Semua Bab คนทั้งโลกเห็นอนาคตของผม: Bab 31 - Bab 40

ตอนที่ 31 นักล่าลำดับหนึ่งแสงจากการระเบิดฐานใต้ภูเขายังคงสะท้อนอยู่บนก้อนเมฆ แม้ธันวากับพวกพ้องจะหนีออกมาไกลหลายกิโลเมตรแล้วก็ตาม เปลวไฟสีส้มลุกเป็นแนวยาวเหนือสันเขา ควันดำบดบังดาว และเสียงหินถล่มยังดังตามมาเป็นระยะ ราวกับภูเขาทั้งลูกกำลังกลืนหลักฐานทั้งหมดลงไปอย่างช้า ๆ กฤตภาสพาพวกเขาเคลื่อนผ่านป่าทึบโดยไม่เปิดไฟ เมธาถอดแผงวงจรจากอุปกรณ์ของหน่วยไล่ล่ามาต่อเข้ากับเครื่องตรวจสัญญาณชั่วคราว พิมพ์ชนกเดินอยู่ข้างธันวา แม้แผลบริเวณแขนจะยังเจ็บ แต่เธอไม่แสดงออก ส่วนธันวายังคงรู้สึกถึงความร้อนจากแก่นอนันต์ไหลอยู่ใต้ผิว ราวกับมันกำลังตื่นเต้นกับการที่หมายเลขหนึ่งถูกปลุกขึ้นมา ทุกครั้งที่เขาหลับตา จะเห็นดวงตาคู่หนึ่งอยู่ในความมืด ดวงตาซึ่งมีรูปร่างเหมือนของเขา แต่ไม่มีความลังเล ไม่มีความกลัว และไม่มีสิ่งใดที่เรียกได้ว่าเป็นความเมตตา เสียงในหัวเงียบลงหลังฐานระเบิด แต่ความเงียบนั้นกลับน่ากลัวยิ่งกว่าเดิม เพราะธันวารู้ว่ามันไม่ได้หายไป มันเพียงกำลังฟังและรอจังหวะที่อารมณ์ของเขาอ่อนแอที่สุด ขณะเดียวกัน ในอีกฟากหนึ่งของประเทศ ศูนย์บัญชาการไล่ล่าระดับโลกกำลังเปิดห้องประชุมลับซึ่งมีเพียงเจ้าหน้าที่ร

ตอนที่ 33 คนธรรมดารถบำรุงรางเคลื่อนผ่านแนวป่าและหุบเขาต่อเนื่องจนแสงอาทิตย์ขึ้นเหนือเส้นขอบฟ้า เมธาควบคุมความเร็วไว้ไม่ให้เครื่องยนต์ส่งเสียงดังเกินไป ขณะที่พิมพ์ชนกนั่งประคองธันวาซึ่งแทบขยับตัวไม่ได้ รอยช้ำทั่วหน้าอกและหน้าท้องเข้มขึ้นทุกชั่วโมง แขนซ้ายบวมจนยกไม่พ้นระดับอก ริมฝีปากแตก และหัวเข่าข้างหนึ่งเจ็บทุกครั้งที่รถสั่น ธันวาเคยถูกทหารไล่ยิง เคยถูกพลังเหนือธรรมชาติกระแทก และเคยฝืนใช้แก่นอนันต์จนร่างกายแทบแตกสลาย แต่ความเจ็บจากการต่อสู้กับรินรดากลับแตกต่างออกไป มันไม่มีพลังลึกลับ ไม่มีความร้อนสีดำไหลผ่านเส้นเลือด และไม่มีเงาช่วยรับแรงแทน ทุกบาดแผลเกิดขึ้นกับร่างกายของเขาโดยตรง ทุกครั้งที่หายใจ เขารับรู้ชัดว่าตนเป็นเพียงเด็กหนุ่มวัยสิบแปดที่ไม่เคยฝึกต่อสู้มาก่อน ส่วนกฤตภาสนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามและมองเขาเงียบ ๆ ตลอดทาง ดวงตาของอดีตผู้บัญชาการไม่มีความสงสาร มีเพียงการประเมินราวกับกำลังจดจำข้อผิดพลาดทุกอย่างที่ธันวาทำในการต่อสู้ที่ผ่านมา เมื่อรถเคลื่อนออกจากเส้นทางหลักและเข้าสู่รางสายเก่าซึ่งถูกยกเลิกใช้งานมาหลายปี กฤตภาสจึงสั่งให้เมธาหยุดใกล้สถานีขนส่งแร่ร้างกลางหุบเขา อาคารคอนกรีตขนา

ตอนที่ 35 คนที่ไม่เชื่อนิมิตเสียงระฆังเตือนยังดังอยู่เหนือเมืองไร้ธง ขณะที่ม่านพรางสีเทาค่อย ๆ คลุมอาคาร ถนน และกำแพงทั้งหมดจนหายไปจากสายตาของโลกภายนอก ภายในห้องทำงานของอิงดาว แสงจากหน้าจอหลายสิบจอส่องให้เห็นใบหน้าของทุกคนอย่างชัดเจน เมธายืนอยู่หน้าเครื่องประมวลผลและพยายามไล่หาต้นทางของโดรนสอดแนมที่แทรกเข้ามา พิมพ์ชนกนั่งพักอยู่ข้างผนังหลังใช้พลังมองอนาคตมากเกินไป ส่วนธันวายืนมองภาพจากกล้องรอบเมือง เขาเห็นชาวเมืองกำลังเคลื่อนย้ายเด็ก คนชรา และผู้ป่วยลงสู่ที่หลบภัย เห็นผู้มีพลังหลายร้อยคนกระจายตัวไปตามแนวกำแพง และเห็นคนธรรมดาถืออาวุธเก่าขึ้นไปประจำจุดป้องกันโดยไม่มีใครสั่ง พวกเขาเคลื่อนไหวเหมือนเคยผ่านเหตุการณ์เช่นนี้มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน อิงดาวเสียบสายเชื่อมต่อจากแขนกลเข้ากับเครื่องหลักแล้วดึงข้อมูลจากโดรนที่ยิงตก เพียงไม่กี่วินาทีภาพแผนที่ภายนอกก็ปรากฏขึ้น กองกำลังหลายกลุ่มกำลังล้อมพื้นที่กว้างรอบเมือง แต่ไม่มีฝ่ายใดมองเห็นตำแหน่งจริงของกำแพง พวกเขาเพียงรู้ว่าธันวาเข้ามาในเขตนี้และกำลังใช้วิธีปิดพื้นที่ค้นหาทีละส่วน หากม่านพรางยังทำงาน เมืองจะปลอดภัยชั่วคราว แต่การเปิดม่านระดับสูงใช

ตอนที่ 37 ฮีโร่ที่ไม่มีใครเห็นรอยแยกกลางเมืองไร้ธงยังคงเปล่งแสงสีม่วงดำราวกับบาดแผลที่ถูกกรีดไว้บนผืนโลก แต่หลังจากสัตว์ประหลาดตัวแรกถูกกำจัด สิ่งที่อยู่เบื้องล่างกลับไม่รีบคลานขึ้นมาอีก เงาขนาดมหึมายังคงเคลื่อนไหวอยู่หลังม่านมืด ดวงตาหลายคู่ลืมขึ้นแล้วดับลงสลับกัน ทว่าไม่มีตัวใดก้าวผ่านขอบรอยแยก สิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ที่สุดซึ่งเรียกธันวาว่าหมายเลขศูนย์ยังคงเฝ้ามองจากส่วนลึก ราวกับมันไม่ได้มาที่นี่เพื่อทำลายเมืองเพียงอย่างเดียว แต่กำลังรอคำตอบจากบางสิ่งในตัวเขา อิงดาวสั่งให้สร้างแนวกั้นสามชั้นรอบลานตะวันออก คนธรรมดาถูกจัดให้อยู่แนวหน้าเพราะรอยแยกดูดกลืนพลัง ส่วนผู้มีพลังย้ายไปช่วยอพยพและป้องกันเขตรอบนอก ครามนำคนงานโรงเหล็กวางแผ่นโลหะหนาปิดช่องถนน แก้วตากับหน่วยรักษาพยาบาลตั้งจุดรักษาผู้บาดเจ็บใกล้แนวกลาง เมธาพยายามเชื่อมระบบตรวจจับเข้ากับเครื่องวัดการสั่นสะเทือนใต้ดิน ขณะที่พิมพ์ชนกนั่งอยู่บนพื้นห่างจากรอยแยกไม่ถึงร้อยเมตร นางหลับตาและพยายามมองเส้นทางอนาคตซึ่งแตกกระจายจนแทบไม่เหลือรูปแบบ ธันวายืนอยู่หน้าขอบลาน ปืนในมือไม่มีกระสุนแล้ว เสื้อเต็มไปด้วยฝุ่นและเลือด ไหล่ซ้ายปวดจนแทบยกไม่ขึ้น

ตอนที่ 39 เด็กหญิงผู้จำหน้าได้สัตว์ประหลาดตัวที่สองค่อย ๆ ดันร่างขึ้นจากรอยแยกกลางเมืองไร้ธง ดวงตาหลายสิบดวงบนใบหน้าของมันกลอกไปคนละทิศอย่างไร้จังหวะ ขาหน้าทั้งสี่เกาะขอบหลุมจนหินแตกละเอียด เสียงหายใจของมันดังเหมือนลมพายุลอดผ่านถ้ำลึก ทุกครั้งที่มันขยับ แสงสีม่วงจากใต้พื้นจะไหลตามรอยแตกออกไปทั่วลาน อาเสือยืนข้างธันวา มือข้างหนึ่งถือปืนลูกโม่ อีกข้างกำกระบองเหล็ก ครามประจำอยู่ด้านซ้ายพร้อมค้อนหนัก อิงดาวควบคุมเครื่องยิงสายเคเบิลจากอาคารฝั่งตะวันตก ส่วนเมธากับพิมพ์ชนกคอยส่งข้อมูลจากแนวหลัง ผู้คนเมืองไร้ธงกระจายตัวตามแผน ไม่มีใครใช้พลังโจมตีตรง ๆ เพราะรู้แล้วว่าสิ่งมีชีวิตจากรอยแยกสามารถดูดกลืนพลัง แต่สัตว์ประหลาดตัวนี้ต่างจากตัวแรก มันไม่ได้อ้าปากดูดพลังทันที กลับใช้ดวงตาจำนวนมากมองสำรวจผู้คนรอบลาน ราวกับกำลังเลือกบางสิ่งมากกว่าตามล่าอาหาร ธันวารู้สึกได้ว่าดวงตาหลายคู่หยุดอยู่ที่ตน เขาไม่รู้ว่าสิ่งมีชีวิตเบื้องหน้ารู้จักหมายเลขศูนย์หรือไม่ แต่ความรู้สึกเย็นจัดที่ไหลตามแผ่นหลังบอกว่ามันไม่ได้ขึ้นมาโดยบังเอิญอาเสือถาม"เห็นจุดอ่อนไหม"ธันวาจ้องข้อต่อและช่วงคอของมัน"ยังไม่เห็น"ครามพูด