Alle Kapitel von ทะลุมิติมาเป็นพี่หญิงใหญ่: Kapitel 11 – Kapitel 20

”อย่าให้เสียชื่อบุตรสาวแม่ทัพเซี่ยหล่ะ ปกครองเรือนให้ดี ให้เป็นไปตามที่เจ้าหวัง“ คำพูดที่เขาเอ่ยออกมาก่อนประตูปิดลงทำนางมีใจหึกเหิม”ตระกูลเซี่ยจะต้องเจริญรุ่งเรืองด้วยมือข้า หญิงใหญ่แห่งเรือนแม่ทัพเซี่ย!!“ยามเหมา นางรีบลุกขึ้นมาต้มโจ๊กเห็ดและเตรียมจัดหาอาหารให้น้องๆและคนป่วย ก่อนยกไปที่หอสมุดที่มีแม่ทัพโหลวหนิงเฟิงพักอยู่ ทันทีที่นางแตะมือลงบนหน้าผากรู้ทันทีว่าเขาไข้ขึ้นสูง จัดการใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดตัวเพื่อเปิดรูขุมขนระบายความร้อน“ข้ากินยาแล้วแต่เหมือนจะไม่ดีขึ้น” คนซมพิษไข้เอ่ยบอกอย่างอ่อนแรง“แผลของท่านฉกรรจ์นัก ดีที่ไม่บวมแดง ไม่เช่นนั้นอาจติดเชื้อ กินโจ๊กเสียหน่อย ข้าจะฉีดยาเข้าเส้นเลือดให้“ นางจัดการเช็ดตัวอย่างชำนานก่อนตักโจ๊กจ่อปาก แม้จะยังไม่อยากกินเขาก็ต้องฝืนเมื่อเห็นนางเหน็ดเหนื่อยมาทั้งคืน และยังตื่นเช้ามาดูแลเขาอีก”ข้าวนี้มีประโยชน์ ร่างกายมีแรงก็ต่อต้านพิษไข้ได้ เดี๋ยวข้าจะต้องออกไปตลาด ท่านต้องอยู่ที่นี่เงียบๆสักชั่วยามอาการคงจะดีขึ้น“ เขาพยักหน้ารับก่อนจะรู้สึกจี๊ดๆที่บริเวณสะโพก”นั่นคือสิ่งใดกัน“ หลอดสีขาวๆมีเข็มติดอยู่ตรงปลายทำเขาสงสัย”เข็มฉีดยาหน่ะ ข้าสกัดยาเป็นน

“ท่านอา ทำเช่นไรดีเจ้าคะ” หลานสาวอย่างเฟิงมุ่ยฟางยืนหลบอยู่ด้านหลังก่อนถามอาสาวเสียงสั่น นางไม่คาดคิดว่าหญิงสาวที่ใกล้ตายจะมีฤทธิ์เดชเพียงนี้ ชาวบ้านเริ่มออกมาด่านางและท่านอากันเซ็งแซ่“สั่งคนไปตามแม่สามีข้ามา แจ้งว่าข้าถูกพวกนางรังแก!!“ เสียงแหลมสั่นระริก หลานสามีคนนี้เคยอยู่ใต้อำนาจแม่สามีนางมาตลอด ครานี้ก็ต้องเป็นเช่นนั้น“มีเหตุอันใดกัน” ท่านนายอำเภอที่มาพร้อมคนของทางการรีบวิ่งมาด้วยความเหน็ดเหนื่อย เขายืนอยู่ตรงกลางระหว่างเด็กสาวที่กอดแขนแม่เฒ่าหม่าชุนแน่น ส่วนอีกฝั่งเป็นสะใภ้รองบ้านเซี่ยที่มาพร้อมหลานสาว กำลังโบกพัดในมือด้วยความหยิ่งทะนง“เหิงฟู่ มิใช่ว่าสามีเจ้าสั่งห้ามเจ้ามาที่นี่หรือ” สายตาคมของนายอำเภอที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมานานพอจะเดาสถานการณ์ออก จึงพยักหน้าให้คนสนิทออกไปทำบางอย่าง“ข้าเป็นอาสะใภ้ มาดูความเป็นอยู่หลานสามี ข้ามีความผิดอะไรกัน นางไม่ได้แยกตระกูลเสียหน่อย” คนที่พลิกจากดำเป็นขาวทำแม่เฒ่าหม่าชุนเดินออกไปเผชิญหน้า“เจ้าคนหน้าไม่อาย เมื่อครู่เจ้าพึ่งทวงเงินที่สามีเจ้าช่วยเหลือหลานสาวไปหยกๆ เหตุใดจึงพลิกลิ้นเช่นนี้ เจ้านี่มันงูพิษเสียจริง ลิ้นเจ้าไม่มีกระดูก!!” “ใช่ๆ

“อย่าได้คิดทำอะไรที่ไม่เหมาะไม่ควร แม้ข้ากับนางจะเป็นเพียงคู่หมาย แต่นางคือคนของข้า สกุลเฟิงพร้อมตัดท่านทิ้งได้ทันที ชีวิตท่านจะพังแค่ไหน…แล้วจะหาว่าข้าไม่เตือน!!” สายตาเกรี้ยดกราดคล้ายรู้ทันทำเซี่ยเหิงฟู่รีบจ้ำอ้าวออกไปพร้อมหลานสาวทันที“เห้อออ ข้าคิดว่าจะมาไม่ทันเสียแล้ว” เสียงถอนหายใจยาวๆทำเซี่ยอวี๋หลินที่กอดกับน้องๆจนกลมรีบหันไปมองท่านนายอำเภอ“ข้าเซี่ยอวี๋หลิน ขอบคุณท่านลุงและท่านผู้รักษากฏหมายที่วันนี้มอบอิสระให้ข้ากับน้อง ภายหน้าหากมีสิ่งใดที่ข้าพอจะช่วยครอบครัวท่านได้ ได้โปรดอย่าลังเลข้าจะตอบแทนบุญคุณนี้อย่างเต็มที่เจ้าค่ะ” นางคุกเข่าลงประสานมือพร้อมคำนับ น้องๆเห็นเช่นนั้นจึงทำตามพร้อมมู่เหยียนเองก็ด้วย“ข้าเป็นเพื่อนพ่อเจ้า ข้าทำไปเพราะทนเห็นพวกเจ้าลำบากต่อไปไม่ไหวแล้ว และบ้านใหญ่เองก็ผิดจริง อวี๋หลินดูแลรักษาสมบัติของพ่อแม่เจ้าให้ดี เป็นพี่ใหญ่ให้น้องๆพักพิง หากมีเรื่องอันใดให้เจ้าวิ่งไปขอความช่วยเหลือจากข้าได้เสมอ” พูดจบก็เดินกลับไปพร้อมผู้รักษากฏหมายนางยังคำนับจนโหลวฮูหยินขยับเข้ามาประคองนางขึ้น“พอแล้ว ไหนให้ป้าเจ้าดูหน่อยเป็นแผลแห่งใดบ้าง” สตรีสูงวัยจับว่าที่ลูกสะใภ้และน

“ท่านแม่ทัพ เอาชัยกลับมาให้ได้นะเจ้าคะ กลับมาดูว่าข้าปกครองเรือนได้ดีเพียงใด” เขาไม่ตอบทำเพียงยกยิ้มเล็กน้อยก่อนเดินมาลูบหัวนางแผ่วเบา“ข้าเชื่อว่าเจ้าจะดูแลน้องๆและบ่าวไพร่ได้” ร่องรอยความอบอุ่นยังฉายชัดแม้ยามนี้นางเข้ามานอนอยู่บนเตียงนุ่มแล้วก็ตาม“อย่างน้อยๆในโลกนี้ก็มีเขาแหละนะ ที่เข้าใจและพร้อมรับฟังคนต่างบ้านเช่นข้า” ครั้งแรกตั้งแต่ย้ายมาอยู่ที่นี่ได้สามวัน ที่นางนอนหลับสนิทไร้ความกังวล เมื่อทำใจที่จะดิ้นรนมีชีวิตอยู่ต่อให้ได้ นางก็ยอมรับความจริงได้ว่า นางไม่มีทางกลับไปยังโลกเก่าได้ แต่นางจะทำให้ชีวิตสุขสบายไม่ลำบากเด็ดขาดสายของวันหลังจากมู่เหยียนไปตลาดนางลงมือทำขนมให้น้องๆกิน และยังหยิบชุดออกมาอีกหลายชุดในมิติลับ ทุกชุดล้วนมีการตัดเย็บที่ปราณีต ไหนจะสีผ้าที่สวยงามและมีเนื้อดีมอบให้แก่น้องๆ “พี่หญิงเจ้าคะเสื้อผ้าพวกนี้แพงหรือไม่” เข่ออ้ายก็ยังคงเป็นเด็กขี้เกรงใจเสมอมา อาจเป็นเพราะถูกกดขี่จนไม่กล้าคิดอาจเอื้อม นางจึงต้องปรับเปลี่ยนความคิดน้องๆเสียใหม่“แพงแค่ไหนพี่ก็ซื้อให้เจ้าสองคนได้ ไว้อะไรเข้าที่ข้าจะพาเจ้าทั้งคู่ไปเลือกซื้อด้วยกัน เข่ออ้ายเพราะเมื่อวานเกิดเรื่องพี่จึงยังไม

นางกวาดสายตาดูรอบร้านอย่างภาคภูมิใจ แม้แขกที่นางเชิญจะมีไม่กี่คน แต่ส่วนใหญ่ก็เลือกซื้อสิ้นค้ากลับไปไม่น้อยเช่นกัน จนของบางอย่างหมดเกลี้ยงทีเดียว”วันนี้ดึงร้านลงเร็วหน่อย ข้าจะเข้าครัวทำอาหารเลี้ยงเอง” เสียงปรบมือของเหล่าคนงานและสาวใช้ที่มาช่วยกันวันนี้ดังกึกก้อง เวลาหนึ่งเดือนที่นางมาอยู่ที่นี่ นางทำได้อย่างที่พูดจริงๆ อยากให้ใครบางคนมาเห็นเหลือเกิน“เหล้าหมักข้าวโพดนี้ท่านลุงนายอำเภอมอบให้เป็นของกำนัลเปิดร้าน ดื่มให้เต็มที่” นางเข้าครัวไปช่วยมู่เหยียนทำอาหาร มีทั้งไก่ดำต้มน้ำแกง เนื้อผัดเปรี้ยวหวาน ขาหมูตุ๋นผักกาด หมั่นโถว และเพิ่มเติมคือถั่วทอดที่ใครได้ชิมต่างติดใจ โดยมีคนสกุลโหลวมาร่วมฉลองด้วย ทั้งโหลวฮูหยิน บุตรชายคนโตและสะใภ้ใหญ่ บุตรชายคนเล็กที่กลับจากงานราชการในวังพอดี หนนี้นางพึ่งพบหน้าเขาเป็นครั้งแรก หน้าตาที่ถอดแบบกันมานั้นสมกับคำล่ำลือว่า บุตรชายสกุลโหลวหล่อเหมือนเทพบุตรจุติก็ไม่ปาน“เจ้าเก่งจริงๆเหมือนที่ท่านแม่เล่าให้ฟังไม่มีผิด พี่รองของข้าก็สนับสนุนได้ถูกคนเสียด้วย” นางยกยิ้มก่อนลอบมองน้องสาวที่ปกติเป็นคนพูดเก่งแต่บัดนี้ดูท่าทางเงียบๆแปลกๆ โหลวจวี๋หลงก็ลอบมองนางอยู่เป