาษแผ่นเล็กที่มีรหัสหนังสือเรียงรายอยู่ไปตรงหน้าเขา "พี่ครอสช่วยหาในหมวดตัวอักษรซีถึงเอฟได้ไหมคะ เดี๋ยวหนูจะไปหาหมวดที่เหลือ

"มึงกำลังหาวิธีแฮกกล้องวงจรปิดของคณะศิลปกรรมอยู่หรือไงวะ จ้องซะจอจะทะลุอยู่แล้ว" เจคเอ่ยแซวพร้อมกับฉีกยิ้มกวนประสาทครอสเงยหน้าขึ้นมาปรายตามองเพื่อนด้วยหางตา สันกรามคมขบเข้าหากันเบาๆ ก่อนจะกดล็อกหน้าจอโทรศัพท์และวางมันลงบนโต๊ะ"กูแค่ดูงานของกลุ่ม" น้ำเสียงห้วนจัดตอบกลับมาอย่างไม่ใส่ใจนัก"งานกลุ่มหรือเด็กในกลุ่มมึงกันแน่" เจคหัวเราะในลำคอ เลื่อนตัวเข้ามากระซิบข้ามโต๊ะ "กูเห็นนะเว้ย เมื่อวานมึงเดินกางร่มไปส่งน้องอลิซถึงหน้าหอพัก สาวๆ ในมอช็อกกันเป็นแถวที่ไอ้มาเฟียหน้าตายอย่างมึงยอมให้คนอื่นเข้ามาอยู่ใต้ร่มคันเดียวกัน""มึงว่างมากใช่ไหมเจค ถึงได้ตามเสือกเรื่องของกู" ครอสกอดอกพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาดุดันจ้องลึกเข้าไปในตาเพื่อนสนิทเพื่อปรามให้หยุดพูด"เออๆ กูไม่เสือกก็ได้" เจคยกมือทั้งสองข้างขึ้นยอมแพ้ แต่ก็ยังไม่วายทิ้งท้าย "แต่กูขอเตือนมึงไว้อย่างนะเพื่อน ผู้หญิงแบบน้องอลิซเขาบอบบางเกินกว่าจะมารับมือกับเรื่องห่ามๆ ในโลกของมึง ถ้ามึงไม่ได้คิดจะจริงจัง ก็อย่าเอาตัวไปวนเวียนให้เด็กมันต้องมาเดือดร้อนเพราะมึงเลย"คำเตือนของเพื่อนสนิททำให้ครอสชะงักไปชั่วครู่ เขาไม่ได้ตอบรับอะไรนอกจากคว้าแก้วน้ำข

"จัดการเอง? ด้วยการยืนตัวสั่นให้พวกมันข่มขู่เนี่ยนะ" ครอสก้มหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบชิดริมฝีปากของเธอ "ฟังฉันให้ดีนะอลิซ"เขาหยุดประโยคไว้แค่นั้น สายตาคมกริบกวาดมองใบหน้าซีดเผือดของเธออย่างพิจารณา ก่อนจะเน้นย้ำทุกถ้อยคำอย่างชัดเจน"ตั้งแต่วันนี้ เลิกเรียนแล้วมาหาฉัน ถ้าฉันไม่เห็นหน้าเธอ... โดนดี"คำสั่งที่เหมือนคำขาดของครอสยังคงดังก้องอยู่ในหัวของอลิซตลอดการเรียนในช่วงบ่าย เธอนั่งเหม่อลอยมองกระดานหน้าห้องเรียนโดยที่เนื้อหาที่อาจารย์สอนไม่เข้าหัวเลยแม้แต่น้อย ความรู้สึกอึดอัดเหมือนถูกบีบบังคับให้เดินไปในทางที่ไม่อยากไปเริ่มก่อตัวขึ้น เธอไม่ใช่ผู้หญิงประเภทที่จะยอมทำตามคำสั่งของใครได้ง่ายๆ ยิ่งเป็นคนที่เพิ่งรู้จักกันแค่ไม่กี่วันด้วยแล้วยิ่งเป็นไปไม่ได้หลังเลิกคลาส โคลอี้ชวนอลิซไปกินข้าวเย็นที่โรงอาหารคณะ แต่วันนี้อลิซปฏิเสธ เธอให้เหตุผลว่าต้องไปวาดรูปส่งอาจารย์ที่สตูดิโอ ซึ่งความจริงแล้วมันคือข้ออ้างเพื่อหลีกเลี่ยงการเจอใครบางคนที่อาจจะมารอเธออยู่หน้าคณะตามที่ขู่ไว้อลิซเดินลัดเลาะไปตามทางเดินแคบๆ หลังตึกศิลปกรรมศาสตร์ซึ่งเชื่อมต่อกับอาคารสตูดิโอสำหรับนัก