All Chapters of One Night Stand คู่นอนคืนเดียว: Chapter 1 - Chapter 10

คำเตือน ก่อนเข้าเนื้อหาโปรดอ่านคำเตือนและคำชี้แจงอย่างละเอียดนิยายคือเรื่องราวที่สร้างขึ้นมาจากจินตนาการ เนื้อหาบางส่วนอาจเกินจริงเพื่อเป็นการเพิ่มอรรถรสในการอ่าน และอาจมีการเพิ่มรายละเอียดต่าง ๆ เพื่อให้เกิดความสมจริงมากยิ่งขึ้น เช่น สถานที่ หรือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริงในชีวิตประจำวันทุกข์สุขของตัวละครล้วนเป็นไปตามบริบทของเนื้อเรื่อง บางช่วงบางตอนอาจมีเนื้อหาที่ก่อให้เกิดการตอบสนองทางอารมณ์ที่รุนแรง รวมไปถึงเหตุการณ์ที่อาจนำไปสู่ความรู้สึกโศกเศร้าเสียใจ แต่ทั้งนี้ทุกอย่างดำเนินไปด้วยความสมเหตุสมผล โดยยึดบุคลิกและนิสัยของตัวละครเป็นหลักตัวละครจะมีเซ็กซ์เพื่อความสัมพันธ์หรือเพื่อความบันเทิงของตัวเองก็ได้ โดยที่ยินยอมด้วยกันทั้งสองฝ่ายสิ่งผิดกฎหมายและเหตุการณ์รุนแรงในเนื้อเรื่องล้วนเกิดจากจินตนาการ ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับบุคคลใดบุคคลหนึ่ง และไม่มีเจตนาชวนให้กระทำความผิดหรือใช้ความรุนแรงแต่อย่างใด ห้ามลอกเลียนแบบพฤติกรรมตัวละครโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน- มีคำหยาบและถ้อยคำที่ไม่สุภาพ- มีการบรรยายฉากกิจกรรมทางเพศ- มีการบรรยายเกี่ยวกับการใช้ความรุนแรงทางด้านร่างกาย วาจา และความรู้สึก

หลายวันผ่านไปพี่เวย์ยังคงโทรหาฉันตลอดแต่ฉันเลี่ยงที่จะเจอหน้าเขาไม่อยากพูดคุยอะไรเกี่ยวกับผู้ชายคนนี้อีกแล้ว“สายธารแกหลบอะไร” แอลเพื่อนร่วมห้องเอ่ยถามเมื่อเห็นฉันเอาแต่หลบมุมอยู่ตรงนี้“เราไม่อยากเจอใครบางคนน่ะ” ฉันตอบออกไปตามความจริงเพราะพี่เวย์มาดักรอฉันแทบทุกวันเลย“พี่คนนั้นเหรอ เขามาทุกวันเลยนะ”“แอลรู้จักด้วยเหรอ”“คืนก่อนเขาไปร้านนั่งชิวของพี่เราเห็นพะแพงบอกว่าชื่อพี่เวย์อะไรสักอย่าง”“หืม...พะแพง?” เลิกคิ้วถามอย่างไม่เข้าใจมากนัก“อ้าว ไม่ได้ไปด้วยกันเหรอวันนั้นพะแพงก็มานะกับพี่คนนี้แหละ”“...” มันเกิดความสงสัยนะคะแต่ก็เลือกที่จะเงียบ “ช่างเถอะ ๆ เดี๋ยวพี่เรามารับ ออกไปด้วยกันก็ได้จะได้ไม่ต้องเจอหน้าพี่คนนั้น” แอลเสนอขึ้น“เอาสิ รบกวนด้วยนะ”ไม่นานก็มีรถหรูมาจอดเทียบตรงหน้าเราสองคน คำพูดของแอลทำเอาฉันคิดอะไรบางอย่าง แล้วก็ภาวนาขอให้มันไม่ใช่อย่างที่คิด พะแพงจะเป็นแบบนั้นจริง ๆ เหรอเราสองคนสนิทกันมากนะ“สายธาร นี่พี่แชมป์พี่ชายเราเอง”“สวัสดีค่ะ” ฉันทักทายพร้อมกับยกมือไหว้อย่างมีมารยาท“ครับ”“พี่แชมป์อย่าทำหน้าบอกบุญไม่รับแบบนี้สิคะ”“พี่ไม่ยักรู้ว่าคนอื่นก็คบน้องเป็นเพื่อน

เป็นการมาเรียนแบบไร้จิตวิญญาณในรอบหนึ่งอาทิตย์เลยก็ว่าได้ เข้ามาในห้องเพื่อน ๆ ต่างมองฉันเป็นตาเดียว แน่สิหายไปเป็นอาทิตย์ขนาดนั้น“สายธารเธอหายไปไหนมา” แอลเอ่ยทักทายเมื่อเห็นหน้าฉัน“เปล่าหรอก เราเกเรน่ะ”“หืม... ไม่เป็นแบบนี้สิ ชั่วโมงแรกเรียนฟิสิกส์เอาของเราไปลอกก่อนก็ได้เดี๋ยวตามงานไม่ทันตอนนี้ยังพอมีเวลาอยู่”“ขอบใจนะ” ในเรื่องร้าย ๆ ก็ยังมีเรื่องดี ๆ หลงเหลืออยู่บ้าง อย่างน้อยมิตรภาพที่ดีก็ยังมีอยู่ค่ะ“สายธาร”“...”“ขอบใจนะแอล ลอกเสร็จเราจะรีบเอามาคืน” ฉันหันไปพูดกับแอลโดยไม่สนใจพะแพงสักนิด มันมองหน้ากันไม่ติดแล้ว ทำยังไงฉันก็ไม่สามารถมองมันเป็นเพื่อนรักเหมือนเดิมได้อีกต่อไปแล้ว“เดี๋ยวสิ ฟังฉันก่อน”“อย่าเอามือสกปรกของมึงมาจับกู”“สะ สายธาร”“อีกไม่กี่เดือนก็จบละ ทนเกลียดขี้หน้ากันไปอีกหน่อยแล้วกัน” พูดจบฉันก็ลุกออกมาจากตรงนั้นทันทีและไม่สนใจด้วยว่าใครจะมองยังไง ตั้งแต่เช้ายันเลิกเรียนฉันไม่สุงสิงกับใครเลยมีเพียงแอลเท่านั้นที่เข้ามาพูดคุยอยู่บ่อยครั้ง“กลับบ้านยังไง ไปด้วยกันไหม”“ไม่เป็นไรเรากลับเองได้ แอลกลับเถอะ”“วันนี้ดูซึม ๆ นะเป็นอะไรหรือเปล่า ทะเลาะกับพะแพงเหรอ”“คงง

หลายวันผ่านไป ฉันยังคงโก่งคออ้วกอยู่ทุกเช้า บางวันหน้ามืด... อาการไม่ได้ต่างไปจากคนท้องเลยสักนิด คิดได้อย่างนั้นฉันจึงเปิดอินเตอร์เน็ตค้นหาดูว่ามันเป็นอะไรกันแน่หรือบางทีฉันอาจจะเป็นโรคร้ายแรงก็ได้“แค่ครั้งเดียวจะท้องเลยเหรอวะ” พึมพำคนเดียวเมื่อนึกถึงเรื่องคืนนั้น ยาคุมกำเนิด ยาคุมฉุกเฉินเขาใช้กันยังไงก็ไม่รู้ แล้วเขาคนนั้นได้ป้องกันหรือเปล่าฉันก็ไม่รู้อีกนั่นแหละ มานึกได้เอาป่านนี้ถ้าท้องขึ้นมาจะทำยังไงนั่งมึนอยู่พักใหญ่ก่อนจะตัดสินใจไปซื้อที่ตรวจครรภ์มาสองอัน อ่านรายระเอียดและวิธีการใช้งานทำตามขั้นตอนทุกอย่าง ก่อนจะเริ่มจุ่มที่ตรวจลงไป กระทั่งขีดสีแดงค่อย ๆ ปรากฏขึ้นที่ละนิด ... เสียงหัวใจเต้นรัวมากแทบจะทะลุออกมาข้างนอกอยู่แล้ว“สะ สองขีด ...”ทรุดลงกับพื้นอย่างคนหมดแรง ฉันจะทำยังไงดี มันต้องมีทางออกสิ แล้วจะบอกแม่ยังไง จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแฟนไม่มีแต่ดันท้อง ฉันไม่น่าพลาดเลยจริง ๆ ถ้าวันนั้นมีสติและคิดให้เยอะกว่านั้น ไม่อยากรู้อยากลองทุกอย่างมันคงไม่เป็นแบบนี้นานนับชั่วโมงที่ฉันหยุดนิ่งอยู่ที่เดิม มันเครียดและคิดมาก ฉันยังไม่พร้อมและตั้งตัวไม่ทัน ลำพังตัวเองยังเอาไม่รอดจะมีปัญญา

“เฮ้อ...”“มึงถอนหายใจเป็นร้อยรอบแล้วนะไอ้ธีร์”“เออ”“เป็นอะไรของมึง สาว ๆ สักคนไหมเดี๋ยวกูจัดให้”“ไม่ล่ะกูจะกลับแล้ว” ธีรฉัตรตอบกลับเพื่อนรักด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วออกมาจากตรงนั้นโดยไม่สนใจกลุ่มเพื่อนที่กำลังสังสรรค์กันอยู่สักนิด“นายจะไปไหนครับ” บอมกับบูม ลูกน้องคนสนิทเอ่ย“กลับคอนโด”“ครับ”ธีรฉัตรแปลว่าร่มของนักปราชญ์มีความฉลาดเป็นเกราะกำบัง ชายหนุ่มรูปงามที่ใคร ๆ ต่างหมายตาอยากจับจองอยากเป็นเจ้าของหัวใจเขา แต่ใครจะรู้ว่าแท้จริงแล้วเขามันไร้หัวใจแค่ไหน เป็นถึงมาเฟียผู้มีอิทธิพลกว้างขวางแต่เรื่องความรักกลับไม่ได้อยู่ในสมองของเขาเลยสักนิด แค่มีเงินทุกอย่างก็ดูง่ายไปหมด แค่มีเงินก็สามารถกอบโกยความสุขจนมากโขเขาคิดแบบนั้น“ไปตามหาผู้หญิงคนนี้” บัตรประจำตัวนักเรียนของหญิงสาวคนหนึ่งถูกวางลงตรงหน้าลูกน้องคนสนิท “คนนี้...” บอมเอ่ยขึ้นพลางนึกอะไรบางอย่าง“ปกตินายไม่สนใจใครนี่ครับ” บูมทักท้วงขึ้นมาบ้างเมื่อผู้เป็นนายมีนิสัยต่างออกไป เพราะปกติธีรฉัตรไม่เคยนอนซ้ำกับคนเดิมหรือจะพูดให้ถูกเขาไม่มีคู่ขานั่นเอง“กูสั่งว่าอะไร?”“ครับ พวกผมจะไปเดี๋ยวนี้” ทั้งสองรับคำสั